การหายตัวไปของเพื่อนสนิท

คราบเขม่าสีดำบนเศษกระดาษแผ่นนั้นไม่ใช่รอยหมึกธรรมดา แต่มันคือคราบจากการเผาไหม้ด้วย “เพลิงเวทมนตร์อัคคีทมิฬ” ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของหน่วยจู่โจมเงาภายในสถาบัน เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อยผ่านเลนส์แว่นขยายที่สะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มจากตรอกมืด ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเขี่ยเศษกระดาษชิ้นสุดท้ายขึ้นมาพิจารณาอย่างเงียบเชียบ ความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัวของ “ลูคัส” เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในโลกแฟนตาซีแห่งนี้กำลังบอกเล่าเรื่องราวที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ารอยเลือดบนพื้น ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีข้าวของกระจัดกระจาย ราวกับว่าเจ้าของห้องเดินออกไปอย่างสมัครใจ หรือไม่ก็… ถูกลักพาตัวไปโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่วินาทีเดียว “ถ้าวิเคราะห์จากความหนาของเขม่าควันและอุณหภูมิห้องที่ยังหลงเหลืออยู่…” เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงไปด้วยประกายความคิดที่เฉียบคมราวกับใบมีด “เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นไม่เกินสามชั่วโมงก่อนที่เราจะมาถึง และคนร้ายไม่ได้ใช้กำลังบังคับ แต่ใช้ ‘คำสั่งจิต’ ระดับสูงเพื่อลบความทรงจำระยะสั้น” “นายกำลังพูดถึงเวทมนตร์ต้องห้ามสายสะกดจิตงั้นเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นที่กรอบประตู เอลิน่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับแมวป่า ดวงตาคู่คมกวาดมองรอบห้องอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณของครูฝึกกองกำลังพิทักษ์สถาบันบอกเธอทันทีว่าสถานการณ์นี้ vượt quá ขอบเขตของกฎระเบียบปกติไปไกลโขแล้ว “ไม่ใช่แค่เวทมนตร์สะกดจิตธรรมดาหครับ เอลิน่า” เรย์หันกลับมาสบตาพร้อมกับดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย “แต่มันคือ ‘ผนึกพันธนาการโลหิต’ ที่มีเงื่อนไขว่า หากลูคัสปริปากบอกความลับเรื่อง ‘แผนผังใต้ดิน’ ของสถาบันเมื่อไหร่ หัวใจของเขาจะแหลกสลายทันที” สีหน้าของเอลิน่าเคร่งขรึมลงถนัดตา เธอรู้ดีว่าแผนผังใต้ดินคืออะไร ที่นั่นคือสถานที่เก็บกักศิลามานาโบราณและร่องรอยอารยธรรมที่สูญหาย หากมันตกไปอยู่ในมือของกลุ่มกบฏ ขั้วอำนาจทั้งหมดในสถาบันแห่งนี้ย่อมสั่นคลอนอย่างแน่นอน “เราต้องรีบรายงานสภาสูงเพื่อระดมกำลังค้นหา” เอลิน่าเอ่ยเสียงเฉียบขาด พร้อมกับขยับตัวเตรียมจะหันหลังกลับไปจัดการ “ช้าก่อนครับ” เรย์เอื้อมมือไปคว้าข้อแขนของเธอไว้เบาๆ แรงสัมผัสเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้หญิงสาวชะงักไป ดวงตาคู่สวยหันกลับมามองด้วยความไม่เข้าใจ “ถ้าเราแจ้งสภาสูงตอนนี้ แปลว่าเรายอมรับว่าเราสูญเสียการควบคุม และที่สำคัญที่สุด… คนในสภาสูงนั่นแหละคือคนที่มีสิทธิ์เข้าถึง ‘ผนึกพันธนาการโลหิต’ มากที่สุด” คำพูดของเรย์ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความกดดันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น เอลิน่าจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของชายหนุ่ม เธอยังคงจำได้ดีถึงความรู้สึกแรกที่พบกัน เรย์เป็นเพียงเด็กหนุ่มเจ้าสำราญที่วันๆ เอาแต่นอนอู้และใช้เล่ห์เหลี่ยมเอาตัวรอดไปวันๆ แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ แววตาของเขากลับนิ่งสนิทและเต็มไปด้วยความน่าเชื่อถืออย่างประหลาด “นายกำลังบอกว่า… มีหนอนพ่อน้ำตาลอยู่ในสภาสูง?” เอลิน่าถามเสียงกระซิบ “ผมยังไม่ได้สรุปแบบนั้นครับ แต่ผมมั่นใจว่า… เพื่อนของผมคนนี้ กำลังพยายามส่งสัญญาณอะไรบางอย่างมาให้เรา” เรย์ก้มลงหยิบเศษกระดาษที่ถูกเผาไหม้ขึ้นมาอีกครั้ง เขาใช้ปลายนิ้วแตะลงบนผงเขม่าสีดำ แล้วท่องคาถาถอดรหัสระดับต่ำที่เขาเคยเรียนรู้จากระบบความทรงจำในอดีต *พรึบ!