เคมีที่เริ่มเปลี่ยน

“ถ้านายยังขยับตัวช้าแบบนี้ ต่อให้มีสมองที่ฉลาดแค่ไหน ศพของนายก็คงกลายเป็นปุ๋ยไปก่อนจะได้ไขคดีหรอก เรย์” เสียงเย็นเยียบของเอลิน่าดังขึ้นพร้อมกับแรงกระแทกที่หัวไหล่ของเรย์ เธอไม่ได้ใช้เวทมนตร์เสริมพลัง แต่เป็นการลงน้ำหนักมือที่แม่นยำเพื่อบังคับให้เขาเบี่ยงตัวหลบคมดาบไม้ที่ฟาดลงมาจากมุมอับ เรย์ไม่ได้โต้ตอบด้วยอารมณ์ เขาสไลด์ตัวไปกับพื้นหินขัดเงาของลานฝึก ก่อนจะดีดตัวขึ้นยืนแล้วคว้าจับปลายดาบไม้ของเธอไว้ได้ทันท่วงที เรย์หอบหายใจเล็กน้อย เหงื่อเม็ดใสผุดพรายตามกรอบหน้า “ครูครับ... ผมว่าเราพักเรื่องการ ‘ทุบตี’ กันก่อนดีไหม? ในฐานะที่ผมเป็นนักสืบ ไม่ใช่นักรบ ผมคิดว่าสมองที่ล้ำค่าควรได้รับสิทธิพิเศษในการพักผ่อนบ้างนะ” เอลิน่าชักดาบไม้กลับด้วยความเร็วที่ทำเอาอากาศหวีดหวิว เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความโกรธเคืองเหมือนครั้งแรกๆ ที่พบกัน มันมีความสงสัย ความท้าทาย และสิ่งที่เรย์เริ่มสังเกตเห็น... คือความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา “นักสืบที่ขี้เกียจสันหลังยาวแบบนายไม่เหมาะกับที่นี่จริงๆ นั่นแหละ” เอลิน่าลดดาบลง แต่เธอยังไม่เดินจากไป “แต่แปลกนะ... ยิ่งฉันพยายามจับผิดนายมากเท่าไหร่ ข้อมูลของนายในบันทึกภารกิจกลับยิ่งดูไร้รอยต่อมากขึ้นเท่านั้น นายเป็นใครกันแน่ เรย์? นายไม่ใช่คุณชายเสเพลที่ใครๆ ในสถาบันนี้รู้จักหรอก” เรย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาเดินเข้าไปใกล้เอลิน่าจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสมุนไพรจางๆ ที่ติดตัวเธอมา นี่เป็นครั้งแรกที่ระยะห่างระหว่างเขาสองคนลดลงจนถึงระดับที่น่าอึดอัดใจสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับเรย์ นี่คือการ ‘อ่าน’ ข้อมูลผ่านปฏิกิริยาทางกายภาพ “ผมก็คือคนที่กำลังจะไขปริศนาการหายตัวไปของนักเรียนในเขตหอพักชั้นในไงครับ” เรย์เปลี่ยนน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น “และที่สำคัญ... ผมคือคนที่ครูไว้ใจให้ยืนหยัดข้างๆ ในการสืบสวนครั้งนี้ ไม่ใช่หรือครับ?” เอลิน่าชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงครู่หนึ่ง เธอมองดูมือของเรย์ที่มีรอยถลอกจากการฝึกหนัก “ที่ฉันทำไป... ไม่ใช่เพราะฉันเชื่อใจนาย แต่เพราะฉันไม่มีทางเลือกอื่นต่างหาก ข้อมูลลับในแฟ้มที่นายแอบดูเมื่อวาน มีเพียงคนเดียวที่เข้าถึงได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยมานา... นายทำมันได้ยังไง?” เรย์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความกวนประสาทเจือปนอยู่เหมือนทุกครั้ง “บางครั้ง การมองเห็นโลกไม่ได้อยู่ที่ว่าเราใช้มานาได้มหาศาลแค่ไหน แต่อยู่ที่ว่าเราเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้ามหรือเปล่า ผมไม่ได้แฮ็กระบบเวทมนตร์ ผมแค่ใช้ ‘ช่องโหว่’ เล็กๆ ที่ผู้สร้างระบบทิ้งไว้ เพราะความประมาทที่คิดว่าไม่มีใครจะสังเกตเห็นความผิดปกติเพียง 0.01 เปอร์เซ็นต์นั่นไงครับ” บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงนกกลางคืนที่เริ่มส่งเสียงร้อง เอลิน่ายืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือไปแตะที่หัวไหล่ของเรย์ที่เธอเพิ่งกระแทกไปเมื่อครู่ สัมผัสนั้นแผ่วเบาและอบอุ่นอย่างประหลาด “นายมันตัวอันตรายจริงๆ เรย์...” เธอพึมพำ “แต่อันตรายในแบบที่... อาจจะเป็นความหวังเดียวของสถาบันนี้” ในจังหวะนั้นเอง สายลมพัดวูบผ่านลานฝึกจนฝุ่นละอองฟุ้งกระจาย เรย์สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ผิดปกติ มันไม่ใช่มานาที่ไหลเวียนอยู่ในสถาบัน แต่มันคือแรงกดดันที่หนาวเหน็บจนกระดูกสันหลังสั่นสะท้าน เขาคว้าแขนเอลิน่าไว้แน่นแล้วดึงตัวเธอหลบเข้าข้างเสาหินทันที “เงียบก่อนครับ...” เรย์กระซิบ เสียงของเขาเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง “มีบางอย่างเข้ามาในเขตหวงห้าม... และมันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว” เอลิน่าชักดาบจริงออกมาในทันที สายตาของเธอเปลี่ยนเป็นนักล่าเต็มตัว “นายรู้ได้ยังไง?” “จังหวะการเดินของมัน... มันไม่มีเงาครับครู” เรย์ชี้ไปที่พื้นหินใต้แสงจันทร์ที่ว่างเปล่า ทว่าเงาของบางสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังเคลื่อนที่ผ่านไปราวกับฉลามที่กำลังล่าเหยื่อ ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นตรงหน้าเรย์พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังก้องอยู่ในหัวจนปวดขมับ **[ระบบแจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS: ตรวจพบตัวตนระดับ ‘ผู้ทำลายล้าง’ (Destroyer) ลักลอบเข้าสู่ฐานข้อมูลความทรงจำส่วนกลาง]** **[คำเตือน: หากตัวตนนี้เข้าถึงความลับของเอลิน่าได้ โลกแห่งนี้จะล่มสลายภายใน 3 นาที]** **[สถานะปัจจุบัน: ผู้ทำลายล้างกำลังประจันหน้ากับเป้าหมายในระยะ 5 เมตร]** เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำสนิทที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า พวกมันมีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แต่ไร้ใบหน้าและสวมใส่เครื่องแบบที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด... เครื่องแบบของหน่วยงานที่เขาเคยสังกัดในโลกเดิม! “นั่นมัน... สัญลักษณ์ของหน่วยสืบสวนคดีพิเศษจากโลกก่อนของผมได้ยังไงกัน!” เรย์อุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว ขณะที่หนึ่งในร่างสีดำนั้นหันมาทางพวกเขาแล้วเอ่ยเสียงเรียบเย็นที่ดังก้องในโสตประสาท “ตรวจพบตัวแปรที่ 001... ดำเนินการกำจัดทิ้งทันที” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกแห่งเวทมนตร์นี้นะครับ!