เมื่อคุณชายกลายเป็นที่จับตามอง

"ถ้าท่านยังก้าวพลาดอีกเพียงก้าวเดียว เอกสารสิทธิ์ลับเฉพาะของตระกูลดยุกจะกลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่าทันที... คุณชายเรย์" เสียงกระซิบที่เย็นเยียบและเฉียบคมดังขึ้นเหนือหัว ในระยะประชิดจนเรย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรป่าและไอเย็นจากสนับแขนเหล็กเวทมนตร์ เอลิน่าไม่ได้ขยับถอยห่าง ดวงตาคู่คมกริบใต้เรือนผมสีเงินยววงกำลังจ้องมองตรงมายังดวงตาของเขาอย่างคาดคั้น ร่างของเขากำลังถูกดันชิดติดกับผนังหินอ่อนอุ่นระอุของหอสมุดหลวง ชั้นที่เจ็ด ซึ่งเป็นเขตหวงห้ามเด็ดขาดสำหรับบุคคลภายนอก เว้นเสียแต่ว่าผู้นั้นจะมีฐานะทางสังคมที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดดจากคดีปริศนาในสัปดาห์ก่อน เรย์ถอนหายใจยาว แววตาขี้เกียจระคนเบื่อหน่ายฉายชัดบนใบหน้า แต่สมองส่วนลึกกลับทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าฟันเฟืองจักรกลเวท เขาเหลือบตามองรอยหมึกจางๆ บนปกสมุดบันทึกหนังแท้ในมือขวา สลับกับเงาสะท้อนของทหารยامสถาบันที่เดินตรวจตราผ่านช่องหน้าต่างบานแคบด้านนอก สถานะทางสังคมที่สูงขึ้น มันช่างน่ารำคาญเสียจริงครับ... ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน หลังจากที่เขาไขปริศนาการหายตัวไปของอัญมณีแห่งศาสตราได้สำเร็จ ชื่อเสียงของเรย์ในฐานะ "คุณชายตัวร้ายผู้พลิกโฉมหน้าสถาบัน" ก็โด่งดังข้ามคืน ทางสภาสูงจำต้องพระราชทานยศกิตติมศักดิ์และสิทธิ์ในการเข้าถึงเขตหวงห้ามระดับสูงให้เพื่อเป็นการปิดปากและยกย่อง ทว่า ผลลัพธ์ที่ตามมากลับไม่ใช่ความสะดวกสบายอย่างที่คิด แต่มันคือ "ป้ายเป้าซ้อมยิง" ชิ้นใหญ่ที่ถูกแปะไว้บนหลังของเขาต่างหาก สายตานับร้อยคู่ของเหล่าขุนนางชั้นสูงและนักเรียนหัวกะทิ ต่างจ้องมองมาทุกฝีก้าว การขยับตัวเพียงเล็กน้อยสามารถสร้างแรงกระเพื่อมทางการเมืองได้อย่างเหลือเชื่อ และนั่นคือเหตุผลที่เอลิน่าต้องแปลงร่างเป็น "ผู้ควบคุมความประพฤติ" จำยอมคอยประกบติดเขาแจเพื่อป้องกันไม่ให้เขาเผลอไปเหยียบกับระเบิดการเมืองเข้า "คุณครูครับ ผ่อนแรงกดที่ศอกลงหน่อยกระดูกผมใกล้จะร้าวอยู่แล้วนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย พลางยกมือสองข้างขึ้นยอมจำนนเชิงสัญลักษณ์ "อีกอย่าง ถ้ามีใครมาเห็นครูฝึกกองกำลังพิทักษ์สถาบันกำลังกดตัวคุณชายคนใหม่ติดผนังในมุมอับแบบนี้ ผมเกรงว่าข่าวลือเรื่องชู้สาวในหอสมุดจะไปไกลกว่าเรื่องคดีฆาตกรรมที่เรากำลังสืบอยู่เสียอีกนะครับ" เอลิน่าหรี่ตาลงเล็กน้อย แต่ยอมผ่อนแรงกดที่แขนลงตามที่เขาขอ เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว จัดปกเสื้อเครื่องแบบสีครามให้เข้าที่ ใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม ทว่าหูทั้งสองข้างกลับขึ้นสีแดงเรื่อจางๆ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่หลอกตาคนอื่นไม่ได้ว่าเธอกำลังรู้สึกขัดเขิน "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ เรย์" เอลิน่าใช้เสียงกระซิบต่ำ "เอกสารที่คุณเพิ่งหยิบออกมาจากชั้นหนังสือลับเมื่อครู่นี้... มันไม่ใช่บันทึกประวัติศาสตร์ทั่วไป แต่มันคือผังโครงข่ายของ "สมาคมเงาโลหิต" องค์กรใต้ดินที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อสิบปีก่อน การที่คุณชายเรย์ผู้เพิ่งได้รับเลื่อนขั้นจู่ๆ ก็มาปรากฏตัวที่นี่เพื่อค้นหาเรื่องนี้ มันบังเอิญเกินไปหน่อยไหม?" เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เอลิน่าเริ่มคุ้นเคยว่ามันมักจะมาพร้อมกับแผนการป่วนๆ หรือความจริงอันน่าตกใจเสมอ เขานวดหัวไหล่ตัวเองเบาๆ ก่อนจะพลิเอกสารในมือให้เธอดูข้อความที่ถูกซ่อนไว้ด้วยหมึกเวทมนตร์ซึ่งต้องใช้พลังจิตในการเปิดอ่าน "บังเอิญเหรอครับ? เปล่าเลย... ผมไม่ได้บังเอิญมา