การชิงไหวชิงพริบ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและหยดน้ำที่ซึมผ่านผนังหินชื้นแฉะของห้องใต้ดินเขตก่อสร้างร้าง คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเรย์ไม่ได้กำลังฝันไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ลอยแว่วมาจากมุมมืดด้านบนไม่ใช่เสียงของหนูท่ออย่างที่เจ้าตัวแกล้งทำเป็นไขสืบไปเรื่อยเปื่อย แต่มันคือจังหวะก้าวของผู้ล่าที่กำลังติดกับดักซึ่งร้อยเรียงขึ้นด้วยมันสมองล้วนๆ "เดินช้าเสียจริงนะท่านนักสืบ... หรือว่าสมองอันปราดเปรื่องของอดีตคนจากโลกอื่น จะเริ่มฝืดเคืองเสียแล้วในดินแดนที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์แห่งนี้" น้ำเสียงแหบพร่าเยียบเย็นดังแทรกความเงียบงันขึ้นมาจากเสาปูนเปลือยเบื้องหน้า เอลิน่าที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงาโครงสร้างเหล็กกล้าอีกด้าน ส่งสัญญาณเตือนด้วยการเคาะนิ้วบนด้ามมีดสั้นเบาๆ สามครั้ง—สัญญานัดหมายที่แปลว่า *'เป้าหมายเข้าสู่รัศมีรั้วเขตอาคมระดับสามแล้ว'* เรย์ปัดฝุ่นตามเสื้อคลุมสีเข้มของตนเองด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับไม่ได้กำลังยืนอยู่กลางวงล้อมของฆาตกรต่อเนื่องที่ใช้เวทมนตร์บิดเบือนเงา เขายกมือขึ้นดันแว่นตาไร้กรอบที่สะท้อนแสงไฟสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์ริมผนัง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างคนเหนือกว่า "ถ้าผมเดินเร็วกว่านี้ แผนการต้อนรับที่คุณเตรียมอาคมกักขังเงาไว้ตั้งสามชั้นก็คงเสียเปล่าพอดียลลี่... หรือผมควรจะเรียกว่า 'ผู้ช่วยศาสตราจารย์คาร์ล' ดีล่ะครับ?" ชื่อที่ถูกเอ่ยออกไปทำให้ความมืดมนเบื้องหน้ากระเพื่อมไหว ร่างในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวออกมาจากเสาต้นใหญ่อย่างไม่รีบร้อน ใบหน้าครึ่งหนึ่งซีกที่ซ่อนใต้ฮู้ดเผยให้เห็นรอยแผลเป็นลึกจากเวทมนตร์ธาตุไฟ—หลักฐานชิ้นสำคัญที่เรย์แกะรอยมาจากเศษขี้เถ้าในที่เกิดเหตุคดีแรก คาร์ลหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและเต็มไปด้วยความดูแคลน "ฉลาดสมคำร่ำลือ... แต่คิดหรือว่าการใช้ตัวล่อโง่ๆ อย่างการปล่อยข่าวเรื่องบันทึกโบราณในห้องสมุด จะทำให้ฉันหลงกลมาติดกับพวกเด็กฝึกหัดอย่างพวกแกได้จริง?" "นั่นสินะครับ..." เรย์ก้าวเท้าถอยหลังอย่างจงใจ เปิดช่องว่างให้เป้าหมายรู้สึกว่าตนเองมีชัยเหนือกว่า "ผมก็ไม่ได้คาดหวังว่าคนระดับอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านกลไกเวทมนตร์จะหลงกลอะไรง่ายๆ หรอกครับ... แต่ผมแค่คำนวณไว้แล้วว่า *ความโลภ* และ *ความเย่อหยิ่ง* ของคุณ มันทำงานเร็วกว่าเหตุผลเสมอ" สิ้นคำพูดของเรย์ พื้นห้องใต้ดินที่คาร์ลยืนอยู่ก็เรืองแสงสีฟ้าครามขึ้นอย่างฉับพลัน! อักขระเวทมนตร์ที่ถูกสลักไว้ด้วยน้ำยาเรืองแสงผสมเลือดอสูรเมื่อสามชั่วโมงก่อนสว่างวาบขึ้นเป็นตาข่าย 3 มิติ โครงสร้างเวทมนตร์นี้ไม่ใช่เวทกักขังทั่วไป แต่มันคือระบบ "สะท้อนเจตจำนง" ที่เอลิน่าทุ่มแรงกายลงมือลงแรงถักทอร่วมกับเรย์ มันถูกออกแบบมาเพื่อสกัดกั้นการใช้เวทมนตร์เคลื่อนย้ายพริบตาโดยเฉพาะ! คาร์ลเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อสัมผัสได้ว่ามานาในร่างกำลังถูกสูบออกไปผ่านวงแหวนเวทใต้ฝ่าเท้า "แก... พวกแกวางแผนเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนที่ตรวจค้นห้องพักของฉันเมื่อวานนี้อย่างนั้นเรอะ!" "ถูกต้องครับ" เสียงของเอลิน่าดังขึ้นพร้อมกับการพุ่งตัวออกจากเงาดำ มีดสั้นอาบยาพิษชาพาราไลซิสจ่อตรงไปยังจุดชีพจรใต้ต้นคอของคาร์ลในเสี้ยววินาทีที่ช่องว่างของการป้องกันถูกเปิดออก "ความผิดฐานใช้เวทมนตร์ต้องห้ามสังหารบุคลากรในสถาบัน และการบิดเบือนร่องรอยคดี... คุณหมดสิทธิ์ปฏิเสธแล้ว คาร์ล" ทว่า ในวินาทีที่คมมีดกำลังจะแตะโดนผิวหนัง คาร์ลกลับยิ้มเหี้ยมเกรียม รอยแผลเป็นบนใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้แววตาของมนุษย์ "คิดว่าจับฉันได้แล้วสินะ... เด็กน้อย" *ตูม!* ร่างของคาร์ลระเบิดออกเป็นกลุ่มควันสีดำทึบ กลิ่นกำมะถันฉุนกานต์พุ่งทะลักจนเรย์ต้องยกแขนขึ้นบังหน้า เอลิน่าพุ่งตัวถอยหลังตามสัญชาตญาณ ปลายมีดเฉียดผ่านอากาศว่างเปล่า กลุ่มควันนั้นไม่ได้สลายตัว แต่กลับรวมตัวกันใหม่กลายเป็นเงาร่างสูงใหญ่บิดเบี้ยวที่มีดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่จ้องมองมาจากผนังรอบทิศทาง ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางห้วงความคิดของเรย์ ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระรัวในหัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการใช้งาน "ศาสตร์ต้องห้ามโบราณ: เงาทมิฬกลืนอัตลักษณ์"] [คำเตือนระดับ SSS: เป้าหมายไม่ใช่ตัวจริง แต่เป็น "ร่างแยกจิตวิญญาณ" ที่เชื่อมโยงกับบอสลับระดับภัยพิบัติ!] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: คุณกำลังก้าวเข้าสู่เขตอาคมที่แท้จริงของศัตรู... และประตูทางออกถูกปิดตายแล้ว] เรย์หรี่ตาลง มองเงาร่างนับสิบที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาหาพวกเขาด้วยรอยยิ้มที่เปลี่ยนไป—ไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นความตื่นเต้นระคนท้าทายที่ฉายชัดในแววตาคู่นั้น ขณะที่เอลิน่าชักดาบยาวประจำตัวออกมาตั้งรับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้กับผมนะครับ หวังว่าตอนหน้าเราจะได้ไขความจริงไปด้วยกันครับ!