ความลับของตระกูลเรย์

"ความจริงมันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ เรย์... และบางครั้ง ราคานั้นก็ไม่ใช่เงินทอง แต่มันคือเลือดเนื้อของคนใกล้ตัว" เสียงของเอลิน่าเยือกเย็นพอๆ กับใบมีดที่เธอวางลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คเก่าคร่ำภายในห้องเก็บเอกสารลับประจำตระกูลเรย์ ฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะเมื่อผมเปิดแฟ้มลับที่ประทับตรา ‘ห้ามเปิดเผยเด็ดขาด’ ออกมา ผม—ในร่างของคุณชายตัวร้ายที่ผู้คนหวาดกลัว—ขยับแว่นสายตาที่ไม่มีเลนส์จริงจังตามนิสัยเดิมที่ติดตัวมา ผมไม่ได้รีบเร่ง แต่ความรู้สึกในอกกลับหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินก้อนใหญ่มาวางทับ สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่พินัยกรรมหรือโฉนดที่ดินอย่างที่ผมคาดไว้ แต่มันคือบันทึกการทดลองสังเคราะห์มนุษย์ และชื่อของ ‘เจ้าของร่างเดิม’ ปรากฏอยู่ในฐานะ ‘วัตถุตัวอย่างหมายเลขศูนย์’ "คุณกำลังบอกผมว่า..." ผมทวนคำ เสียงเรียบจนน่ากลัว "ไอ้คุณชายเรย์คนก่อนที่ผมเข้ามาสวมรอย ไม่ใช่แค่อันธพาลกระจอกในสถาบัน แต่เป็นกุญแจสำคัญของโครงการลับที่พยายามจะทำลายสมดุลของโลกเวทมนตร์นี้งั้นหรือ?" เอลิน่าขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจากตัวเธอช่วยดึงสติผมให้กลับมาที่ปัจจุบัน เธอวางมือลงบนไหล่ผม สัมผัสนั้นหนักแน่นและปลอบประโลม "ตระกูลเรย์ไม่ได้ร่ำรวยเพราะการค้าขายอย่างที่ใครเข้าใจ พวกเขาสร้างฐานะมาจาก 'การแลกเปลี่ยน' ของต้องห้าม และร่างที่คุณอยู่นี้... คือผลงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่พวกเขาสร้างขึ้นเพื่อเป็นภาชนะรับพลังงานอนันต์" ผมนิ่งไป สัญชาตญาณนักสืบในตัวเริ่มวิเคราะห์เหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมด ทำไมระบบถึงสุ่มให้ผมมาอยู่ในร่างนี้? ทำไมศัตรูถึงตามล่าผมไม่ลดละ? ไม่ใช่เพราะตัวผมในอดีตสร้างศัตรูไว้มาก แต่มันเป็นเพราะ 'ตัวตน' ของร่างนี้คืออาวุธที่มีชีวิตที่ใครต่อใครก็ต้องการครอบครอง "การสังเกตของคุณไม่เคยพลาด เรย์" เอลิน่ากระซิบ "ลองดูที่หน้าสุดท้ายของแฟ้มนั้นสิ" นิ้วผมสั่นเล็กน้อยขณะพลิกหน้ากระดาษที่กรอบจนแทบจะแตกสลาย ลายมือตวัดเขียนด้วยหมึกสีแดงสดราวกับเพิ่งเขียนเสร็จเมื่อครู่นี้ ข้อความนั้นสั้นแต่ทรงพลังจนผมต้องกลั้นหายใจ *‘แด่ผู้มาเยือนจากต่างโลก... ขอบคุณที่มาช่วยแบกรับคำสาปแทนข้า พลังที่เจ้ากำลังใช้เพื่อไขคดีอยู่นี้ คือจุดเริ่มต้นของการล่มสลายที่จะมาถึง จงระวังเงาในกระจกให้ดี เพราะนั่นไม่ใช่ร่างของเจ้าเพียงคนเดียว’* หัวใจผมเต้นรัวเหมือนกลองรบ ระบบในหัวเริ่มส่งเสียงเตือนซ้ำๆ เป็นจังหวะที่เร่งเร้าจนปวดขมับ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานเด้งขึ้นมากลางอากาศโดยไม่ต้องรอคำสั่ง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนที่สองในกระแสจิตสำนึก / ความสอดคล้องของร่างกายลดลงเหลือ 45%] [ภารกิจระดับ SSS: กู้คืนจิตวิญญาณเดิม หรือกลายเป็นภาชนะที่ไร้ตัวตนใน 72 ชั่วโมง] ผมเงยหน้ามองเอลิน่า แววตาของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ มันไม่ใช่ความสงสัยเหมือนวันแรกที่เจอหน้า แต่มันคือความเวทนาที่ปนเปไปกับความหวัง ผมเพิ่งตระหนักได้ว่าที่ผ่านมา เอลิน่ารู้เรื่องนี้มาตลอด เธอไม่ได้แค่มาร่วมฝึกหรือคอยจับตาดูผม แต่เธอคือกรงขังที่คอยป้องกันไม่ให้ 'สิ่งที่อยู่ในร่างผม' ตื่นขึ้นมาทำลายทุกอย่าง ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะเอ่ยถามความจริงทั้งหมด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องเก็บเอกสาร ประตูเหล็กกล้าถูกกระแทกจนบุบเข้ามา แรงมหาศาลจากภายนอกทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง กลุ่มชายชุดดำในชุดเกราะเวทมนตร์ระดับสูงพุ่งตัวเข้ามา พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อ 'เก็บกวาด' วัตถุหมายเลขศูนย์ที่เริ่มแสดงอาการขัดขืน "เรย์... หนีไป!" เอลิน่าตะโกนพร้อมชักอาวุธคู่กายออกมา แต่ในวินาทีที่เงาของหัวหน้ากลุ่มชุดดำทาบทับลงมาบนร่างผม ดวงตาของผมก็พร่าเลือนไปชั่วขณะ สิ่งที่ผมเห็นในกระจกเงาด้านข้างไม่ใช่เงาของตัวเอง แต่เป็นชายอีกคนที่ยิ้มกว้างด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว ชายคนนั้นขยับปากโดยไม่มีเสียง แต่ผมอ่านริมฝีปากเขาออกได้อย่างแม่นยำ... *‘ถึงเวลาคืนร่างให้ข้าแล้ว... เพื่อนรัก’* ผมทรุดเข่าลงกับพื้น ในขณะที่ความมืดมิดเริ่มกลืนกินสติสัมปชัญญะไปทีละน้อย และเสียงแจ้งเตือนจากระบบครั้งสุดท้ายก็ดังขึ้น... [ระบบ: สถานะ 'เจ้าของร่างเดิม' เข้ายึดครองระบบประสาทเสร็จสมบูรณ์ - เตรียมเปิดใช้งานพลังระดับจักรพรรดิ] ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเปิดเผยความลับที่อาจเปลี่ยนชะตาของเรย์ไปตลอดกาล แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ!