หลักฐานชิ้นสำคัญ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเขม่าควันจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินลับใต้ซากปรักหักพังของหอคอยเก่าแก่ ความเงียบงันในยามวิกาลถูกทำลายลงด้วยเสียงหยดน้ำที่กระทบลงบนพื้นหินชื้นแฉะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เรย์นั่งยองๆ อยู่เบื้องหน้าโครงสร้างกลไกเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่ถูกถอดประกอบอย่างประณีต แว่นตากรอบบางสะท้อนแสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนจากวงจรเวทที่ยังหลงเหลือพลังงานอยู่ "คุณมั่นใจแค่ไหนว่าไอ้เศษเหล็กนี่ไม่ใช่แค่กลไกของเล่นชำรุดของพวกนักประดิษฐ์สติเฟื่อง" เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงด้วยความกังวลของเอลิน่ายังก้องอยู่ในโสตประสาท เธอยืนคุมเชิงอยู่ตรงทางเข้าห้องใต้ดิน มือเรียวกระชับดาบยาวข้างกายไว้แน่น ดวงตาสีมรกตคู่นั้นกวาดมองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง แม้ทั้งคู่จะฝ่าฟันอุปสรรคจากเหตุการณ์ในตอนที่แล้วมาได้ด้วยดี แต่สัญชาตญาณนักรบของเธอกลับบอกว่าภัยเงียบกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้กว่าที่คิด เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นตอบทันที นิ้วเรียวของเขาใช้ปลายมีดพกเขี่ยคราบขี้ผึ้งสีดำที่อุดอยู่ตามร่องรอยต่อของโลหะอย่างเบามือ การกระทำอันเชื่องช้าแต่แม่นยำนี้คือเอกลักษณ์ของอดีตนักสืบผู้มองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้พรม "ของเล่นงั้นเหรอครับ ครูฝึกเอลิน่า..." เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงแววขบขันเล็กน้อย "ถ้าของเล่นชิ้นนี้ส่งเสียงเตือนความถี่ต่ำที่สามารถรบกวนคลื่นมานาในรัศมีสิบกิโลเมตรได้ ผมว่าผู้สร้างมันคงไม่ได้ตั้งใจจะเอาไว้ให้เด็กแถวนี้เล่นขายของแน่นอนครับ" สิ้นคำพูดของเรย์ เขาก็คีบวัตถุลึกลับชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากซากกลไกนั้น มันคือผลึกเวทมนตร์สีดำสนิทขนาดเท่าปลายนิ้วก้อย ผิวภายนอกสลักด้วยลวดลายเรขาคณิตที่บิดเบี้ยว ทันทีที่ผลึกชิ้นนั้นหลุดพ้นจากโครงสร้างโลหะ อุณหภูมิภายในห้องใต้ดินก็ลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวออกจากริมฝีปากของทั้งสองคน เอลิน่าก้าวเข้ามาใกล้ด้วยความสนใจแกแกมระแวง เธอย่อตัวลงข้างๆ เรย์ สายตาคมกริบเพ่งมองวัตถุในมือของเขา "นั่นมัน... ตราสัญลักษณ์ของ 'กลุ่มเงาอัคคี' ไม่ผิดแน่ ฉันเคยเห็นรอยประทับแบบนี้ในรายงานลับของกองกำลังเมื่อสามปีก่อน ตอนที่หน่วยลาดตระเวนชายแดนหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย" "ไม่ใช่แค่กลุ่มเงาอัคคีธรรมดาหรอกครับ" เรย์พลิกผลึกเวทในมือไปมา ดวงตาคมปลาบจับจ้องไปยังรอยสลักด้านหลังที่ซ่อนอยู่ใต้คราบเขม่า "ลองสังเกตความหนาแน่นของมานาที่ไหลเวียนอยู่ภายในสซิครับ มันไม่ได้ใช้ธาตุไฟเป็นตัวขับเคลื่อน แต่เป็น 'มานาต้องสาป' ที่ถูกสกัดมาจากสิ่งมีชีวิต... พูดง่ายๆ คือ ผลึกชิ้นนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีเวทมนตร์ที่ถูกสั่งห้ามใช้ในอาณาจักรมานานกว่าศตวรรษ" บรรยากาศในห้องใต้ดินพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที กลไกโลกแฟนตาซีที่มีระบบระเบียบและกฎเกณฑ์ชัดเจน บัดนี้กลับถูกสั่นคลอนด้วยหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงไปถึงองค์กรลับที่อยู่เบื้องหลังความวุ่นวายทั้งหมด เรย์รู้ดีว่าการค้นพบครั้งนี้เปรียบเสมือนการเปิดกล่องแพนดอร่า ทุกย่างก้าวต่อจากนี้จะมีชีวิตของพวกเขาเป็นเดิมพัน "ถ้าอย่างนั้น... สิ่งนี้ก็คือหลักฐานมัดตัวว่ามีหนอนบ่อนไส้อยู่ในระดับสูงของสถาบันสินะครับ" เอลิน่าขบกรามแน่น ความโกรธระคนแปลกใจฉายชัดบนใบหน้าสวยคม "เพราะถ้าไม่มีคนในคอยเปิดทางให้ พวกมันไม่มีทางขนย้ายโครงสร้างเวทมนตร์ขนาดนี้เข้ามาซ่อนไว้ใต้จมูกของเราได้" "ถูกต้องครับ และคนๆ นั้นก็คงกำลังนั่งมองดูพวกเราจากมุมใดมุมหนึ่งในตอนนี้ด้วยซ้ำ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามกางเกงเล็กน้อย ก่อนจะเก็บผลึกเวทมนตร์ใส่ลงในช่องเก็บของพิเศษที่ป้องกันการรั่วไหลของมานา ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะหันไปปรึกษาขั้นตอนต่อไปกับเอลิน่า เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินเบื้องบน *ตึง... ตึง... ตึง...* ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของนักเรียนหรืออาจารย์ทั่วไป แต่เป็นจังหวะการเดินที่พร้อมเพรียงและผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน แรงกดดันจากจิตสังหารพรั่งพรูเข้ามาตามช่องลมจนแทบหายใจไม่ออก เอลิน่าชักดาบออกจากฝักในพริบตา แววตาของเธอเปลี่ยนเป็นดุดันและเด็ดขาด "เรย์... ดูเหมือนพวกมันจะไม่ยอมให้เราพาหลักฐานชิ้นนี้ออกไปง่ายๆ" เรย์ถอนหายใจเบาๆ หยิบแว่นตาขึ้นมาเช็ดด้วยผ้าเช็ดหน้าอย่างใจเย็นท่ามกลางสถานการณ์ที่วิกฤต "นั่นสินะครับ... บางทีเราอาจจะมาเยือน 'ห้องรับแขก' ของพวกมันเร็วกว่ากำหนดไปหน่อย" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แสงไฟเวทมนตร์รอบห้องก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุม แต่ก่อนที่เอลิน่าจะทันได้กางอาคมป้องกัน เสียงกระซิบเย็นเยียบก็ดังขึ้นข้างหูของเรย์ พร้อมกับปลายดาบคมกริบที่จ่ออยู่ที่ลำคอของเขาโดยที่ไม่มีใครทันตั้งตัว "เก่งมาก... นักสืบตัวน้อย แต่ชatน่าเสียดายที่การสืบสวนของคุณต้องจบลงเพียงเท่านี้" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงวินาทีระทึกขวัญนี้กับผมนะครับ นักสืบแว่นขยายสัญญาว่าจะพาคุณไปไขปริศนาต่อในตอนถัดไปครับ!