* เศษกระดาษที่เกือบจะกลายเป็นเถ้าถ่านกลับเรืองแสงสีฟ้าจางๆ ขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนจะปรากฏตัวอักษรเวทมนตร์ลอยเด่นขึ้นมากลางอากาศ เป็นพิกัดสถานที่แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ลึกลงไปใต้เขตต้องห้ามของสถาบัน—‘หอคอยร้าง 13’ “หอคอยร้าง 13…” เอลิน่าทวนชื่อสถานที่นั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความลังเล “ที่นั่นถูกปิดตายมานานกว่าสัปตวรรษแล้วหลังจากเกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไปใกล้เด็ดขาด แม้กระทั่งครูฝึกอย่างฉัน” “นั่นแหละครับคือเหตุผลที่ลูคัสถูกพาตัวไปที่นั่น” เรย์มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พบเบาะแสสำคัญของเหยื่อ “สถานที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้าไป คือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดในการซ่อนความลับ และก็เป็นสถานที่ที่อันตรายที่สุดสำหรับการลงมือฆ่าปิดปากเช่นกัน” เรย์ก้าวเท้าเดินผ่านหน้าเอลิน่าไปยังระเบียงห้อง สายตาคมกริบมองทอดออกไปยามราตรี ท้องฟ้ายามนี้ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีเทาทึบ ไอร้อนจากเวทมนตร์รอบสถาบันแผ่ซ่านเข้ามาในบรรยากาศ บ่งบอกว่าเวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว “เรามีเวลาอีกไม่มากนักก่อนที่ร่องรอยเวทมนตร์นี้จะจางหายไปจนหมด” เรย์หันกลับมาพร้อมกับสะบัดเสื้อคลุมสีเข้มของตนเองให้เข้าที่ “คุณจะเลือกกลับไปรายงานสภาแล้วปล่อยให้เพื่อนของผมกลายเป็นแพะรับบาป หรือจะร่วมมือกับผมแล้วเดินเข้าไปในปากเสือด้วยกันล่ะครับ เอลิน่า?” เอลิน่ายืนนิ่งไปชั่วอึดใจ เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนหยัดอย่างมั่นคงท่ามกลางพายุอารมณ์และความกดดัน ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างยอมจำนนต่อความดื้อรั้นและเหตุผลอันชาญฉลาดของเขา “นายเนี่ย… มักจะทำให้ฉันต้องเอาคอไปแขวนบนเส้นด้ายอยู่เรื่อยเลยนะ เรย์” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือรอยยิ้มบางๆ เป็นครั้งแรก ก่อนจะชักดาบประจำกายออกมาจากฝักและส่งเสียงกวาดต้อนพลังมานาเข้าสู่ใบดาบจนเกิดประกายแสงสีเงินยวดยวง “นำทางไปสิ ฉันจะคุ้มกันหลังให้เอง” รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเรย์ เขากระโดดลงจากระเบียงห้องพักอย่างไร้ความลังเล พลังมานาในกายถูกขับเคลื่อนด้วยระบบวิเคราะห์อัตโนมัติ ทำให้เขาสามารถคำนวณทิศทางลมและแรงโน้มถ่วงได้อย่างแม่นยำเพื่อลงสู่พื้นเบื้องล่างอย่างเงียบเชียบที่สุด ทว่า ในวินาทีที่เท้าทั้งสองข้างสัมผัสกับพื้นดินของเขตกึ่งกลางระหว่างตึกเรียนหลักและทางเข้าหอคอยร้าง 13 จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่ราวกับว่าเสียงทั้งหมดในโลกถูกดูดหายไปในพริบตา *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบลึกลับที่เรย์คุ้นเคยดังขึ้นในหัวสมอง แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติทั่วไป หน้าต่างสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมกับตัวอักษรขนาดใหญ่ที่สั่นไหวด้วยพลังงานอันรุนแรง **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมระดับ SSS กำลังปิดล้อมพื้นที่]** **[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: เป้าหมาย "ลูคัส" ได้ทำการปลดปล่อยพลังงานทั้งหมดเพื่อส่งสัญญาณเตือนครั้งสุดท้าย]** **[คำเตือนจากระบบ: บุคคลที่คุณกำลังตามหา ไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงตั้งแต่แรกเริ่ม…]** เรย์ชะงักกึกทันที ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ปลายนิ้วที่กำด้ามจับมีดสั้นสั่นระริกเล็กน้อยเมื่อความจริงอันบิดเบี้ยวเริ่มปะติดปะต่อกันในหัว ในขณะเดียวกัน ความมืดมิดเบื้องหน้าก็เริ่มบิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่น ร่างเงาสูงใหญ่สวมหน้ากากกะโหลกสัตว์โบราณก้าวเดินออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับโยนศีรษะที่โชกไปด้วยเลือดของ… ลูคัส ลงมาแทบเท้าของเขา! “ยินดีต้อนรับสู่บทสรุปที่นายไม่มีวันคาดคิด… นักสืบผู้ชาญฉลาด” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขคดีเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาโดยตลอดนะครับ!