เบาะแสในซากอารยธรรมโบราณ

"ถ้าคุณยังใช้มีดสเตนเลสผ่าศพในเขตแดนของพวกพราหมณ์โบราณ ความตายครั้งต่อไปอาจไม่ใช่ของเหยื่อ... แต่อาจเป็นวิญญาณของคุณเองที่ถูกควักออกไปวางบนแท่นหินนั่น" น้ำเสียงทุ้มต่ำของไตรภพดังขึ้นเคล้าไปกับเสียงฝ่าเท้าที่เหยียบย่ำลงบนเศษซากใบไม้แห้งและกิ่งไม้ผุพัง ท่ามกลางความมึนทึบของผืนป่าดิบชื้นเบื้องหน้า นายแพทย์ศตวรรษชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้แสดงความหวาดหวั่นต่อคำขู่เชิงไสยเวทแม้แต่น้อย หากแต่ฉายแววความรำคาญใจที่เจือปนด้วยความท้าทายอย่างมืออาชีพ หมอวัฒน์หันกลับมาเผชิญหน้ากับคู่ปรับต่างขั้ว แสงไฟฉายคาดศีรษะส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของหมอไตรที่ถูกเงาไม้ทาบทับจนดูคล้ายหน้ากากแห่งความลึกลับ "หมอไตร... วิทยาศาสตร์ไม่ได้วัดค่าพลังงานชีวิตด้วยความเชื่อโบราณ รอยแผลผ่าตัดบนร่างของเหยื่อสามรายก่อนหน้านี้ ใช้ใบมีดเหล็กกล้าคาร์บอนสูงที่มีองศาความคมสม่ำเสมอในระดับไมครอน ธรรมชาติของรอยกรีดนั้นไม่ใช่ฝีมือของภูตผีปีศาจ แต่มันคือฝีมือของ 'มนุษย์' ที่มีความรู้ด้านกายศาสตร์อย่างแตกฉาน" ไตรภพแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเยียบเย็นราวกับสายลมหนาวที่พัดผ่านหลุมศพ "คุณเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น หมอวัฒน์... แต่น่าเสียดายที่ดวงตาของแพทย์นิติเวชอย่างคุณ มักมองไม่เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ *เบื้องหลัง* รอยกรีดเหล่านั้น" หมอไตรเดินผ่านร่างของนายแพทย์หนุ่มไปอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะกวาดสายตาไปยังเบื้องหน้า—ดินแดนที่แผนที่ทหารไม่เคยบันทึกไว้ เบื้องหลังม่านเถาวัลย์หนาทึบที่ถูกตัดแต่งด้วยของมีคมเมื่อไม่นานมานี้ ปรากฏร่างของซากอารยธรรมโบราณที่ถูกกลืนกินโดยกาลเวลา ศาลาหินทรายสีดำสนิทตั้งตระหง่านอยู่กลางลานกว้าง ลวดลายสลักบนเสาหินบอกเล่าเรื่องราวการบูชายاني การควักหัวใจ และการใช้เครื่องมือมีคมผ่าตัดมนุษย์เพื่อสังเวยแก่เทพเจ้าแห่งความตาย ศิลปะขอมโบราณผสมผสานกับพิธีกรรมไสยเวทสายดำอย่างแนบเนียน และสิ่งที่ทำให้หมอวัฒน์ต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง คือกลิ่นอายบางอย่างที่คละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ—กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคาวเลือดจางๆ ที่ไม่ควรหลงเหลืออยู่มาเป็นนับร้อยปี หมอวัฒน์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ศาลาหินนั้นช้าๆ สัญชาตญาณนักวิทยาศาสตร์บอกให้เขาถอยห่าง แต่ความกระหายใคร่รู้ในฐานะผู้ไขคดีกลับบังคับให้สองเท้าก้าวไปข้างหน้า มือสวมถุงมือยางสีขาวหยิบอุปกรณ์ตรวจวัดสนามแม่เหล็กและรังสีความร้อนขึ้นมาเตรียมพร้อม หน้าจอดิจิทัลกระพริบถี่รัว บ่งบอกถึงความผิดปกติของสนามพลังงานรอบตัว "อย่าเพิ่งแตะต้องอะไรทั้งสิ้น" ไตรภพเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นเป็นครั้งแรก มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของหมอวัฒน์ไว้โดยสัญชาตญาณ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของหมอไตรตัดกับความเย็นยะเยือกของบรรยากาศรอบตัวอย่างสิ้นเชิง หมอวัฒน์ชักมือกลับอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว เขาสบตาคู่ปรับผ่านแสงไฟสลัว "ถ้าเรามัวแต่กลัวอาถรรพ์ หลักฐานชิ้นสำคัญที่จะมัดตัวฆาตกรก็คงจะเน่าเปื่อยไปเสียก่อน... หมอไตร ดูนั่นสิครับ" แสงไฟฉายสาดส่องไปยังแท่นหินใจกลางศาลา บนแท่นหินแกรนิตสีดำสนิทนั้นไม่ได้ว่างเปล่า มีร่องระบายเลือดที่ส刻ลึกลงไปเป็นลวดลายเรขาคณิต และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าคือ 'เครื่องมือ' ที่วางเรียงรายอยู่บนผ้าดิบเก่าๆ มันไม่ใช่เครื่องมือบูชายانيโบราณที่มีสนิมเขรอะอย่างที่ควรจะเป็น... หมอวัฒน์ถอดแว่นสายตาออกมาเช็ดด้วยผ้าเช็ดเลนส์ช้าๆ เพื่อความมั่นใจว่าเขาไม่ได้ตาฝาด ก่อนจะสวมกลับเข้าไปแล้วก้มลงพิจารณาอย่างใกล้ชิดด้วยสายตาของแพทย์นิติเวชมืออาชีพ "นี่มัน..." หมอวัฒน์พึมพำออกมาเบาๆ ลมหายใจสะดุดกكن ชุดเครื่องมือผ่าตัดสเตนเลสเกรดการแพทย์สมัยใหม่ มีคราบเลือดสีน้ำตาลเข้มแห้งกรังติดอยู่ตามซอกฟันเลื่อยและคมมีดผ่าตัดขนาดต่างๆ แต่สิ่งที่ทำให้หมอวัฒน์ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ไม่ใช่เพราะมันคือเครื่องมือสมัยใหม่ หากแต่เป็น 'วิธี' การจัดวาง มีดผ่าตัด คีมหนีบเนื้อ และเลื่อยตัดกระดูก ถูกจัดวางเรียงรายตามหลักกายวิภาคศาสตร์และขั้นตอนการผ่าตัดศพในห้องแล็บนิติเวชศาสตร์ทุกประการ ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย! มันคือการผสมผสานระหว่างพิธีกรรมบูชายانيโบราณของลัทธิมืด กับกระบวนการผ่าตัดทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ได้อย่างลงตัวและน่าสะพรึงกลัวที่สุด "ฆาตกรไม่ได้แค่ฆ่าคนเพื่อความสะใจ หรือทำพิธีกรรมตามความงมงายครับ หมอไตร" หมอวัฒน์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องมองเครื่องมือเหล่านั้นราวกับกำลังอ่านจดหมายลาตาย "เขากำลัง 'ศึกษา' และ 'ทดลอง' บางอย่าง... เขากำลังใช้ศาลานี้เป็นห้องผ่าตัดมนุษย์" ไตรภพก้าวเข้ามาประชิดด้านข้าง สายตาสีเทาคมปลาบกวาดมองไปรอบศาลาหิน ก่อนจะหยุดลงที่รอยจารึกอักขระโบราณบนผนังด้านหลังแท่นบูชา มุมปากของหมอไตรกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่อ่านไม่ออก "คุณคิดว่านี่คือห้องผ่าตัดของมนุษย์โรคจิตเหรอ หมอวัฒน์?" ไตรภพหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่น้ำเสียงนั้นกลับทำให้บรรยากาศรอบตัววังเวงยิ่งขึ้น "คุณมองเห็นแค่วิทยาศาสตร์ที่ถูกบิดเบือน แต่คุณมองไม่เห็น 