ศพที่สองปรากฏ

"อย่าเพิ่งแตะต้องรอยไหม้ตรงต้นคอผู้ตาย... ถ้าคุณยังไม่อยากให้วิญญาณที่ตามมาด้วยซ้ำเท้าของคุณต้องแปดเปื้อน" น้ำเสียงของไตรภพราบเรียบ หากแต่ทรงพลังดุจมีดโกนที่กรีดผ่านอากาศอันหนาวเหน็บในป่าลึก นายแพทย์ศตวรรษชะงักมือที่สวมถุงมือยางไว้กลางอากาศ เขาหันไปมองชายหนุ่มผู้มีดวงตาสีเทาเข้มด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้ยึดมั่นในข้อเท็จจริง "หมอไตร... หลักฐานทางนิติเวชไม่ได้ทำงานด้วยการคาดเดาจากไสยศาสตร์ รอยไหม้นี้อาจเกิดจากสารเคมีบางชนิด หรือการสัมผัสกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงในป่าทุรกันดารแบบนี้ ผมต้องการพิสูจน์ ไม่ใช่ต้องการนิทานกล่อมเด็ก" ศตวรรษตอบกลับพลางก้มลงพิจารณาร่างของชายวัยกลางคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ใต้ต้นไทรใหญ่ สภาพศพน่าสยดสยอง ใบหน้าของเหยื่อบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ดวงตาเบิกโพลงค้างราวกับเห็นสิ่งที่มนุษย์ไม่ควรเห็น มือทั้งสองข้างจิกเข้าหากันแน่นจนเล็บฉีกขาด ดินโคลนและเศษใบไม้แห้งติดอยู่ใต้ซอกเล็บ บ่งบอกว่าผู้ตายพยายามตะเกียกตะกายหนีจาก 'บางสิ่ง' ก่อนสิ้นใจ ไตรภพไม่ได้ตอบโต้ด้วยการเถียง เขาเพียงแต่ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ห่างจากร่างนั้นราวหนึ่งช่วงแขน นิ้วเรียวยาวของเขาขยับเป็นจังหวะประหลาดในอากาศ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ บรรยากาศรอบกายพลันเย็นเยียบจนลมหายใจของศตวรรษกลายเป็นไอสีขาว "ดูรอยเท้าสิหมอวัฒน์" ไตรภพชี้ไปที่พื้นดินห่างจากศพออกไปไม่กี่ก้าว "คุณเห็นไหมว่ามันไม่ได้วิ่งหนีในทิศทางที่ออกจากป่า แต่มันวิ่งวนเป็นวงกลม... เหมือนคนที่กำลังหาทางออกในเขาวงกตที่มองไม่เห็น และสุดท้าย... เขาก็ล้มลงตรงนี้ ในจุดที่เขาพยายามจะขุดดินลงไปซ่อนตัว" ศตวรรษชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหยิบไฟฉายแรงสูงส่องไปตามแนวรอยเท้าที่ไตรภพชี้ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยเหตุผลที่ไม่อาจอธิบายได้ รอยเท้าเหล่านั้นไม่ได้มุ่งหน้าไปไหน แต่มันวนเวียนซ้อนทับกันราวกับผู้ตายวิ่งหนีเงาของตัวเองอย่างบ้าคลั่งจนขาดใจตาย "ภาวะหัวใจวายเฉียบพลันจากความกลัวสุดขีด (Fatal Fright)" ศตวรรษพึมพำกับตัวเอง พยายามควานหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุดมาหักล้างสัญชาตญาณ "ร่างกายมนุษย์ไม่มีทางหยุดทำงานเพียงเพราะมองเห็นสิ่งที่มองไม่เห็น เขาอาจจะโดนสารพิษที่ส่งผลต่อระบบประสาทจนเกิดอาการประสาทหลอนก่อนจะช็อกตาย" "ถ้าอย่างนั้น คุณจะอธิบายรอยไหม้รูป 'ตาเสือ' ที่คอเขาอย่างไรล่ะครับ?" ไตรภพถามพลางขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกำยานจางๆ ลอยมาปะทะจมูกของศตวรรษ "วิทยาศาสตร์อธิบายได้ทุกอย่าง