การตัดสินใจของเรย์

ปลายมีดสั้นเคลือบพิษสีนิลสะท้อนแสงไฟจากคริสตัลเวทมนตร์บนผนังห้องใต้ดิน เกิดเป็นประกายเย็นเยียบที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เรย์ไม่1ด้ขยับตัวถอยหลังแม้แต่นصفก้าว ดวงตาคู่คมกวาดมองรอยแตกของแผ่นศิลาโบราณเบื้องหน้า สลับกับคราบเขม่าดินปืนจางๆ ที่ติดอยู่บนข้อมือของเอลิน่า ในโลกแห่งการสืบสวนและการเอาชีวิตรอด การคำนวณความน่าจะเป็นคือสิ่งเดียวที่ช่วยต่อลมหายใจได้ และในตอนนี้ ตัวเลขในหัวของเรย์กำลังฟ้องว่า โอกาสที่พวกเขาจะรอดออกไปได้ทั้งคู่มีค่าเข้าใกล้ศูนย์ "คุณกำลังทำอะไร เอลิน่า" เสียงของเรย์นุ่มนวลแต่จริงจัง แฝงร่องรอยความผิดหวังจางๆ ที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นจากผู้หญิงที่เขาไว้วางใจที่สุดในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ เอลิน่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด สายตาที่เคยเด็ดขาดและเย็นชา กลับไหววับด้วยม่านน้ำตาที่เธอพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ ดาบในมือของเธอยังคงชี้ตรงมาที่อกของเรย์ แต่ปลายนิ้วกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ "ถ้าฉันไม่ทำ... เธอจะตายจริงๆ นะ เรย์ นายไม่เข้าใจกฎของสถาบันหรอกว่ามันโหดร้ายแค่ไหน" "กฎหรือความจริงกันแน่ที่พวกมันซ่อนไว้" เรย์ก้าวเข้าไปใกล้คมดาบอีกนิด ระยะห่างระหว่างอกของเขากับปลายคมกริบเหลือเพียงเศษกระดาษกั้น เขารู้ดีว่าเอลิน่าไม่ใช่คนทรยศ แต่เบื้องหลังคำสั่งของสถาบันเวทมนตร์กำลังมีกลไกบางอย่างขับเคลื่อนอยู่ และมันเกี่ยวข้องกับความลับการสลับร่างที่เขาพยายามไขมาตลอด ระบบวิเคราะห์สถานการณ์ในหัวของเรย์ทำงานอย่างรวดเร็ว รอยประทับเวทมนตร์บนพื้นห้องไม่ได้มีไว้เพื่อกักขัง แต่มีไว้เพื่อ 'ถ่าย 1 ทอด' พลังชีวิต หากเอลิน่าเลือกที่จะสังหารเขาตามคำสั่งของผู้อำนวยการ เธอก็จะได้รับพลังทั้งหมดคืนมาเพื่อใช้ต่อสู้กับภัยพิบัติภายนอก แต่วิญญาณของเรย์จะดับสลายไปตลอดกาล "นายมันเป็นแค่ตัวแปรที่ผิดพลาด... ทำไมถึงไม่ยอมหนีไปตั้งแต่ตอนนั้น" เอลิน่าเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นกระทบลงบนคมดาบ เกิดเสียงสะท้อนก้องกังวานในความเงียบ เรย์ระบายยิ้มจางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาในยามคับขันเสมอ "หนีเหรอครับ? ให้ผมทิ้งอาจารย์สุดสวยที่ชอบทำหน้าบึ้งตึงไว้คนเดียวได้อย่างไรกัน อีกอย่าง... นักสืบอย่างผมไม่เคยชอบไขปริศนาโดยเหลือบทสรุปไว้ครึ่งๆ กลางๆ หรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้กำแพงในใจของเอลิน่าพังทลายลง เธอกรีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความอัดอั้นตันใจ ก่อนจะสะบัดดาบในมือทิ้งปักลงกับพื้นศิลาเสียงดังสนั่น ร่างกายทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ความลับที่แบกรับไว้ภายใต้หน้าที่ของหัวหน้ากองกำลังพิทักษ์ถูกเปิดเผยผ่านเสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ เรย์ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ มือเรียวยื่นไปแตะบ่าของเธอเบาๆ สัมผัสถึงความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเกราะเวทมนตร์หนักอึ้ง เขาไม่ได้พูดคำปลอบโยนน้ำเน่า แต่เลือกที่จะชี้ให้เห็นทางออกที่ซ่อนอยู่ในเงาของปัญหา "คุณไม่ได้ถูกสร้างมาให้เป็นเครื่องมือของใครนะ เอลิน่า" เรย์กระซิบเสียงต่ำ ดวงตาเป็นประกายเฉียบคม "และตอนนี้... ถึงเวลาที่เราจะเลือกทางเดินของเราเองแล้ว" ทันใดนั้นเอง ผนังห้องใต้ดินด้านหลังพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ศิลาโบราณสลักอักขระเวทมนตร์เริ่มเปล่งแสงสีแดงฉาน เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนขึ้นมาจากใต้พื้นดิน ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานับพันปีเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมา หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเข้มของระบบปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างกะทันหัน พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่เรย์คุ้นเคยดี ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างชัดเจน [แจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษ: ค้นพบรหัสลับแห่งบรรพกาล - ระดับ SSS] [คำเตือน: เวลาในการตัดสินใจเหลือเพียง 60 วินาที หากล้มเหลว โลกทั้งใบจะถูกรีเซ็ตใหม่] [เงื่อนไขการผ่าน: ผู้ใช้ 'เรย์' และ 'เอลิน่า' ต้องทำการเชื่อมต่อจิตวิญญาณขั้นสูงสุด โดยแลกเปลี่ยนความทรงจำทั้งหมด เพื่อปลดล็อกพลังที่แท้จริง] เรย์มองหน้าจอระบบสลับกับใบหน้าที่เงยขึ้นมองเขาด้วยความตกใจของเอลิน่า แววตาของเธอสะท้อนภาพเงาของเขาอย่างชัดเจน... นี่คือการตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุด ที่จะเดิมพันทั้งชีวิตและอนาคตของพวกเขาทั้งสองคน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมไขปริศนาและเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงบทนี้นะครับ!