'ภาษา' ที่พวกมันใช้สื่อสาร" "ภาษาอะไร?" "ภาษาแห่งการข้ามภพ" ไตรภพหันมาสบตาหมอวัฒน์อย่างจริงจัง แววตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการหยอกเย้าหลงเหลืออยู่เลย "รอยแผลบนร่างเหยื่อทุกราย ไม่ได้ถูกกรีดเพื่อศึกษาโครงสร้างร่างกาย แต่มันถูกกรีดตามตำแหน่งเส้นลมปราณและจุดชีพจรพลังงานโบราณ เพื่อ 'เปิดประตู' ให้บางสิ่ง... บางสิ่งที่ถูกกักขังไว้ใต้ศาลาหลังนี้ ได้รับอิสรภาพอีกครั้ง" ในขณะที่หมอวัฒน์กำลังจะอ้าปากโต้แย้งด้วยหลักการทางชีววิทยา เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *แกร๊ก...* เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากความมืดเบื้องหลังแนวป่าทึบห่างจากศาลาไปไม่ถึงสิบเมตร มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่าตัวเล็กๆ แต่มันคือฝีเท้าของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่กำลังย่างสามขุมเข้ามาอย่างเงียบเชียบและจงใจ ทั้งหมอวัฒน์และไตรภพปิดปากเงียบสนิทในทันที สัญชาตญาณความเป็นมืออาชีพของทั้งคู่สั่งให้หยุดการสนทนาโดยไม่ต้องนัดหมาย หมอวัฒน์เอื้อมมือไปหยิบปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ที่เอวด้านหลังอย่างเงียบเชียบที่สุด พร้อมๆ กับที่ไตรภพยกมือขึ้นร่ายคาถาเบาๆ ในลำคอ นิ้วมือเรียวยาวสัมผัสกับยันต์กระดาษสีเหลืองซีดที่เหน็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ แสงไฟฉายจากมือของหมอวัฒน์สะบัดวูบไปในทิศทางของต้นเสียงทันที ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่ภายใต้ลำแสงนั้น กลับไม่ใช่สัตว์ป่า หรือแม้แต่ฆาตกรโรคจิตที่พวกเขาคาดคิด ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดกราวน์แพทย์เปื้อนเลือด ยืนพิงลำต้นไม้อย่างอ่อนแรง ดวงตาเบิกโพลงไร้ซึ่งแววตาแห่งชีวิต ลำคอของเขามีรอยกรีดลึกเป็นแนวยาวราวกับถูกผ่าตัดด้วยความประณีต และที่สำคัญที่สุด... ชายคนนั้นคือ 'แพทย์ประจำโรงพยาบาลเดียวกับหมอวัฒน์' ผู้ที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสามวันก่อน! ร่างไร้ชีวิตของนายแพทย์หนุ่มล้มฟุบลงกระแทกกับพื้นดินเบื้องหน้าศาลาหิน เสียงทึบนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วความเงียบงันของป่าลึก แต่ก่อนที่หมอวัฒน์จะทันได้ก้าวเข้าไปตรวจสอบศพเพื่อนร่วมวิชาชีพ แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของศพผู้ตายก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ที่ดังทำลายความเงียบ... *หน้าจอแสดงข้อความตัวอักษรสีแดงฉาน ระบุพิกัดตำแหน่งปัจจุบันของพวกเขา... และข้อความสั้นๆ ที่ทำให้หัวใจของนายแพทย์ศตวรรษกระตุกวูบ:* **"ยินดีต้อนรับสู่ห้องผ่าตัดส่วนตัว... หมอวัฒน์ คุณมาตรงเวลาดีนี่"** ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้ไปด้วยกันนะครับ **เพชรตาเสือโบราณ**