แต่บางครั้งความจริงก็ซ่อนอยู่ใต้ชั้นผิวหนังที่เครื่องมือของคุณส่องไม่ถึง" ศตวรรษเงียบไปครู่ใหญ่ เขารู้ดีว่าเขากำลังเล่นอยู่กับไฟ—ทั้งไฟแห่งความอยากรู้ในวิชาชีพ และไฟแห่งความเชื่อที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิต เขาตัดสินใจถอดถุงมือข้างหนึ่งออก มือที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปแตะที่รอยไหม้เหนือต้นคอของเหยื่ออย่างแผ่วเบา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเย็นเยือกดุจน้ำแข็งไหลวาบเข้าสู่กระดูกสันหลัง ภาพนิมิตชั่ววูบแล่นผ่านม่านตา—เสียงกรีดร้องที่ไม่มีที่มา, แสงสีทองเรืองรองท่ามกลางความมืดมิด, และเงาร่างขนาดมหึมาที่โฉบผ่านหัวเขาไปในความทรงจำที่เลือนลาง "คุณรู้สึกแล้วใช่ไหม?" ไตรภพกระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไปเป็นความจริงจังจนน่าขนลุก "ศพนี้ไม่ใช่ศพสุดท้ายหรอกครับ... ตราบใดที่คุณยังพยายามหาเหตุผลให้สิ่งที่เหนือกว่าความเข้าใจของมนุษย์ เงามืดนั้นก็จะยิ่งขยับเข้ามาใกล้คุณมากขึ้น" ศตวรรษสะดุ้งตัวถอยหลังจนเกือบเสียหลัก เขามองมือตัวเองที่สัมผัสศพ รอยไหม้บนคอเหยื่อเริ่มเปลี่ยนสีจากดำคล้ำเป็นแดงก่ำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นใหม่ๆ ในวินาทีนั้นเอง เสียงหวีดหวิวของลมป่าที่เคยเงียบเชียบกลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ก้องอยู่ในโสตประสาท "หมอ... ผมว่าเราต้องรีบไปจากที่นี่" ศตวรรษกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้มั่นคง แม้เหงื่อเย็นจะซึมไปทั่วแผ่นหลัง "สายไปแล้วครับ" ไตรภพยืดตัวขึ้นมองไปยังความมืดหลังพุ่มไม้หนาทึบ ดวงตาของเขาสะท้อนแสงไฟฉายวาววับราวกับนักล่าที่กำลังจ้องเหยื่อ "ดูนั่นสิ... ใครบางคน—หรืออะไรบางอย่าง—กำลังรอต้อนรับเราอยู่" ศตวรรษเบนสายตาตามไป ท่ามกลางความมืดมิดของป่าลึก ไฟฉายที่เขาส่องไปกระทบเข้ากับบางสิ่ง มันไม่ใช่คนร้ายที่เขาคาดคิด ไม่ใช่ศพที่สามที่ถูกฆ่าตามรอยเดิม แต่เป็น 'กระเป๋าพยาบาล' ของเขาเองที่หายไปจากค่ายพักเมื่อสองชั่วโมงก่อน ถูกวางทิ้งไว้อย่างเป็นระเบียบอยู่บนแท่นหินโบราณที่เพิ่งถูกขุดขึ้นมาใหม่ และเหนือกระเป๋านั้น มีรอยนิ้วมือสีเลือดสดๆ พิมพ์ประทับอยู่บนผิวหิน... รอยนิ้วมือที่เรียงตัวกันเป็นชื่อของเขาเอง ศตวรรษหันไปมองไตรภพทันที แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น หมอไตรไม่ได้อยู่ที่นั่นอีกต่อไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและเสียงกระซิบที่ดังมาจากแท่นหินโบราณนั้นว่า "ศพที่สอง... ยังไม่ได้รับคำตอบที่แท้จริงหรอกนะ คุณหมอ" เพชรตาเสือโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของคดีนี้ร่วมกันนะครับ หวังว่าความลึกลับในป่าคืนนี้จะทำให้ทุกท่านวางไม่ลงจนต้องไปต่อในตอนหน้าครับ