การสอบปากคำครั้งแรก

กลิ่นอายจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำยาฆ่าเชื้อผสมผสานกันในห้องสอบสวนใต้ดินของกองกำลังพิทักษ์สถาบัน แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์สีนวลบนเพดานสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงกระแสมานาที่ไหลเวียนผ่านรูระบายอากาศ บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งสีเข้มมีเพียงสมุดบันทึกเล่มหนากับปากกาขนนกที่ยังไม่ได้ถูกใช้งาน บรรยากาศรอบตัวอึมครึมจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน เอลิน่านั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ดวงตาสีฟ้าคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองร่างของเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นเพียงแค่นكต้มตุ๋นหรือภัยเงียบที่ซ่อนตัวมานาน เธอกอดอกแน่น ใบหน้างดงามไร้รอยยิ้มนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าไม่มีความอดทนเหลือเฟือสำหรับคำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "นายมีเวลาสิบนาทีในการอธิบายว่า ทำไมรอยเท้าหน้าห้องสมุดเวทมนตร์ระดับสามถึงตรงกับขนาดรองเท้าเวรยامของนายพอดี แถมยังมีคราบละอองเกสรของดอก 'ลูมีน่าไนท์' ที่บานเฉพาะเขตหวงห้ามติดอยู่ตรงส้นรองเท้าข้างขวาด้วย" น้ำเสียงของเอลิน่าราบเรียบแต่กดดัน เป็นความนิ่งที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนเพื่อกดดันผู้ต้องสงสัยให้ปริปากสารภาพ เรย์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาไม่ได้แสดงอาการลนลานแม้แต่น้อย มือเรียวยื่นไปหยิบถ้วยชาเย็นชืดบนโต๊ะขึ้นมาจิบอึกหนึ่ง ก่อนจะวางลงเบาๆ ด้วยท่าทางสบายๆ จนน่าหมั่นไส้ "คุณครูฝึกครับ... ถ้าผมเป็นโจรขโมยตำราโบราณจริง ผมคงไม่โง่พอที่จะใส่รองเท้าคู่เดิมที่ติด ‘หลักฐานชิ้นโบว์แดง’ เดินโต๋เต๋ไปทั่วสถาบันให้คนเห็นหรอกจริงไหมครับ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องอย่างพิจารณา "อีกอย่าง... ละอองเกสรดอกลูมีน่าไนท์น่ะ มันไม่ได้มีแค่ในเขตหวงห้ามหรอกนะครับ" เอลิน่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลง "นายหมายความว่ายังไง" "ผมหมายความว่า เมื่อคืนนี้ตอนตีสอง มีคนจงใจเดินผ่านแปลงดอกไม้ข้างโรงอาหารฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นทางผ่านก่อนจะถึงเรือนพักของหัวหน้าหน่วยสืบสวน... อืม หรือจะพูดให้ถูกก็คือ รองเท้าคู่นี้ถูกสลับไปวางไว้ที่ชั้นวางหน้าห้องผมตั้งแต่ตอนเที่ยงคืนต่างหากล่ะครับ" เรย์โน้มตัวไปข้างหน้า รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชầmความท้าทาย สติปัญญาและทักษะการสังเกตที่ถูกขัดเกลามาในโลกก่อนเริ่มทำงานทันที สายตาของเขาจับจ้องไปยังรอยหมึกจางๆ บนนิ้วชี้ข้างขวาของเอลิน่า รวมถึงคราบดินสีแดงติดขอบเล็บของเธอ "รอยเปื้อนดินสีแดงนั่น... ดินจากแปลงทดลองพืชสมุนไพรทิศเหนือ ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่พบรอยเท้าลึกผิดปกติเมื่อเช้านี้ คุณเองก็เพิ่งกลับมาจากที่นั่นก่อนจะมาเรียกผมเข้าห้องสอบสวนใช่ไหมครับ คุณครูฝึกเอลิน่า?" