ครูฝึกสาวจอมโหด

เสียงเหล็กกระทบพื้นหินดัง *เคร้ง* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ มันไม่ใช่เสียงของการต่อสู้ แต่เป็นเสียงฝีเท้าของรองเท้าบูทหุ้มเกราะเวทมนตร์ที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องขังใต้ดินชื้นแฉะอย่างมั่นคงและเยือกเย็น เรย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงไม้กระดานแข็งๆ ในห้องขังเวทมนตร์เขตสาม เขากำลังใช้ปลายนิ้วเขี่ยเศษฝุ่นที่เกาะอยู่บนปกเสื้อเครื่องแบบนักเรียนที่ยับยู่ยี่ สายตาคู่คมกวาดมองไปทั่วห้องเพื่อประเมินสถานการณ์ รอยขูดขีดบนผนังหินบอกถึงแรงกระแทกจากเวทย์มนตร์ธาตุดิน รอยไหม้สีดำจางๆ บนเพดานบ่งบอกถึงความผิดพลาดของการทดลองเมื่อสัปดาห์ก่อน และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นอายมานาที่กดดันจนอากาศรอบตัวหนาหนักขึ้นทีละน้อย มันคือกลิ่นอายของ "เอลิน่า" ครูฝึกกองกำลังพิทักษ์สถาบันผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานี "นายดูผ่อนคลายเกินไปสำหรับผู้ต้องสงสัยในคดีลักลอบเข้าถึงฐานข้อมูลต้องห้ามนะ เรย์" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกดังขึ้นจากความมืดตรงทางเดิน เอลิน่าก้าวเท้าพ้นเงาสลัวเข้ามาในแสงตะเกียงเวทมนตร์ เธออยู่ในชุดเครื่องแบบผู้ตรวจการรัดกุมสีดำสนิท ขลิบเงินวาววับ บ่งบอกถึงยศและอำนาจที่เหนือกว่านักเรียนทั่วไป เส้นผมสีเงินยวงรวบตึงเป็นหางม้าเผยให้เห็นลำคอระหงและดวงตาสีฟ้าครามที่กำลังหรี่มองเขาอย่างจับผิด มือเรียวข้างหนึ่งวางอยู่เหนือฝักดาบคาตานะเวทมนตร์ที่ข้างเอว พร้อมจะชักออกมาได้ตลอดเวลาหากอีกฝ่ายขยับตัวผิดปกติ เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบางเบาอย่างคนไม่รู้ร้อนรู้หนาว เขายกมือขึ้นเกาแก้มเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย "สวัสดีครับคุณครูฝึกคนสวย... มาตรวจความเรียบร้อย หรือว่าแอบคิดถึงผมจนทนไม่ไหวเลยต้องรีบมาหาตั้งแต่เช้ากันแน่ครับ" เอลิน่าไม่สะดุ้งสะเทือนกับคำหยอกเย้า เธอก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าลูกกรงเวทมนตร์ แรงกดดันรอบตัวเข้มข้นขึ้นจนฝุ่นละอองในอากาศแทบจะหยุดนิ่ง ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยทักษะการสังเกตที่ไม่ด้อยไปกว่าตัวเขาเลย "ปากดีเหมือนเดิม... แต่หวังว่าสมองของนายจะทำงานได้ดีเท่ากับลิ้นนะ" เอลิน่าแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเล็กน้อย เธอยกแผ่นกระดาษเวทมนตร์รายงานผลการสืบสวนขึ้นมาอ่านผ่านแสงเรืองรอง "ระบบตรวจจับมานาของหอคอยกลางบันทึกว่า มีการใช้รหัสผ่านระดับสิทธิ์สูงสุดในการเข้าถึงบันทึกโบราณเมื่อคืนนี้ตอนตีสอง และบังเอิญเหลือเกิน... ว่ารหัสผ่านนั้นเป็นของอดีตผู้อำนวยการที่สูญหายไป ซึ่งไม่มีทางที่นักเรียนปีหนึ่งคนไหนจะรู้ได้... นอกจากว่านายจะมี 'วิธี' ที่พิเศษกว่าคนอื่น" เรย์ถอนหายใจยาวเหยียด เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะไล่เลี่ยกัน แต่บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับเปลี่ยนไปในพริบตา ความขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแววตาพินิจพิเคราะห์ที่ลุ่มลึกและคมกริบราวกับใบมีด "คุณครูฝึกครับ... ถ้าผมเป็นคนขโมยข้อมูลนั้นจริง ผมคงไม่โง่พอที่จะทิ้งร่องรอยมานาเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้ให้ระบบตามแกะรอยได้หรอกครับ จริงไหม?" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ลูกกรงเวทมนตร์ทีละน้อยจนระยะห่างเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ "อีกอย่าง... ถ้าคุณลองใช้ 'ดวงตาสังเกตการณ์' ที่ซ่อนอยู่ใต้ถุงมือเวทมนตร์คู่โปรดของคุณมองดูดีๆ ล่ะก็ คุณจะเห็นว่าร่องรอยมานาในที่เกิดเหตุมันมีความถี่คลื่นสูงกว่ามานาของผมถึงสามเท่า... นั่นหมายความว่า คนที่เข้าไปไม่ใช่ผม แต่เป็น 'บุคคลที่สาม' ที่จงใจโยนความผิดมาให้ผมต่างหากล่ะครับ" เอลิน่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉยตามเดิม เธอลดแผ่นกระดาษลงช้าๆ พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์เพื่อค้นหาความจริง "นายรู้ได้ยังไงว่าฉันสวมถุงมือเวทมนตร์เพื่อปกปิดอะไร..." น้ำเสียงของเธอเริ่มมีความระแวงเจือปนอย่างปิดไม่มิด "การสังเกตไม่ใช่เวทมนตร์ครับ แต่มันคือการมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมักมองข้าม" เรย์ยิ้มมุมปาก "รอยกดทับบริเวณข้อมือของคุณ สัญลักษณ์เรืองแสงจางๆ ที่สะท้อนกับแสงไฟเมื่อครู่ และอัตราการหายใจที่กระชั้นขึ้นเล็กน้อยตอนที่คุณพยายามซ่อนมือข้างนั้น... มันชัดเจนเสียยิ่งกว่ากระดานดำในห้องเรียนเสียอีกครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องขังชั่วขณะ เอลิน่ายังคงยืนนิ่ง เธอกัดริมฝีปากล่างเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด ภายใต้ใบหน้าที่เยือกเย็นและดุดัน สมองของเธอกำลังประมวลผลคำพูดของเรย์อย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความตึงเครียดระหว่างทั้งสองคนไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นเมื่อต่างฝ่ายต่างก็ถือไพ่เหนือกว่ากันคนละใบ "ตกลงว่านายฉลาดเป็นกรด หรือแค่ต้มตุ๋นเก่งกันแน่ เรย์..." เอลิน่าพูดเสียงเบາ พลางเอื้อมมือไปปลดกลไกเวทมนตร์ที่ล็อกประตูห้องขัง เสียง *คลิก* เบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับม่านพลังงานที่สลายตัวไป "หัวหน้าฝ่ายวินัยต้องการตัวนายไปสอบสวนอย่างเป็นทางการตอนเที่ยงนี้ แต่ฉันขอตัวนายมาก่อน... ในฐานะ 'ครูฝึกส่วนตัว' ของนาย" เรย์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจเล็กน้อยก่อนจะเดินผ่านประตูห้องขังออกมาประชิดตัวเธอ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายมานาบริสุทธิ์ลอยเข้าจมูก "โอ้... แสดงว่าคุณเชื่อผมแล้วอย่างนั้นสินะครับ?" "อย่าเข้าใจผิด ฉแค่ไม่อยากให้ไอ้พวกหัวโบราณในสภาสูงมาจัดการนายก่อนที่ฉันจะได้คำตอบที่ต้องการต่างหาก" เอลิน่าหันหลังกลับทันทีเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีจางๆ ของเธอ "ตามมา... เรามีสถานที่อื่นที่ต้องไปคุยกัน" เรย์ยิ้มกริ่มในความมืด เขาเดินตามแผ่นหลังบางของเอลิน่าไปตามทางเดินหินใต้ดินที่ทอดยาวออกไปสู่เขตหวงห้ามของสถาบัน เสียงฝีเท้าของทั้งสองดังสะท้อนก้องไปทั่วอุโมงค์ที่เงียบสงบ บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนจากความอับชื้นกลายเป็นกระแสลมเย็นยะเยือกที่พัดมาจากเบื้องล่าง ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังก้าวผ่านทางแยกมืดทึบเบื้องหน้า เรย์ก็ต้องหยุดชะงักกะทันหันเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างในอากาศ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาเขา [ระบบตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต: พลังงานมานาปริศนาเปิดใช้งานในรัศมี 50 เมตร] [คำเตือน: เป้าหมายมิใช่สิ่งมีชีวิตในฐานข้อมูลสถาบัน - ตรวจพบรหัสลับโบราณยุคหายนะ] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "เงาแห่งอดีตกาล" - ค้นหาและหยุดยั้งการปลุกชีพของบอสลับใต้ดิน ก่อนที่ระบบความปลอดภัยของสถาบันจะล่มสลายในอีก 3 นาที!] เอลิน่าที่เดินนำอยู่หันกลับมามองด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเรย์หยุดนิ่ง แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถามอะไร พื้นดินใต้ฝเท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนหินบนเพดานร่วงกราวลงมา! รอยแยกสีม่วงเข้มขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นกลางทางเดิน พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นประสาทมาจากความมืดเบื้องล่าง และก่อนที่เรย์จะทันได้ดึงเอลิน่าถอยหลัง... เงาดำมหึมาที่มีดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ก็พุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกนั้นตรงเข้าใส่พวกเขาด้วยความเร็วเหนือเสียง! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!