สัญญาณเตือนภัยที่มองไม่เห็น

คราบหมึกสีดำบนแผนที่เวทมนตร์แผ่นนั้นไม่ได้กำลังไหลซึม... แต่มันกำลัง “หายใจ” เรย์ขยับกรอบแว่นสายตา เลนส์ใสสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกมานาสีครามที่ติดตั้งอยู่มุมห้องทำงานยุทธการ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของเอลิน่าที่ก้าววนไปมาบนพื้นหินอ่อนช่วยตอกย้ำความตึงเครียดที่ปกคลุมบรรยากาศในยามวิกาลนี้ได้เป็นอย่างดี ...เกมนี้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้นสินะครับ “นายกำลังบอกว่า เส้นทางเดินทัพของกองกำลังพิทักษ์เขตตะวันตกที่เราใช้ตรวจตรามาตลอดสามปี มีจุดอับสายตาที่คำนวณไว้ล่วงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบอย่างนั้นเหรอ เรย์” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของเอลิน่าเอ่ยถามขึ้น เธอหยุดเดินแล้วหันมามองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่มีแผนผังมหานครลอยฟ้าคาลิเดียจำลองแบบสามมิติ ซึ่งกำลังฉายแสงสีแดงกระพริบเตือนในจุดที่มนุษย์ทั่วไปไม่มีวันสังเกตเห็น “ไม่ใช่แค่คำนวณไว้ล่วงหน้าหรอกครับผู้กองเอลิน่า...” เรย์ยื่นมือเรียวขาวหยิบปากกาขนนกจุ่มหมึกเวทมนตร์ ก่อนจะชี้ไปยังจุดตัดของถนนสายเวทมนตร์สายหลัก “ลองดูทิศทางการไหลเวียนของมานาในเขตการค้าชั้นในสครับ... ปกติแล้ว วงแหวนเวทป้องกันเมืองจะหมุนตามเข็มนาฬิกาเพื่อขับไล่พลังงานด้านลบ แต่ถ้าคุณสังเกตดีๆ ในช่วงสามวันที่ผ่านมา อัตราการหน่วงเวลาของกระแสมานาในจุดนี้ลดลงไปถึง 0.04 วินาที” เอลิน่าขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองตามปลายนิ้วของเรย์ เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับแผนผังจำลอง “0.04 วินาที? ตัวเลขน้อยนิดแค่นั้น ไม่มีผลกระทบอะไรต่อระบบป้องกันมหานครหรอ... เดี๋ยวนะ” เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ สมองอันชาญฉลาดของอดีตหัวหน้าหน่วยกวาดล้างเริ่มประมวลผลตามทักษะที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน “ถ้าอัตราการหน่วงเวลาลดลงในจุดนั้นพร้อมๆ กับการเร่งความเร็วของวงแหวนเวทในเขตที่อยู่อาศัยชั้นนอก... มันจะเกิดอะไรขึ้น?” เอลิน่าพึมพำกับตัวเอง สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นซีดเผือด “ถูกต้องครับ” เรย์ระบายยิ้มบางๆ บนมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสนุกสนานเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย “มันคือการสร้าง ‘ช่องว่างสุญญากาศ’ ทางเวทมนตร์ ช่วงเวลาสั้นๆ แค่เสี้ยววินาทีที่ระบบป้องกันของเมืองจะ ‘ตาบอดสนิท’ และในช่วงเวลานั้น... ต่อให้มีกองทัพอสูรขนาดมหึมาเดินผ่านประตูเมืองเข้ามา ก็จะไม่มีเซนเซอร์ตัวไหนในสถาบันส่งเสียงเตือนภัยแม้แต่แอะเดียว” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนของผลึกมานาที่กะพริบถี่ขึ้น บ่งบอกว่าเวลาในแผนการของใครบางคนกำลังเดินหน้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง เอลิน่ายืดตัวขึ้นตรง เธอนิ่งเงียบไปนานราวกับกำลังชั่งน้ำหนักข้อมูลมหาศาลในหัว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ใครเป็นคนทำ? ผังเมืองนี้ถูกควบคุมโดยสภาอาวุโสและระบบรูนโบราณที่สืบทอดกันมาตั้งแต่ยุคก่อตั้งสถาบัน ไม่มีทางที่คนนอกจะเข้าไปแตะต้องโครงสร้างระดับรากฐานแบบนี้ได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยความเสียหายทางกายภาพ” “นั่นคือปัญหาที่เราต้องหาคำตอบไงครับ” เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือซ้ายจัดปกเสื้อคลุมให้เข้าที่ “และวิธีเดียวที่เราจะรู้ว่าใครคือหนอนใน ฯพณฯ สภาอาวุโส ก็คือการเดินเข้าไปใน ‘จุดบอด’ นั้นด้วยตัวเอง” “นายเสียสติไปแล้วหรือไง!” เอลิน่าสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือความห่วงใยที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเคร่งขรึม “การเดินเข้าไปในโซนที่วงแหวนเวทกำลังจะตัดขาดจากกัน มันเท่ากับการเอาชีวิตไปทิ้งไว้กลางดงพายุมานาคลั่ง! นายอาจจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ หรือหนักกว่านั้น... จิตวิญญาณของนายอาจจะถูกผนึกไว้ในมิติกระจกตลอดกาล!” “ผู้กองครับ... มองผมให้ดีๆ สิครับ” เรย์หันมาสบตาเธอ แววตาคู่คมกริบทอประกายความมั่นใจที่ยากจะหาใครเทียบ “ผมเป็นคนรักตัวกลัวตายที่สุดในโลก เพราะฉะนั้น ผมไม่มีทางเดินไปตายโดยไม่มีแผนสำรองหรอกครับ... อีกอย่าง” ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่คุ้นเคยจากตัวของหญิงสาว เอลิน่าชะงักไปเล็กน้อยแต่ไม่ได้ถอยหนี “ผมไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนมาขโมยซีนในเกมที่ผมกำลังเป็นคนไขปริศนาหรอกนะ” ก่อนที่เอลิน่าจะได้เอ่ยปากแย้งอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนตลอดชีวิตการรับราชการ ก็ดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วทั้งผนังหินของสถาบัน! *ปี๊ด—ปี๊ด—ปี๊ด—!* แสงไฟสีครามภายในห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในพริบตา ผลึกมานาสามมิติบนโต๊ะระเบิดเสียงแตกดังสนั่น ละอองแสงสีทองคำลอยละลิ่วรวมตัวกันกลางอากาศ กลายเป็นข้อความตัวอักษรสีเลือดขนาดมหึมาที่สลักลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าของคนทั้งสอง [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการบุกรุกจากสิ่งมีชีวิตที่ไม่ระบุตัวตน ณ จุดอบลับ 04] [สถานะโครงสร้างเมือง: สูญเสียการควบคุม 13%] [คำเตือนจากระบบ: ยินดีต้อนรับสู่หมากตานี้... ผู้เล่นหมายเลขศูนย์] เอลิน่าเบิกตากว้างเมื่อหันไปมองหน้าเรย์ แต่สิ่งที่เธอพบกลับไม่ใช่ความตื่นตระหนก รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทายกำลังปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่ม พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังกรูเข้ามาล้อมรอบห้องทำงานยุทธการแห่งนี้จากทุกสารทิศ “ดูเหมือนว่าแขกไม่速เชิญของเรา จะมาเร็วกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีกนะครับ ผู้กอง” เรย์กระซิบเสียงเบา พรางชักดาบสั้นเวทมนตร์ออกจากฝักข้างเอวอย่างเชื่องช้า ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