คลาสเรียนสุดหิน

“ถ้าสมองนายยังใช้งานได้ดีกว่าก้อนหินที่วางอยู่บนโต๊ะละก็ จงบอกฉันมาว่าทำไม ‘กลไกเวท’ ของกับดักหมาป่าพยศถึงหยุดทำงานไปเฉยๆ ทั้งที่วงจรพลังงานยังสมบูรณ์เต็มร้อย” เสียงของเอลิน่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอไม่ได้ตวาด แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นแหลมคมดุจใบมีดโกน ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบครูฝึกสีเข้มยืนกอดอกอยู่ข้างห้องโถงทดสอบ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วพื้นที่จำลองการต่อสู้ เรย์ขยับแว่นสายตาที่ไม่มีเลนส์จริง—เป็นเพียงอุปกรณ์ช่วยโฟกัสกระแสมานา—เขามองไปยัง ‘กับดักหมาป่าพยศ’ ที่วางอยู่เบื้องหน้า มันเป็นอุปกรณ์รูปทรงกลมกลไกซับซ้อนที่บรรจุพลังเวทเข้มข้นไว้ภายใน ปกติแล้วเมื่อมีวัตถุใดผ่านรัศมีสามฟุต มันจะดีดหนามเวทออกมาทันที แต่ตอนนี้มันกลับแน่นิ่งสนิท “คุณครูครับ...” เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบเจือความกวนประสาทเล็กน้อยตามนิสัยส่วนตัว “การจะซ่อมเครื่องยนต์ เราต้องรู้ก่อนว่าน้ำมันหมดหรือเครื่องพัง แต่นี่... ดูเหมือนใครบางคนจะจงใจ ‘ใส่สารละลายมานา’ ผิดประเภทลงไปในตัวนำสัญญาณเพื่อให้มันหลับใหล ไม่ใช่เพราะมันเสียครับ” เอลิน่าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสงสัยเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจชั่ววูบ “พิสูจน์ให้เห็น ไม่ใช่แค่พูด” เรย์ไม่รอช้า เขาหยิบชิ้นส่วนคริสตัลขนาดเล็กขึ้นมาส่องกับแสงไฟในห้อง แทนที่จะใช้เวทมนตร์ยิงพลังเข้าไปตรงๆ เหมือนนักเรียนคนอื่น เขาเลือกใช้ ‘ทักษะการสังเกต’ ที่เคยเป็นอาชีพเก่าในโลกเดิม เรย์มองเห็นรอยแตกร้าวระดับโมเลกุลบนแกนคริสตัล ซึ่งเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าหากไม่มีสมาธิระดับสูง “มานาไม่ได้ไหลจากวงจร A ไปยังวงจร B แต่มันไหลวนกลับเข้าไปที่แกนกลาง เพราะมีคราบของโลหะเหลวอุดอยู่ตรงวาล์วปล่อยเวท ถ้าผมกระตุ้นด้วยเวทไฟ... กับดักนี่คงระเบิดใส่หน้าผม แทนที่จะทำงานตามหน้าที่” เรย์ดีดนิ้วเพียงเบาๆ ไม่มีการร่ายเวทบทใหญ่โต เขาใช้เพียงปลายนิ้วสัมผัสที่จุดเชื่อมต่อแล้วส่ง ‘กระแสมานาบริสุทธิ์’ เข้าไปเพียงจังหวะเดียว คล้ายการเคาะเครื่องจักรให้เข้าที่ *คลิ๊ก.