เบาะแสในห้องสมุดต้องห้าม

กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมกับคราบน้ำมันสนเวทมนตร์ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ท่ามกลางความมืดมิดที่ถูกขับไล่ด้วยแสงสีฟ้าจางๆ จากอินเทอร์เฟซระบบที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ "คำเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยคุกคาม Class-C กำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิดในรัศมีสามเมตร แนะนำให้ใช้เส้นทางหลบหลีกผ่านช่องลมทิศตะวันตกเฉียงเหนือ หรือทำการเบี่ยงเบนความสนใจด้วยร่องรอยเวทมนตร์ลวงตา" เสียงแจ้งเตือนเรียบๆ จากระบบดังขึ้นในหัวของผม ขณะที่เงาดำบนพื้นเบื้องล่างกำลังบิดรูปร่างกลายเป็นกรงเล็บแหลมคมพุ่งตรงมายังข้อเท้า สิ่งที่ผมทำไม่ใช่การกรีดร้องหรือวิ่งหนีอย่างไร้สติ แต่นิ้วมือของผมกลับเคาะเบาๆ ลงบนสันโต๊ะไม้โอ๊กโบราณเพื่อคำนวณระยะห่างและมุมตกกระทบของแสง "เงียบก่อนน่า ระบบ... ฉันกำลังคิดอยู่" ผมกระซิบตอบในใจพลางเหลือบมองไปทางเอลิน่าที่ยืนอยู่ใกล้กัน ในความมืดที่ไร้ซึ่งแสงไฟจากตะเกียง ครูฝึกสาวไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดาบยาวในฝักถูกชักออกมาเพียงครึ่งนิ้ว เสียงเหล็กเสียดสีกับหนังดังขึ้นเบาหวิวราวกับเสียงถอนหายใจ บรรยากาศรอบตัวเธอกลายเป็นความเย็นเยียบที่พร้อมจะตัดเฉือนทุกสิ่ง "เรย์... เงานั่นไม่ใช่ภูตรับใช้ทั่วไป" เสียงกระซิบของเอลิน่าราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด "มันคือ 'เงากลืนวิญญาณ' สิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นจากอาคมต้องห้ามในห้องสมุดแห่งนี้ ทำไมมันถึงหลุดออกมาได้?" "คำตอบนั้นง่ายมากครับ... เพราะมีคนจงใจเปิดประตูต้อนรับเราตั้งแต่แรกยังไงล่ะ" ผมตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่ในฐานะอดีตนักสืบ การเผชิญหน้ากับปริศนามักจะน่าสนใจเสมอเมื่อเราเริ่มเห็นเค้าลางของฆาตกร ทันGที่เงาดำพุ่งเข้าใส่ ร่างของผมก็ก้าวหลบฉากไปทางซ้ายสามองศาอย่างแม่นยำ ปล่อยให้กรงเล็บแห่งความมืดตะปบลงบนพื้นไม้จนเกิดเสียงคำรามต่ำๆ ของพลังงานเวทที่สลายตัว เอลิน่าไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ มือเรียวบางตวัดดาบปล่อยประกายอัคคีสีครามสว่างวาบขึ้นชั่วพริบตา แสงนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อโจมตี แต่มันส่องให้เห็นโครงสร้างสถาปัตยกรรมของห้องสมุดต้องห้ามชั้นใต้ดิน ซึ่งเป็นสถานที่ที่พวกเรากำลังตามหาเบาะแสสำคัญตามคำแนะนำของระบบ "ตามฉันมา!" เอลิน่าออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด พลางคว้าแขนเสื้อของผมให้วิ่งลัดเลาะไปตามชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่เรียงรายกันราวกับเขาวงกต กลิ่นกระดาษเก่าๆ และฝุ่นละอองที่ลอยเค្វ้งในอากาศทำให้ผมต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย ระบบในหัวยังคงฉายแผนผังจำลองสามมิติของห้องสมุดแห่งนี้ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง เส้นสีแดงกระพริบเตือนถึงกับดักเวทมนตร์ที่ถูกติดตั้งไว้ตามพื้นและชั้นหนังสือทุกจุด การก้าวเดินแต่ละครั้งจึงไม่ใช่แค่การวิ่งหนี แต่เป็นการไขรหัสผ่านกลไกป้องกันโบราณไปพร้อมกัน "เลี้ยวขวาที่ชั้นหนังสือหมวดประวัติศาสตร์รอยต่อ... แล้วก้มตัวลง!" ผมตะโกนบอกพร้อมกับดึงตัวเธอให้หลบพ้นจากลำแสงเวทสีแดงที่กวาดผ่านระดับศีรษะไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร เอลิน่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองผมด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง เธอย่อมรู้ดีว่าห้องสมุดต้องห้ามแห่งนี้ถูกปิดตายและไม่มีแผนผังหลงเหลืออยู่ภายนอก แต่ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะขี้เกียจและรักสบายอย่างผม กลับสามารถอ่านทางของกลไกเหล่านี้ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ราวกับว่าผมเป็นคนออกแบบมันขึ้นมาเอง "นายรู้ได้อย่างไรว่าตรงนี้ไม่มีกับดัก?" เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระซิบขณะที่พวกเราหยุดพักพิงอยู่หลังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ เสียงฝีเท้าของเงากลืนวิญญาณยังคงไล่ตามหลังมาไม่ห่าง "เพราะความโลภของคนสร้างกับดักยังไงล่ะครับ" ผมตอบพลางใช้ปลายนิ้วสัมผัสกับสัญลักษณ์รูปวงกลมที่สลักอยู่บนชั้นไม้ "สถาปนิกโบราณมักจะเว้นช่องว่างไว้สำหรับซ่อนของมีค่าเสมอ และที่สำคัญ... รอยขูดขีดบนพื้นตรงนั้นมันบอกผมว่ามีคนเคยเดินผ่านเส้นทางนี้โดยไม่โดนทำร้ายเมื่อไม่นานมานี้" เอลิน่ามองตามปลายนิ้วของผม ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ความตึงเครียดในแววตาของเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่จะไปให้ถึงเป้าหมาย เบื้องหน้าของพวกเราในตอนนี้คือประตูไม้บานใหญ่ที่สลักด้วยลวดลายอักษรโบราณ ปิดผนึกด้วยโซ่เวทมนตร์สีดำสนิท ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางที่ระบบแนะนำให้เข้ามาค้นหาความจริงเกี่ยวกับคดีสลับร่างและเบาะแสที่เชื่อมโยงกับอดีตของสถาบันแห่งนี้ "เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ... ดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านตัวจริงจะไม่ค่อยต้อนรับพวกเราสักเท่าไหร่" ผมเอ่ยเตือนพร้อมกับกระชับเสื้อโค้ดของตัวเองให้เข้าที่ ขณะที่มือขวาเตรียมพร้อมเรียกใช้อินเทอร์เฟซระบบเพื่อถอดรหัสกลไกประตู ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของผมจะสัมผัสกับตัวอักษรเวทมนตร์บนบานประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ไม่ควรจะมีใครนอกจากพวกเรา ก็ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่เยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างประหลาด "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง... คู่หูจำเป็นแห่งกองกำลังพิทักษ์สถาบัน" เสียงทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยดังขึ้นจากเงาดำที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างในชุดคลุมสีเข้มปรากฏต่อสายตา พร้อมกับประกายแสงสีแดงก่ำจากดวงตาคู่ที่จ้องมองมายังพวกเราอย่างกระหายใคร่รู้ --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ และพบกันใหม่ในตอนถัดไปเพื่อร่วมไขปริศนาที่กำลังเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ครับ