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องสอบสวนราวกับลดฮวบลงทันที เอลิน่าชะงักไปชั่วขณะ ร่างที่เคยนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลายกลับยืดตัวตรงขึ้นโดยอัตโนมัติ ดวงตาคู่นคมกริบมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความตกใจ ความเคลือบแคลง และประกายความทึ่งที่วาบผ่านเข้ามาในแววตาเพียงเสี้ยววินาที เธอนิ่งงงไปชั่วขณะ สมองกำลังประมวลผลข้อเท็จจริงที่เรย์เพิ่งโยนใส่หน้า เด็กหนุ่มคนนี้ไม่เพียงแต่พลิกสถานการณ์จากผู้ต้องสงสัยกลายเป็นผู้จับผิด แต่เขายังอ่านร่องรอยทางกายภาพของเธอออกภายในเวลาไม่ถึงห้านาทีของการสอบปากคำ "นาย..." เอลิน่าเปล่งเสียงออกมาแผ่วเบา ร่องรอยความเย็นชาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม "นายสังเกตเห็นรอยดินนั่นตั้งแต่ตอนไหน" "ตั้งแต่ก้าวแรกที่คุณเปิดประตูห้องเข้ามาแล้วล่ะครับ" เรย์ยิ้มรับบางๆ น้ำเสียงยังคงสุภาพและนุ่มนวลเช่นเคย "คนระดับหัวหน้าหน่วยฝึกฝนอย่างคุณ ไม่มีทางปล่อยให้รองเท้ามีคราบดินติดอยู่หรอก เว้นเสียแต่ว่าคุณรีบร้อนจนเกินไป... และคนที่ทำให้คุณรีบร้อนได้ขนาดนั้น ก็คงไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'เงา' ที่กำลังเล่นสนุกอยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดนี้" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง เสียงเข็มนาฬิกาเวทมนตร์บนผนังดังติุ๊กๆ เอลิน่าจ้องมองเรย์อยู่นาน ราวกับกำลังพยายามมองทะลุเข้าไปในความคิดของเขา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ผ่อนคลายหัวไหล่ลง ถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นรอยยิ้มแรกที่เรย์ได้เห็นตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา "นายเนี่ย... ร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ เรย์" เอลิน่ายกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผาก สายตาที่มองมาที่เรย์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความระแวงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความยอมรับนับถือในระดับหนึ่ง ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลายลง เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งจากห้วงลึกก็ดังขึ้นในหัวของเรย์ โดยไม่มีปุ่มปฏิเสธหรือสัญญาณเตือนล่วงหน้าใดๆ ทั้งสิ้น [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาความถี่ต่ำระดับ SSS กำลังแทรกแซงเขตอาคมของสถาบัน] [เงื่อนไขภารกิจลับ: 'ผู้มาเยือนจากมิติเบื้องล่าง' ถูกกระตุ้นแล้ว เป้าหมายกำลังมุ่งหน้ามายังห้องสอบสวนใต้ดินแห่งนี้] [คำเตือน: จงระวังเงาที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของคุณ... เพราะมันไม่ใช่เงาของคุณอีกต่อไป] เรย์หุบยิ้มทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของอุณหภูมิรอบตัวที่ลดลงอย่างฮวบฮาบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เอลิน่าที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเขาพลันชักดาบสั้นข้างเอวออกมาในเสี้ยววินาที พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตัว "เรย์ เกิดอะไรขึ้น—" ยังไม่ทันที่เอลิน่าจะพูดจบ แสงไฟจากตะเกียงเวทมนตร์ทุกดวงในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดสนิทกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว และในความมืดนั้นเอง เงาบนพื้นเบื้องล่างของเรย์ก็ค่อยๆ บิดเบี้ยว ขยายใหญ่ขึ้น และส่งเสียงหัวเราะแหบพร่าลอยออกมาจากความว่างเปล่า... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!