รุ่นพี่จอมอวดดี

"รอยคราบจางๆ รูปทรงวงรีที่ปกเสื้อด้านซ้าย กับกลิ่นหอมหวานเอียนของดอกสเตลล่าร์ป่า... ถ้าผมเดาไม่ผิด คุณชาย 'คริส' คงไม่ได้ใช้เวลาตลอดทั้งคืนเตรียมตัวสอบภาคปฏิบัติหรอกกระมังครับ แต่คงไปคลุกอยู่กับ 'กิจกรรมพิเศษ' ที่เขตการศึกษาชั้นนอกจนเกือบสว่างสินะครับ" เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทเล็กน้อยของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงฝึกซ้อมเวทมนตร์อาคมบูรณาการ แสงไฟสีฟ้าครามจากผลึกมานาบนเพดานสาดส่องลงมาสะท้อนกรอบแว่นโลหะของเขา ขณะที่เจ้าตัวกำลังยืนเอามือซุกกระเป๋าเสื้อคลุมด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ตัดกับบรรยากาศตึงเครียดรอบข้างอย่างสิ้นเชิง คู่กรณีของเขาคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง เรือนผมสีเงินสลวยรับกับดวงตาสีฟ้าจัดสไตล์ขุนนางชั้นสูง คริส สมาชิกสภานักเรียนปีสามผู้ขึ้นชื่อเรื่องพรสวรรค์และอุปนิสัยถือตัว กำลังขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของอีกฝ่ายแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยแววตาคุกกามที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ปากดีไม่เบานี่ เจ้าสามัญชนตระกูลตกอับ... แกคิดว่าการเล่นตลกสายตาแบบนี้จะทำให้พวกอาจารย์หันมาสนใจรึไง?" คริสเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเรย์ทีละน้อย แรงกดดันจากมานาระดับสูงแผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบือนเล็กน้อย "คนอย่างแก ต่อให้พยายามไขคดีน่าสมเพชแค่ไหน ก็เป็นได้แค่หมากตัวหนึ่งที่รอวันถูกเขี่ยทิ้งเท่านั้นแหละ" เอลิน่า ซึ่งยืนกอดอกพิงเสาศิลาอยู่ไม่ไกล ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันหรี่ลงประเมินสถานการณ์ เธอไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามทันที เพราะต้องการดูว่าอดีตนักสืบโลกปัจจุบันที่เธอคอยจับตาดู จะรับมือกับแรงกดดันระดับขุนนางเวทมนตร์สายเลือดแท้อย่างไร เรย์ไม่แม้แต่จะก้าวถอยหลัง เขากลับยกมือขึ้นดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองสำรวจรายละเอียดบนตัวของคริสอีกครั้งด้วยความรวดเร็ว ระบบวิเคราะห์ข้อมูลในหัวของเขาประมวลผลผ่านตรรกะและหลักฐานเชิงประจักษ์อย่างเงียบเชียบ "การขู่ด้วยมานาเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ... เป็นวิธีที่เด็กอนุบาลยังอายเลยนะครับ" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "ลองดูที่ปลายรองเท้าของคุณสิครับ มีละอองเกสรของหญ้าเรืองแสงสีม่วง ซึ่งขึ้นเฉพาะบริเวณซากโบราณสถานเขตหวงห้าม... และถ้าผมสังเกตไม่ผิด รอยฉีกขาดเล็กๆ ที่ชายเสื้อด้านในของคุณ น่าจะเกิดจากการปะทะกับ 'สัตว์อสูรรับใช้' ระดับสูงที่ถูกควบคุมด้วยอาคมต้องห้าม" บรรยากาศในห้องโถงพลันเงียบกริบลงทันที แม้แต่เสียงหึ่งๆ ของผลึกมานาก็คล้ายจะเบาลง คริสชะงักไป ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับเรย์ที่มีทักษะการสังเกตระดับปรมาจารย์ การเปลี่ยนแปลงทางกายภาพเพียงเสี้ยววินาทีนั้นชัดเจนยิ่งกว่าตัวหนังสือพิมพ์หน้าหนึ่งเสียอีก "เหลวไหล! แกกำลังกล่าวหาว่าฉันเกี่ยวข้องกับพวกนอกรีตงั้นเรอะ!" คริสตะคอกเสียงดังลั่น พลางสะบัดมือเรียกคถาประจำตัวออกมา ออร่าเวทมนตร์สีแดงฉานแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง แรงอัดอากาศพัดเอาเศษฝุ่นบนพื้นกระจายไปทั่ว "ผมยังไม่ได้พูดคำว่า 'พวกนอกรีต' ออกมาเลยนะครับ..." เรย์เอียงคอเล็กน้อย สีหน้ายังคงราบเรียบไร้ความหวาดกลัว "แต่ดูเหมือนคุณจะร้อนตัวเร็วกว่าที่ผมคิดเสียอีก... หรือว่าคดีขโมยผลึกศิลาอาคมเมื่อคืนก่อน จะมีเบื้องหลังที่เชื่อมโยงกับสภานักเรียนที่คุณสังกัดอยู่กันแน่นะครับ?" "หุบปาก!" คริสหมดความอดทน เขาเหวี่ยงคถาไปเบื้องหน้า วงเวทสีเพลิงปรากฏขึ้นกลางอากาศ เปลวไฟพุ่งทะยานเข้าหาเรย์ด้วยความเร็วสูงราวกับกระสุนปืนเวท *ฟรึ่บ!* ก่อนที่เปลวไฟจะสัมผัสโดนปลายจมูกของเรย์ ร่างของเอลิน่าก็พุ่งเข้ามาแทรกกลาง เธอสะบัดดาบสั้นในมือเพียงครั้งเดียว คลื่นดาบอาคมสีครามก็ผ่ากลางเปลวไฟจนสลายกลายเป็นเพียงไอความร้อน "พอได้แล้ว คุณคริส!" น้ำเสียงเย็นเยียบและทรงอำนาจของเอลิน่าดังก้อง กลิ่นอายความกดดันระดับผู้ฝึกสอนกองกำลังพิทักษ์กดทับลงจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปสามก้าว "ที่นี่คือสนามฝึกซ้อมของสถาบัน ไม่ใช่ลานประลองส่วนตัว หากคุณยังมีข้อสงสัยในตัวนักเรียนแลกเปลี่ยน เชิญไปยื่นเรื่องที่ห้องสอบสวนอย่างเป็นทางการซะ" คริสกัดฟันกรอดด้วยความแค้นเคือง เขาปราบสายตาอาฆาตมายังเรย์ที่ยืนยันตัวยิ้มแย้มอยู่ด้านหลังเอลิน่า "ฝากไว้ก่อนเถอะ..." คริสสะบัดหน้าหนี พลางสะบัดชายเสื้อเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องโถงด้วยความหัวเสีย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายมานาที่ยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ เมื่อแผ่นหลังของคุณชายจอมอวดดีลับตาไป เอลิน่าจึงเก็บดาบเข้าฝัก หันมามองคู่หูจำเป็นด้วยสายตาตำหนิตักเตือนเล็กน้อย "คุณนี่ชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อยเลยนะเรย์ การไปกระตุกหนวดเสือกลางสภานักเรียนแบบนั้น ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนักหรอก" เอลิน่าถอนหายใจเบาๆ "ผมเปล่าหาเรื่องสักหน่อยครับ ผมแค่ทวงความจริงจากหลักฐานที่มันหลงเหลือไว้ต่างหาก..." เรย์ยิ้มบางๆ พลางหยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เป็นเศษผ้าชิ้นเล็กๆ ที่ติดอยู่กับขอบโต๊ะฝึกซ้อมเมื่อครู่ "อีกอย่าง... คนที่เราควรระวังไม่ใช่เจ้าเด็กนั่นหรอกครับ แต่เป็น 'เงา' ที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังต่างหาก" เอลิน่าขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเศษผ้าชิ้นนั้น "นั่นมัน... สัญลักษณ์ตราประจำตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่ควรจะสูญพันธุ์ไปตั้งแต่สงครามเวทมนตร์ครั้งก่อนนี่" "ถูกต้องครับ..." เรย์หรี่ตามองออกไปนอกหน้าต่างที่มองเห็นทัศนียภาพของหอคอยกลางสถาบัน "เกมกระดานนี้ซับซ้อนกว่าที่เราคิดเยอะ และดูเหมือนว่า... ฝ่ายตรงข้ามจะเริ่มเดินหมากตาต่อไปแล้วล่ะครับ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างระบบโปร่งใสสีทองที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีใครอื่นมองเห็น [ระบบตรวจพบ: ภารกิจลับระดับ SSS - "เงาแห่งอดีตที่ถูกลืม" เริ่มต้นขึ้น] [เงื่อนไข: เปิดโปงรายชื่อผู้สมรู้ร่วมคิดในสภานักเรียนภายใน 48 ชั่วโมง] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียสิทธิ์การเข้าถึงหอสมุดต้องห้ามและถูกขับไล่ออกจากสถาบันถาวร] เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากจางหายไป แทนที่ด้วยแววตาคมกริบที่ฉายประกายความท้าทาย "ดูเหมือนว่าเวลาพักผ่อนของผมจะหมดลงแค่นี้สินะครับ..." เรย์พึมพำเบาๆ ก่อนที่หน้าต่างระบบจะสั่นไหวอย่างรุนแรง และข้อความสีแดงฉานก็เด้งขึ้นทับซ้อนข้อความเดิม พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาณาเขตของสถาบันเวทมนตร์! [คำเตือนเร่งด่วน: ตรวจพบการบุกรุกจากสิ่งมีชีวิตปริศนา ระดับภัยคุกคาม 'ภัยพิบัติ' กำลังมุ่งหน้ามายังหอคอยทิศเหนือ - และเป้าหมายของมัน คือ... ตัวตนของคุณ] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกแห่งเวทมนตร์นี้นะครับ!