การปกป้องครั้งสุดท้าย

"หมอบลง, เรย์!" เสียงคำรามของเอลิน่าตวัดผ่านสายลมที่แปรเปลี่ยนเป็นใบมีดเวทมนตร์ แรงกดดันระดับมหาศาลจากเงาดำมหึมาเบื้องหน้าทำให้บรรยากาศภายในห้องใต้ดินบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำสาดใส่ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมของผมในเสี้ยววินาทีที่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่น เป้าหมายของมันไม่ใช่ผม... แต่เป็นพลังงานเวทมนตร์ที่ตกค้างอยู่บริเวณเสาหินด้านหลัง ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อกับค่ายกลผนึกของสถาบัน หากปล่อยให้มันทำลายจุดนั้น นักเรียนนับร้อยที่อยู่ชั้นบนจะตกลงไปในหลุมพรางแห่งความว่างเปล่าทันที ผมขยับแว่นตากรอบเงินบนดั้งจมูกด้วยนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะสมองส่วนหน้ากำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลจากระบบการมองเห็นที่ถูกอัปเกรดด้วยทักษะ *เนตรสืบสวน* *รอยร้าวบนเกราะของมัน... ความถี่ของการสั่นสะเทือนเวทมนตร์อยู่ที่ 4.2เฮิรตซ์... ช่องว่างระหว่างการโจมตีมีเวลาแค่ 0.8 วินาทีเท่านั้น!* "เอลิน่า!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงคำรามสะท้อนก้องของอสูรกาย "เป้าหมายของมันคือแกนกลางเสาหินค้ำยัน! ถ้าเราปล่อยให้มันทำลายจุดนั้น แผนการทั้งหมดของพวกเราจะพังทลายในพริบตา!" "ฉันรู้แล้ว!" เอลิน่าตอบกลับโดยไม่หันมามอง ร่างเพรียวบางในชุดเครื่องแบบครูฝึกพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง พลังเวทมนตร์ธาตุลมรอบตัวเธอก่อตัวเป็นพายุหมุนขนาดเล็กที่ห่อหุ้มคมดาบยาวในมือ แววตาของเธอนิ่งสงบแต่ลุ่มลึกและเด็ดขาด นั่นคือความงดงามท่ามกลางความตายที่ผมมักจะเผลอมองอยู่บ่อยครั้ง—แม้ว่านี่จะไม่ใช่เวลามาชมความงามก็ตาม ฉับพลัน เงาดำมหึมานั้นก็กางกรงเล็บขนาดมหึมาหมายตะปบลงมาใส่ร่างของเอลิน่าที่พุ่งเข้าไปขวางทาง แรงลมจากการหวาดแกว่งกรงเล็บนั้นรุนแรงจนเสื้อคลุมของผมปลิวสะบัด "ระวังจุดบอดด้านซ้ายของมัน!" ผมส่งเสียงเตือนพร้อมกับดีดตัวลุกขึ้นยืน มือขวาคว้าเอาศิลาเวทมนตร์สำรองที่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทออกมาขว้างออกไปอย่างแม่นยำ ศิลาเหล่านั้นพุ่งชนเข้ากับจุดสะท้อนแสงสีแดงบนเกราะของมันอย่างพอดิบพอดี ส่งผลให้จังหวะการตบกรงเล็บของอสูรกายชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที *เปรี้ยง!* ประกายไฟสีม่วงเข้มสาดกระเซ็นไปทั่วห้องใต้ดิน เอลิน่าใช้จังหวะเสี้ยววินาทีนั้นหมุนตัวกลางอากาศ ดาบเคลือบเวทมนตร์ลมฟันเข้าที่ข้อต่อหัวไหล่ของเงาดำอย่างแม่นยำ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว เลือดสีดำข้นคลั่กพุ่งทะลักออกมาจากแผลฉีกขาด แต่นั่นกลับยิ่งทำให้มันโกรธเกรี้ยวและคำรามลั่นยิ่งกว่าเดิม "เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าราวกับมาจากก้นบึ้งของขุมนรกดังขึ้นในหัวของพวกเราทุกคน มันไม่ใช่เสียงพูดธรรมดา แต่เป็นการส่งคลื่นความคิดคุกคามจิตใจเพื่อทำลายสติ ผมกัดฟันกรอด ความรู้สึกคลื่นไส้พุ่งพล่านขึ้นมาที่ลำคอ ระบบแจ้งเตือนในหัวส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉาน *[คำเตือน: จิตสังหารระดับสูงกำลังโจมตีจิตใจ ค่าความตั้ง าลดลง 15%]* "อย่าไปฟังมัน, เรย์!" เสียงของเอลิน่าดังขึ้นตัดผ่านความมึนงง เธอกระโดดถอยหลังกลับมายืนเคียงข้างผม ลมหายใจของเธอหอบถี่เล็กน้อยแต่แววตายังคงแน่วแน่ "เราต้องร่วมมือกันโจมตีประสาน งานเดี่ยวไม่มีทางเอาชนะตัวตนระดับนี้ได้" ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอายของดินปืนและฝุ่นละอองผสมผสานกับกลิ่นอายเวทมนตร์อันน่าสะพรึงกลัว ในฐานะอดีตนักสืบ ผมรู้ดีว่าคดีที่ยากที่สุดไม่เคยคลี่คลายด้วยกำลัง แต่ต้องใช้ 'ช่องโหว่' ของคนร้าย และเจ้าอสูรกายตัวนี้... ก็มีกฎเกณฑ์การเคลื่อนไหวที่ตายตัวตามหลักกลไกเวทมนตร์โบราณเช่นกัน "เอลิน่า... เชื่อใจผมไหมครับ?" ผมหันไปสบตากับเธอ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยเดิมที่มักจะกวนประสาทในยามวิกฤต เอลิน่าชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบของเธอจะแย้มยิ้มออกมาบางเบา—รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง "ถ้าแผนของนายงี่เง่าเกินไป ฉันจะจัดการนายทีหลังแน่ เรย์" "รับทราบครับ" ผมสะบัดมือขวาออกไป เส้นลวดเวทมนตร์โปร่งแสงนับสิบเส้นถูกปล่อยออกจากแหวนที่นิ้ว พุ่งตรงไปพันธนาการรอบข้อเท้าทั้งสี่ข้างของอสูรกายอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เอลิน่ารวบรวมพลังเวทมนตร์ทั้งหมดไว้ที่ปลายดาบ เกิดเป็นแสงสว่างวาบเจิดจ้าที่ขับไล่ความมืดมิดในห้องใต้ดินจนหมดสิ้น "ตอนนี้แหละ!" พวกเราพุ่งทะยานออกไปพร้อมกันราวกับเงาสองสายที่ถูกหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางเสียงคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหวจนพื้นดินสั่นสะเทือนเพื่อปกป้องทุกคนที่อยู่เบื้องหลังให้รอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่คมดาบของเอลิน่ากำลังจะทะลวงเข้าสู่ใจกลางแกนพลังของมัน เสียงกระซิบประหลาดก็ดังขึ้นมาจากความว่างเปล่าเบื้องบน พร้อมกับรอยแยกมิติสีดำสนิทที่ฉีกขาดออกอย่างไร้เสียง และเงาร่างที่สามที่ก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น... ก็ทำให้ลมหายใจของผมต้องสะดุดกุนิด ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากับผมมาจนถึงบทนี้นะครับ