เมืองที่ถูกปิดล้อม

กลิ่นสนิมเหล็กและเศษซากเวทมนตร์ที่แตกสลายคละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพรอบกายของห้องใต้ดินสั่นไหวราวกับภาพวาดบนผืนผ้าใบที่ถูกราดด้วยน้ำ แรงดึงดูดมหาศาลจากรอยแยกสีดำสนิทไม่ได้เพียงแค่ฉีกกระชากพื้นหิน แต่กำลังบิดเบี้ยวแม้กระทั่งกฎเกณฑ์ฟิสิกส์พื้นฐานของโลกใบนี้ "บ้าเอ้ย... ดูเหมือนพวกมันจะไม่ได้มาแค่ทักทายสินะครับ" เรย์สบถเบาๆ ผ่านไรฟัน ร่างกายของอดีตนักสืบพยายามฝืนต้านทานแรงโน้มถ่วงที่พยายามดึงเขาเข้าหาใจกลางความมืด ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบตัวด้วยความเร็วสูงเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ตามสัญชาตญาณ สมองส่วนหน้าทำงานอย่างหนักเพื่อประมวลผลสิ่งกีดขวาง ทิศทางลม และจุดอ่อนของแรงดันมิติที่กำลังแปรปรวน ข้างกายเขา เอลิน่าเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปรกติ ดาบยาวในมือเปล่งประกายแสงสีเงินยวงตัดผ่านกระแสอากาศที่ปั่นป่วน เธอใช้ด้ามดาบกระแทกพื้นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ถูกดูดกลืน ใบหน้าสวยคมนิ่งสงบแม้เม็ดเหงื่อจะผุดพรายตามขมับ สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่เงาดำมหึมาตรงหน้า แต่กลับเหลือบมองเรย์ด้วยความเชื่อใจที่สั่งสมมาผ่านการผ่านตายด้วยกันหลายครั้ง "เรย์! แรงดันมิติระดับนี้ เกินกว่าที่เกราะเวทมนตร์ทั่วไปจะรับไหว รอยแยกนั่นกำลังเชื่อมต่อกับเขตแดนต้องห้าม!" เสียงของเอลิน่าตึงเครียดและเฉียบขาด สมฐานะครูฝึกกองกำลังพิทักษ์สถาบัน "ถ้าเราปิดผนึกมันไม่ได้ภายในสามนาที เมืองทั้งเมือง... ไม่สิ ทั้งเขตปกครองนี้จะกลายเป็นสุสานไร้เงา" "ผมรู้ครับ... และดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญของเราจะไม่อนุญาตให้เรามีเวลาคิดมากขนาดนั้นด้วยสิครับ" เงาดำทมิฬขนาดมหึมาที่ก้าวทะลุกำแพงมิติออกมาไม่ได้มีรูปร่างแน่นอน มันเปลี่ยนรูปไปมาและส่งเสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่จ้องมองมายังพวกเขาทั้งสองราวกับแมวจ้องมองเหยื่อในกรง บรรยากาศรอบตัวกดดันจนออกซิเจนแทบหมดไปจากห้อง ณ เบื้องบนเหนือห้องใต้ดิน เสียงระฆังเตือนภัยดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเมือง แรงสั่นสะเทือนจากใต้พิภพทำให้บ้านเรือนสั่นสะเทือน ผู้คนต่างแตกตื่นวิ่งหนีอลหม่าน เมืองทั้งเมืองกำลังถูกปิดล้อมโดยกองทัพเงาที่ไร้ตัวตน และจุดเริ่มต้นของหายนะก็อยู่ตรงหน้าพวกเขานี้เอง เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก ปรับโฟกัสสายตาผ่านแว่นตาคู่ใจ ระบบวิเคราะห์ข้อมูลในหัวของเขาเริ่มทำงานด้วยเสียงแจ้งเตือนที่ถี่รุนแรง เขาสสังเกตเห็นความผิดปรกติบางอย่างในจังหวะการกระพริบของดวงตาสีแดงฉานเหล่านั้น... มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตไร้ความคิด แต่มันคือ "หุ่นเชิด" ที่มีจุดศูนย์กลางการควบคุมอยู่ที่เงาตัวใหญ่ตรงกลาง "เอลิน่าครับ... คุณเชื่อใจผมไหม?" เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของมอนสเตอร์ แววตาของเขาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบแบบนักสืบผู้กำลังไขคดีที่ยากที่สุดในชีวิต เอลิน่าชำเลืองมองชายหนุ่มชั่วพริบตาเดียว ก่อนจะพยักหน้าหนักแน่น "นำทางมาสิ ฉันจะคุ้มกันหลังให้เอง" รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเรย์ ในเมื่อพวกมันต้องการจะเล่นเกมทำลายล้าง เขาก็จะใช้ไหวพริบของนักสืบฉีกกระชากกลไกของพวกมันให้เป็นชิ้นๆ เรย์ดีดตัวพุ่งทะยานสวนทางกับแรงดึงดูดมิติ มือขวากำก้อนศิลาเวทมนตร์ที่เก็บตกมาได้แน่น ขณะที่มือซ้ายเตรียมกลไกสกัดกั้นพลังงาน เอลิน่าพุ่งตามติดเป็นเงาตามตัว ดาบในมือฟันกวาดคลื่นพลังแสงสีเงินสกัดกั้นหนวดเงาที่พยายามพุ่งเข้าจู่โจมจากทุกทิศทุกทาง สมรภูมิในห้องใต้ดินแคบๆ แห่งนี้เดือดพล่านขึ้นในพริบตา ทุกย่างก้าวคือความเป็นความตาย และทุกการตัดสินใจหมายถึงชะตากรรมของคนทั้งเมือง ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะเข้าถึงจุดอ่อนของแกนกลางมิติ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นในโสตประสาท เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเตือนภัยทั่วไป แต่มันคือเสียงกังวานเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง [ระบบตรวจพบการแทรกแซงระดับ SSS: รหัสผ่านนิรนามถูกปลดล็อกโดยบุคคลที่สาม] [คำเตือน: เป้าหมายที่แท้จริงของการเปิดรอยแยกมิติ ไม่ใช่การทำลายล้างเมือง... แต่เป็นการอัญเชิญ "ตัวตน" ที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์] เงาดำมหึงษาตรงหน้าหยุดชะงักลงทันที ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่หันขวับไปมองยังทางเข้าห้องใต้ดินพร้อมกัน ราวกับกำลังแสดงความเคารพต่อผู้มาเยือนใหม่ และในความมืดมิดที่แผ่ขยายเข้ามา เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ก้าวเหยียบเศษซากปรักหักพังเข้ามาอย่างเชื่องช้า พร้อมกับน้ำเสียงคุ้นเคยที่เอ่ยทักทายเรย์ด้วยความสนิทสนม "ทำได้ดีมาก... เจ้าหน้าที่เรย์ ขอบคุณที่ช่วยเปิดประตูให้พวกเราเสียทีนะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