คนทรยศในหน่วยงาน

"เลิกปั้นจิ้มปั้นเจ๋อได้แล้ว... เพราะตอนนี้ในห้องนิรภัยของสถาบัน ไม่ได้มีแค่เราสองคน" เสียงกระซิบของเอลิน่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอขยับกายเข้ามาเบียดชิดแผ่นหลังของผม มือขวากระชับด้ามปืนพกพลังงานแน่น สัญชาตญาณนักฆ่าของเธอกำลังสั่นเตือนภัยผ่านจังหวะการหายใจที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ผมยกมือขึ้นห้าม พลางใช้สายตาสำรวจร่องรอยบนพื้นพรมกำมะหยี่สีแดงเข้มในห้องทำงานของผู้อำนวยการ สถาบันแห่งนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยระดับมหาเทพ แต่นั่นแหละครับ ปัญหาใหญ่มักไม่ได้อยู่ที่ระบบ แต่อยู่ที่ 'คน' "รอยเท้าข้างซ้ายลงน้ำหนักลึกกว่าข้างขวาเล็กน้อย พื้นผิวพรมตรงนี้มีรอยยับย่นที่เกิดจากการฝืนหมุนตัวกะทันหัน..." ผมกระซิบตอบเบาๆ ดวงตาหรี่ลงวิเคราะห์ร่องรอย "สายลับคนนี้ไม่ได้เดินเข้ามา แต่มัน 'รอ' อยู่ที่นี่ตั้งแต่ก่อนเราจะมาถึง" "เรย์... อย่าบอกนะว่า..." "ใช่ครับ มันกำลังดูเราเล่นละครตบตาอยู่" ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกวูบวาบเหมือนไฟฟ้าสถิตก็วิ่งพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง ระบบประสาทของผมเริ่มตอบสนองอย่างผิดปกติ ภาพที่เห็นตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวเป็นเส้นสายของรหัสข้อมูลสีน้ำเงินเข้ม เสียงแจ้งเตือนจาก 'เจ้าของร่างเดิม' ที่แฝงอยู่ในจิตใต้สำนึกเริ่มดังขึ้นเป็นจังหวะเหมือนเสียงกลองรบ *[ระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับภัยคุกคามสูง เตรียมเปิดใช้งาน 'เนตรราชันย์' - โปรดระวัง ผลกระทบต่อร่างเนื้ออาจรุนแรง]* "เรย์! หน้าคุณซีดมาก เกิดอะไรขึ้น!" เอลิน่าคว้าต้นแขนผมไว้ แววตาของเธอฉายความกังวลที่ปิดไม่มิด ผมกัดฟันแน่น พยายามคุมสติไม่ให้ระบบการมองเห็นที่เปลี่ยนไปทำลายสมดุลร่างกาย "ไม่เป็นไร... แค่กำลังจะรู้คำตอบแล้วว่าใครคือหนอนบ่อนไส้" ผมสะบัดหน้าไล่ความมึนงง ก่อนจะคว้ามีดพกสั้นแล้วปาออกไปทางเงามืดหลังตู้เอกสารเหล็กกล้า แรงเหวี่ยงนั้นไม่ใช่พลังจากกล้ามเนื้อธรรมดา แต่เป็นแรงส่งจาก 'พลังระดับจักรพรรดิ' ที่เริ่มทะลักออกมาจากภายในร่างเดิมที่ผมยึดครองอยู่ *ฉึก!* มีดเล่มนั้นปักเข้าที่ขอบตู้จนโลหะบิดเบี้ยว เงาดำร่างหนึ่งทะลุออกมาจากความมืดพร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่า เป็นชายในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ระดับสูงของสถาบัน—คนที่ผมเคยนั่งดื่มกาแฟด้วยเมื่อวาน "แหม... คุณชายเรย์ ผมอุตส่าห์ปิดบังมาตั้งนาน ไม่คิดว่าคุณจะจับพิรุธเรื่อง 'รอยพรม' ได้" ชายคนนั้นแสยะยิ้ม ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการถูกควบคุมโดยพลังมืด "ผมไม่แปลกใจหรอกที่คนอย่างคุณจะทรยศ" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ความเจ็บปวดจากการดึงพลังระดับจักรพรรดิจะกัดกินกล้ามเนื้อ แต่ท่าทางของผมยังคงความกวนประสาทไว้ได้ไม่เสื่อมคลาย "เพราะคนที่จะทรยศเพื่อนร่วมงานได้เนียนขนาดนี้ มีแค่คนที่ 'ไร้ซึ่งความภาคภูมิใจ' ในหน้าที่เท่านั้น" "ปากดีให้พอเถอะ!" ชายคนนั้นตวาดลั่น ก่อนจะชักอาวุธลับรูปร่างประหลาดออกมา การต่อสู้ในห้องแคบๆ เริ่มต้นขึ้น เอลิน่าพุ่งตัวเข้าปะทะด้วยวิชาดาบที่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แต่ศัตรูก็ร้ายกาจไม่แพ้กัน มันเคลื่อนไหวสลับร่างเหมือนภาพลวงตา ผมมองทะลุผ่านช่องโหว่ของการเคลื่อนไหวเหล่านั้นด้วย 'เนตรราชันย์' ข้อมูลทุกอย่างหลั่งไหลเข้ามาเหมือนสายน้ำ *วิเคราะห์รูปแบบการโจมตี: 95% คือการหลอกล่อ* *จุดตาย: ต้นคอซ้ายที่ได้รับบาดเจ็บจากการฝึกเมื่อห้าปีก่อน* ผมพุ่งตัวออกไป ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อ 'แทรกแซง' ผมใช้นิ้วชี้จี้จุดสกัดที่รอยต่อกระดูกสันหลังของศัตรู แรงปะทะนั้นส่งผลให้ร่างกายของมันหยุดชะงักลงราวกับถูกแช่แข็ง "เอลิน่า... จัดการเลย!" เอลิน่าไม่รีรอ เธอหมุนตัวเตะเข้าที่ก้านคอของสายลับคนนั้นจนร่างกระเด็นไปกระแทกผนังจนหมดสติ ทันทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม สถาบันทั้งสถาบันก็สั่นสะเทือน เสียงไซเรนเตือนภัยดังระงมไปทั่วทางเดิน พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาผม *[ระบบ: ตรวจพบรหัสผ่านลับถูกเปิดใช้งาน!]* *[สถานะ: 'คนทรยศ' เป็นเพียงเบี้ยตัวแรก บอสใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว]* *[ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'ปิดตายรอยแยกมิติ' หรือ 'ยอมรับการล่มสลายของสถาบัน']* ผมหันไปมองเอลิน่าที่กำลังหอบหายใจอยู่ข้างๆ สายตาของเราสบกัน แต่สิ่งที่ผมเห็นในแววตาเธอกลับไม่ใช่ความโล่งใจ แต่มันคือความหวาดกลัว... เธอกำลังมองมือของผมที่ค่อยๆ เปลี่ยนสีเป็นสีดำสนิทจากผลข้างเคียงของพลังที่ทะลักออกมา "เรย์... มือของคุณ... มันไม่ใช่คนแล้วนะ" เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ในขณะที่ประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการค่อยๆ ถูกพังเข้ามาจากภายนอก ไม่ใช่โดยศัตรู... แต่โดยคนที่ควรจะตายไปแล้วอย่าง 'ผู้อำนวยการสถาบัน' ที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เหมือนกับผมทุกประการ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้กับผมนะครับ หวังว่าตอนหน้าเราจะได้ไขความจริงไปด้วยกันครับ!