เบื้องหลังหน้ากาก

"ถ้าคุณก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ความลับที่เพียรซ่อนไว้ตลอดสามปี จะกลายเป็นเศษซากธุลีที่แม้แต่เวทมนตร์ย้อนเวลาก็ประกอบกลับไม่ได้ครับ... ท่านรองผู้บัญชาการ" น้ำเสียงของผมราบเรียบ แต่มั่นคงพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวที่กำลังปั่นป่วนจากรอยแยกมิติสีดำสนิทถึงกับชะงักงัน เอลิน่าที่กำลังจะตวัดดาบสวนกลับเงาร่างที่สามซึ่งก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ถึงกับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง กลยุทธ์การต่อสู้ที่เธอยึดถือมาตลอดพังทลายลงในพริบตา เมื่อตัวตนที่แท้จริงเบื้องหลังหน้ากากแห่งความยุติธรรมถูกเปิดเผยภายใต้แสงสลัวของหอคอยบัญชาการ ในโลกแฟนตาซีที่ขับเคลื่อนด้วยกฎเกณฑ์และระบบพลังเวทอันซับซ้อนนี้ ทุกคนต่างคิดว่าฆาตกรต่อเนื่องที่สั่นคลอนสถาบันเวทมนตร์คือปีศาจจากต่างมิติ หรือไม่ก็กลุ่มกบฏนอกคอกที่ต้องการโค่นล้มอำนาจ แต่นักสืบอย่างผมมองเห็น "รอยร้าว" เล็กๆ ที่คนอื่นมองข้ามมาโดยตลอด รอยนิ้วมือที่สะอาดสะอ้านเกินไปบนคราบเลือด, วิถีการร่ายเวทที่ต้องใช้สิทธิ์เข้าถึงระดับสูงสุด, และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นอายของยาบำรุงจิตวิญญาณราคาแพงที่มีเพียงผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นเบิกใช้ได้จากคลังแสง "เรย์... เธอพูดบ้าอะไรออกมา?" เอลิน่าหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนระคนไม่เชื่อ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นแค่นักเรียนกับผู้บังคับบัญชา แต่เขาคือผู้มีพระคุณที่ดึงเธอขึ้นมาจากกองเลือดในสงครามครั้งก่อน เงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทค่อยๆ ปลดฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าอันคุ้นเคย รอยยิ้มที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้านั้นบิดเบี้ยวกลายเป็นความเยียบเย็น ดวงตาคู่คมกวาดมองผมด้วยความประหลาดใจชั่วครู่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "น่าประทับใจจริงๆ เรย์ สมแล้วที่เป็นอดีตนักสืบจากโลกที่ไม่มีเวทมนตร์ นายใช้แค่สมองก้อนเนื้อธรรมดาๆ กับทักษะการสังเกตบ้านๆ ไขคดีที่พวกสภาเวทมนตร์ใช้เวลาหาคำตอบมาเป็นปีได้... แต่ก็นั่นแหละนะ รู้มากไป ก็ใช่ว่าจะอายุยืนยาวขึ้นหรอกครับ" เสียงทุ้มต่ำนั้นเอ่ยออกมาอย่างเป็นกันเอง แต่มันกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันระดับมหาศาลที่กดทับลงบนบ่าจนแทบหายใจไม่ออก ระบบแจ้งเตือนในหัวของผมส่งเสียงร้องเตือนเป็นสีแดงฉาน *[คำเตือน: ผู้เล่นเผชิญหน้ากับศัตรูระดับภัยพิบัติ - ค่าสถานะถูกระงับชั่วคราว]* ผมยกมือขึ้นขยับกรอบแว่นสายตาตามความเคยชิน พยายามซ่อนเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นตามไรผม "คุณไม่ได้ทำเพื่ออำนาจ หรือแม้แต่เพื่อการปฏิวัติหรอกครับ... สิ่งที่คุณต้องการจริงๆ คือ 'แกนพลัง' ของสถาบันนี้ต่างหาก เพื่อเอาไปใช้เปิดประตูเชื่อมต่อกับมิติเดิมที่คุณจากมา... จริงไหมครับ ท่านรองผู้บัญชาการลูคัส" ลูคัสไม่ตอบรับ แต่รอยยิ้มของเขาคมกริบขึ้น ดวงตาคู่นั้นกวาดมองไปที่เอลิน่าที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ "เอลิน่า เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกเธอมาเป็นมือขวา? ก็เพราะเธื่อง่ายต่อการควบคุมยังไงล่ะ เด็กน้อยผู้ซื่อสัตย์เอ๋ย ทุกหลักฐานที่ฉันโยนไปให้เธอกิน เธอก็คาบกลับมาด้วยความภักดีเสมอ น่าสมเพชเสียจริง" "ท่าน... ทำไม..." เอลิน่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดาบในมือสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธเกรี้ยวและผิดหวังที่ระเบิดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ความเชื่อมั่นทั้งชีวิตถูกทำลายลงด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ "ทำไมเหรอ? เพราะโลกใบนี้มันเน่าเฟะยังไงล่ะ!" ลูคัสตวาดกลับ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราด "พวกแกเอาแต่ท่องจำตำราเวทที่ล้าสมัย ปล่อยให้คนอ่อนแอต้องตายในสงครามที่พวกเราสร้างขึ้น ฉันต่างหากคือผู้ที่จะสร้างกฎเกณฑ์ใหม่!" ในจังหวะที่ลูคัสดึงพลังเวทมืดมิดออกมาเตรียมปิดปากพวกเรา ร่างของเขาก็ก้าวพรวดเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง ระยะห่างสิบเมตรถูกย่นย่อให้หมดไปในพริบตาเดียว คมดาบเวทมนตร์พุ่งตรงมายังจุดตายของเอลิน่าที่ยังคงยืนช็อกกับความจริงตรงหน้า แต่ทว่า... ตัวผมไม่ได้ยืนดูอยู่เฉยๆ ตั้งแต่แรกแล้ว "ผมบอกแล้วไงครับว่า... อย่าประมาทพวกนักสืบที่ขี้เกียจขยับตัว" ผมที่ดีดตัวหลบไปด้านข้างตั้งแต่เสี้ยววินาทีก่อนหน้านี้ ใช้ปลายเท้าดีดศิลาเวทที่แตกหักบนพื้นให้พุ่งตรงไปยังจุดบอดทางสายตาของลูคัส แรงกระแทกเพียงเล็กน้อยนั้นส่งผลให้วิถีดาบของเขาเบี่ยงเบนไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร แต่สำหรับเอลิน่าที่มีสัญชาตญาณนักรบระดับสูง การเบี่ยงเบนเพียงแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว! *ฉับ!* ประกายดาบสีครามของเอลิน่าวาดผ่านอากาศด้วยความเด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป แรงเหวี่ยงอันทรงพลังเฉือนเข้าที่แขนเสื้อของลูคัสจนเลือดสาดกระเซ็น แม้เขาจะถอยหลังหลบได้ทัน แต่ใบหน้าของรองผู้บัญชาการหนุ่มก็เริ่มปรากฏริ้วรอยแห่งความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก "แก..." ลูคัสกัดฟันกรอด กุมแขนข้างที่บาดเจ็บไว้ ดวงตาดำสนิทจ้องมองมาที่เราด้วยความอาฆาต "พวกแกคิดว่าจะหยุดฉันได้แค่นี้งั้นเหรอ? พิธีเปิดประตูมิติเริ่มต้นขึ้นสมบูรณ์แบบแล้ว ต่อให้พวกแกฆ่าฉันตอนนี้ มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง..." พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกมิติสีดำด้านหลังของลูคัสขยายตัวกว้างขึ้นจนกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ แรงดึงดูดมหาศาลเริ่มฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวให้ลอยเคว้งคว้าง เอลิน่าใช้ดาบปักลงกับพื้นศิลาเพื่อยึดร่างตัวเองไว้ ขณะที่ผมต้องใช้มือข้างหนึ่งคว้าจับเสาหินเพื่อไม่ให้ถูกดูดกลืนเข้าไป ทว่า... ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะหลุด เสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวของผม กลับไม่ได้มาจากสถานการณ์ตรงหน้า *[แจ้งเตือนระบบพิเศษ: ตรวจพบตัวตนระดับ SSS "ผู้สังเกตการณ์แห่งจุดจบ" กำลังเข้าสู่พื้นที่...]* *[คำเตือน: บุคคลที่ท่านกำลังตามหาตัวจริง ไม่ใช่ลูคัส... แต่เป็นเงาดำที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาต่างหาก]* ลมหายใจของผมสะดุดกึกทันที ดวงตาเบิกกว้างเมื่อหันกลับไปมองที่รอยแยกมิติอีกครั้ง และพบว่า... ร่างที่สาม... กำลังก้าวออกมาจากเงาของลูคัสอีกทีหนึ่ง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันยาวนานนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