กับดักของคนร้าย

กลิ่นอับชื้นของคราบน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นโลหะสนิมเขรอะ แตะเข้าที่ปลายประสาทสัมผัสของเรย์ทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นจากข้อเท้าลามไปถึงกระดูกสันหลัง เมื่อเขาพยายามขยับตัวแต่กลับพบว่าแผ่นเหล็กกล้าหนาเตอะนับร้อยกิโลกรัมกำลังทับถมร่างของเขาเอาไว้ในซอกมุมมืดของโรงเก็บอาวุธเก่า "ให้ตายสิ... คำนวณองศาการพังทลายของคานรับน้ำหนักพลาดไปสองเซนติเมตรสินะครับเนี่ย" เรย์กัดฟันกรอด ขยับมือข้างที่ยังพอมีอิสระหยิบแว่นตาเลนส์กลมคู่ใจขึ้นมาสวม ดวงตาสีเข้มกวาดสายตาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นจนแทบหมดลมหายใจ แต่ระบบการคิดวิเคราะห์ในหัวของอดีตนักสืบกลับทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเดิม แสงไฟสีแดงกะพริบจากอุปกรณ์ระเบิดเวลาเวทมนตร์ที่ซ่อนอยู่ใต้กองซากปรักหักพังกำลังนับถอยหลัง ตัวเลขสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นในความมืด—*เหลือเวลาอีกไม่ถึงสามสิบวินาที* กลไกเวทมนตร์ระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนร้ายระดับล่างจะทำได้ มันคือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อกำจัดพยานปากเอกโดยเฉพาะ และคนที่วางแผนเรื่องนี้ต้องรู้ว่าเขาจะเข้ามาตรวจสอบที่นี่ ขณะที่ลมหายใจเริ่มติดขัดและออกซิเจนในพื้นที่ปิดเริ่มเบาบางลง เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่ทว่ารวดเร็วดังขึ้นก้องกังวานเหนือซากปรักหักพัง "อย่าเพิ่งตายตรงนี้นะ เรย์... นายยังไม่ได้เลี้ยงกาแฟฉันตามสัญญาเลยสิ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดและร้อนรนดังขึ้น ท่ามกลางแสงสลัว ร่างเพรียวระหงในชุดเครื่องแบบครูฝึกกองกำลังพิทักษ์สถาบันปรากฏตัวขึ้น เอลิน่าไม่ได้เอ่ยคำพูดพร่ำเพรื่อให้เสียเวลา ดวงตาสีฟ้าคมกริบกวาดมองสถานการณ์เพียงเสี้ยววินาทีก็ประเมินทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่ง เธอพุ่งตัวเข้ามาคุกเข่าลงข้างซากเหล็กหนาอย่างไร้ความลังเล สองมือเรียวบางประสานเข้าหากัน แสงออราสีครามเข้มแผ่พุ่งออกมาจากฝ่ามือจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว นั่นคือเวทมนตร์เสริมพลังกายภาพขั้นสูงที่แม้แต่ทหารเวทมนตร์แถวหน้ายังต้องใช้เวลาเตรียมตัวนานนับนาที แต่เอลิน่ารวบรวมมันเสร็จสิ้นภายในลมหายใจเดียว "ถอยไป... เอ้ย ไม่สิ ผมขยับไปไหนไม่ได้นี่ครับ" เรย์ฝืนยิ้มแห้ง ส่งเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความตึงเครียด "เงียบแล้วหายใจเข้าลึกๆ ซะ เรย์!" เอลิน่าตวาดเสียงต่ำแต่หนักแน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างของเธอเกร็งตัวจนเส้นเลือดปูดโปーン เธอใช้มือเปล่าทั้งสองข้างดันแผ่นเหล็กน้ำหนักมหาศาลขึ้นด้วยแรงกายและพลังเวทที่ผสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ เสียงโลหะลั่นเอี๊ยดอ๊าดน่าสยดสยองดังขึ้นแข่งกับเสียงนับถอยหลังของระเบิดเวทมนตร์ที่เหลือเพียงส้าวินาทีสุดท้าย *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* "ตอนนี้แหละ!" ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย เอลิน่าออกแรงเหวี่ยงแผ่นเหล็กยักษ์ออกไปด้านข้างจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ในเสี้ยววินาทีนั้น เรย์อาศัยจังหวะที่แผ่นเหล็กถูกยกขึ้น กลิ้งตัวหลบออกมาจากรัศมีอันตรายได้อย่างเฉียดฉิว ก่อนที่แรงระเบิดลูกใหญ่จะกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น แรงอัดกระแทกมหาศาลซัดเอาเศษปูนและฝุ่นผงปลิวว่อน แต่เอลิน่ากลับพุ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อของเขาแล้วดึงรั้งให้กลิ้งหลบไปหลบหลังเสาหินหนาทึบได้อย่างปลอดภัยก่อนที่แรงระเบิดระลอกสองจะมาถึง ความเงียบงันกลับคืนมาอีกครั้ง ท่ามกลางกลุ่มควันสีเทาและกลิ่นดินปืนที่คละคลุ้ง เรย์หอบหายใจถี่รัว เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า เขานอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ ก่อนจะค่อยๆันไปมองคนข้างกาย เอลิน่าเองก็กำลังใช้มือปัดฝุ่นตามเครื่องแบบและเส้นผมสีเงินสลวยของเธอ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยแต่หน้าอกของเธอกำลังกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่เหนื่อยหอบไม่แพ้กัน "เกือบไม่รอดจริงๆ ด้วยนะครับเนี่ย... ขอบคุณมากครับคุณครู" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกตามเคย แม้แววตาจะฉายแววซาบซึ้งอย่างปิดไม่มิด "ถ้าตกลงมาตายโง่ๆ แบบนี้ ฉันคงไม่มีหน้าไปรายงานผู้อำนวยการหรอกนะ" เอลิน่าปรายตามองเขาด้วยแววตาดุๆ แต่ริมฝีปากกลับกระตุกยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "ลุกขึ้นมาได้แล้ว เรย์... งานของเรายังไม่จบ คนที่วางกับดักนี้ยังอยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอก" เรย์พยักหน้ารับ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตานักสืบที่คมกริบและเย็นเยียบ เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะเศษซากชิ้นส่วนของเวทมนตร์ระเบิดที่ยังหลงเหลืออยู่บนพื้น ความสามารถในการสังเกตรายละเอียดเล็กน้อยทำงานทันที ร่องรอยการหล่อหลอมโลหะแบบเฉพาะตัวและกลิ่นอายมานาที่หลงเหลืออยู่ไม่ใช่ของคนทั่วไป "จริงด้วยครับ... และผมคิดว่าผมรู้แล้วว่าหนอนบ่อนไส้ที่ส่งข่าวให้คนร้ายซ่อนตัวอยู่ที่ไหน" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประสานสายตากับเอลิน่าที่พยักหน้ารับอย่างรู้ใจ ทั้งคู่เตรียมก้าวเดินออกไปเพื่อตลบหลังล่าตัวการใหญ่ ทว่า... ในวินาทีที่ก้าวเท้าออกจากเงาเสาหิน เสียงปรบมือเบาๆ แต่ก้องกังวานกลับดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า *แปะ... แปะ... แปะ...* "ช่างเป็นคู่หูที่ยอดเยี่ยมเสียจริง ทั้งพละกำลังและมันสมอง... น่าประทับใจมากครับ คุณนักสืบ และคุณครูฝึก" เงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก แสงไฟสะท้อนเข้ากับวัตถุบางอย่างในมือของเขา—*กุญแจห้องนิรภัยลับของสถาบันที่ถูกขโมยไป*... และที่แย่ไปกว่านั้น บนหน้าอกของบุคคลปริศนาคนนั้น มีตราสัญลักษณ์ของ "สภาสูง" ติดอยู่เด่นชัด ซึ่งหมายความว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับอำนาจที่อยู่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ ของสถาบันแห่งนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนที่ 6 กันมาโดยตลอด รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