แต่ผมถูก "เชิญ" ต่างหากล่ะครับ" เรย์กวาดสายตามองไปรอบห้องสมุดอันเงียบสงบ แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกระจกสีลายวิจิตรทาบทับลงบนพื้นหินอ่อนเป็นลวดลายประหลาด บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ ไอเวทมนตร์เย็นยะเยือกที่คุ้นเคยเริ่มแทรกซึมผ่านรอยต่อของประตูไม้บานใหญ่ อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ระบบการแจ้งเตือนภายในจิตสำนึกของเรย์สั่นไหวอย่างรุนแรง หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสะท้อนในหัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงเขตอาคมระดับสูง] [สถานะ: ผู้ใช้ถูกปิดล้อมจากศัตรูไม่ทราบฝ่าย 4 จุดอับสายตา] [คำเตือน: สถานะทางสังคม "คุณชาย" ทำให้ท่านกลายเป็นเป้าหมายลอบสังหารลำดับที่ 1 ในค่ำคืนนี้] เอลิน่าชักดาบสั้นเวทมนตร์ออกจากฝักข้างเอวอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักรบของเธอกรีดร้องเตือนอันตราย ร่างเพรียวขยับมาบังหน้าเรย์โดยอัตโนมัติ ดวงตากวาดมองไปยังมุมมืดของชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ทอดยาวราวกับเขาวงกต "เรย์... มีบางอย่างผิดปกติ อาคมป้องกันของหอสมุดถูกแทนที่แล้ว" เสียงของเอลิน่าเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ครับ รู้สึกได้ตั้งแต่กลิ่นอับของกระดาษเก่าๆ มันเปลี่ยนเป็นกลิ่นสนิมเหล็กแล้วล่ะครับ" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความตื่นกลัว มือขวายังคงถือเอกสารแผ่นนั้นไว้ หลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อใช้ทักษะการสังเกตขั้นสูง (Observation) วิเคราะห์กระแสมานาที่ไหลเวียนอยู่ในห้องนี้ ทิศเหนือ: แรงกดดันจากมานาธาตุดิน ความหนาแน่นสูง เหมาะกับการใช้หินยักษ์ทลายทางหนี ทิศตะวันออก: คลื่นความร้อนเจือจาง เป็นกับดักไฟที่ถูกตั้งเวลาไว้ ทิศใต้และตะวันตก: ความว่างเปล่า... หรือพูดให้ถูกคือ มีตัวตนที่ใช้เวทพรางตาขั้นสมบูรณ์แบบกำลังรอจังหวะขยับเข้าประชิด การมีสถานะทางสังคมที่สูงขึ้นไม่ได้นำมาแค่ความน่าเกรงขาม แต่มันหมายถึงการดึงดูด "พวกเบื้องบน" ที่ไม่ต้องการให้ความลับบางอย่างถูกขุดคุ้ยขึ้นมาสว่างจ้าใต้แสงตะวัน เรย์ลืมตาขึ้น แววตาคมกริบไร้ความขี้เกียจหลงเหลืออยู่ มีเพียงประกายความท้าทายของนักสืบผู้พบเบาะแสชิ้นสำคัญ "ดูท่าทาง... ค่ำคืนนี้เราคงไม่ได้กลับไปนอนพักผ่อนกันง่ายๆ แล้วล่ะครับ คุณครูเอลิน่า" เรย์กระซิบเบาๆ พลางก้าวเท้าเหลื่อmไปข้างหลังเล็กน้อย เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการปะทะที่กำลังจะมาถึงในอีกเสี้ยววินาที ทว่า ก่อนที่คมดาบของศัตรูในมุมมืดจะพุ่งเข้าหา เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่บันไดวนชั้นนอก เสียงนั้นไม่ได้เร่งรีบ แต่มันเต็มไปด้วยพลังกดดันมหาศาลจนทำให้เศษฝุ่นบนพื้นหินสั่นสะเทือน ตึง... ตึง... ตึง... เงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนบานประตูหอสมุด ร่างนั้นหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตู ก่อนที่บานประตูไม้หนาหนักจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง เผยให้เห็นบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในสถานที่และเวลาเช่นนี้ เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าภายใต้แสงจันทร์ของแขกยามวิกาลผู้นั้น ส่วนเอลิน่าถึงกับหลุดอุทานชื่อออกมาด้วยความตกใจสุดขีด "ท่าน... ท่านผู้นั้น! มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!" ------------------------------------------------ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้กับผมนะครับ หวังว่าตอนหน้าเราจะได้ไขความจริงไปด้วยกันครับ!