* เสียงกลไกขยับตัวด้วยความนุ่มนวล กับดักนั้นพุ่งหนามเวทออกมาในเสี้ยววินาทีด้วยความเร็วสูง แต่เรย์ก็ถอยหลังหลบได้อย่างเฉียดฉิวโดยแทบไม่ต้องออกแรง เขาไม่ได้ขยับตัวไปไกลเกินความจำเป็น แต่มันคือจังหวะที่เป๊ะจนน่าขนลุก “ผมผ่านคลาสเรียนสุดหินนี้หรือยังครับ?” เรย์หันมาถาม พร้อมรอยยิ้มมุมปาก เอลิน่าลดมือที่กอดอกลง นัยน์ตาของเธออ่อนลงเพียงเศษเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาดุเข้มอีกครั้ง “แค่การทดสอบเบื้องต้น อย่าเพิ่งลำพองใจไป เรย์ นายอาจจะเก่งเรื่องการมองจุดบกพร่อง แต่ในสนามรบจริงๆ นายไม่มีเวลามานั่งวิเคราะห์โครงสร้างหรอกนะ” “นั่นสินะครับ” เรย์พึมพำขณะเดินเข้าไปใกล้ครูฝึกสาว “แต่ถ้าผมมองเห็นจุดตายของศัตรูได้ในวินาทีแรกที่เผชิญหน้า ผมว่ามันก็ประหยัดแรงไปได้เยอะเลยนะครับ ไม่เห็นต้องเหนื่อยหอบเหมือนคนอื่นเขา” บรรยากาศในห้องโถงเปลี่ยนไป ความกดดันจากการทดสอบถูกแทนที่ด้วยกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่มองไม่เห็น เอลิน่าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ เธอพยายามหาความสั่นไหวหรือความอ่อนแอ แต่สิ่งที่เธอพบกลับเป็นความนิ่งสงบที่น่ากลัว มันคือความมั่นใจของคนที่ผ่านโลกมามากกว่าที่อายุควรจะเป็น “งั้นลองดูนี่” เอลิน่าขยับเข้าใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรเวทมนตร์จากตัวเธอ เธอหยิบแผ่นกระดานภารกิจระดับพิเศษออกมาวางบนโต๊ะไม้กลางห้อง “นี่ไม่ใช่การทดสอบในคลาส แต่มันคือ ‘ใบงาน’ ที่ฉันได้รับมาโดยตรงจากสภาสถาบัน ในพื้นที่เขตหวงห้ามชั้นใต้ดินมีพลังงานมานาผันผวนเกิดขึ้นทุกวันในช่วงเที่ยงคืน มีนักเรียนหายไปสองคนในสัปดาห์นี้ และไม่มีใครรอดกลับมาเพื่อเล่าว่าข้างในนั้นมีอะไร” เรย์หุบยิ้มกวนประสาทลงทันที เขามองแผ่นกระดานนั้นด้วยสายตาจริงจัง “ภารกิจระดับ SSS?” “ถ้านายแน่ใจว่าสมองนายคมกว่าเวทมนตร์ของฉันจริง ก็จงไปจัดการกับสิ่งนี้” เอลิน่าขยับไปกระซิบข้างหูของเขา เสียงของเธอกังวานอยู่ภายในหัวของเรย์ “แต่จำไว้... ที่นั่นไม่มีใครช่วยนายได้ แม้แต่ฉัน” ทว่าในขณะที่เรย์กำลังจะเอื้อมมือไปแตะแผ่นกระดานนั้น เสียงแจ้งเตือนจาก ‘ระบบ’ ที่ฝังอยู่ในจิตสำนึกของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่สั่นระรัวอยู่ตรงหน้า: [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับบอสในระยะ 50 เมตร... แหล่งกำเนิดพลังงานไม่ใช่อุปกรณ์ทดสอบ... แต่เป็น ‘อดีต’ ของคุณที่กำลังคืบคลานเข้ามา] เรย์ชะงักมือ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเริ่มดังก้องมาจากประตูทางเข้าห้องโถงที่ถูกปิดตายไปแล้ว ไม่ใช่เอลิน่า ไม่ใช่ครูฝึกคนอื่น แต่เป็นเสียงของคนที่เขาจำได้แม่นยำที่สุดตั้งแต่วันที่เขาข้ามมิติมา... คนที่ควรจะตายไปพร้อมกับคดีสุดท้ายในโลกใบเดิมของเขา เอลิน่าหันขวับไปมองที่ประตู แววตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน “เรย์... นายไปรู้จักกับ ‘คนคนนั้น’ ได้ยังไง?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกแห่งเวทมนตร์นี้นะครับ!