วิเคราะห์ร่องรอยฆาตกร

คราบเขม่าดินปืนสีเทาจางๆ ที่ติดอยู่บนขอบแผลฉีกขาด ไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวผ่านตำรานิติเวชเล่มไหนที่นายแพทย์ศตวรรษเคยร่ำเรียนมา แสงไฟฉายคาดหัวสาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณของเหยื่อเคราะห์ร้ายบนเตียงสนามชั่วคราว กลิ่นอับชื้นของผืนป่าดงดิบยามวิกาลผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดเก่าและฟอร์มาลีนจางๆ สร้างบรรยากาศที่ชวนให้ลมหายใจสะดุด หมอวัฒน์ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยกคีมสเตนเลสขึ้นคีบเศษวัตถุชิ้นเล็กๆ ออกจากเนื้อเยื่อที่ถูกความร้อนทำลาย "ไม่ใช่ร่องรอยของกระสุนปืนลูกซองธรรมดาแน่ๆ ครับ" หมอวัฒน์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในศาลาไม้สักเก่าคร่ำคร่า น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่มั่นคง "ความร้อนที่แผดเผาเนื้อเยื่อรอบบาดแผลเป็นวงกว้างระดับนี้... หากเป็นดินปืนทั่วไป แรงปะทะจะต้องทิ้งเขม่าดำหนาแน่นกว่านี้ แต่นี่มีร่องรอยการหมุนวนของพลังงานความร้อน บาดแผลก้นหอยแบบนี้มัน... ผิดธรรมชาติ" ไตรภพซึ่งยืนกอดอกพิงเสาไม้สลักลายโบราณอยู่มุมมืดของศาลา ส่งเสียงหึในลำคอ ดวงตาสีเทาเข้มภายใต้เงาหมวกปีกกว้างเหลือบมองร่างบนเตียงด้วยแววตานิ่งสงบ ไตรภพหยิบใบไม้สีเขียวเข้มกลิ่นฉุนจัดขึ้นมาขยี้ในอุ้งมือจนน้ำยางสีเขียวเข้มไหลซึม ก่อนจะโยนมันลงบนถาดเครื่องมือแพทย์ของหมอวัฒน์อย่างไร้พิธีรีตอง "วิทยาศาสตร์ทางนิติเวชของคุณอธิบายร่องรอยการเผาไหม้ของ 'ตะกรุดกระสุนคต' ได้ไหมล่ะครับ หมอวัฒน์" ไตรภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เจือแววเย้ยหยันเล็กน้อยตามประเพณี "กระสุนนัดนี้ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยแรงระเบิดจากดินปืนในปลอกเหล็ก แต่มันถูกปลุกเสกขึ้นด้วยคาถาอาคมสายเหนียวและอำนาจจิตของผู้ใช้ ที่สำคัญ... ทิศทางของวิถีกระสุนมันหักมุมกลางอากาศได้ มันถึงเจาะทะลวงจากด้านหลังทะลุออกลิ้นปี่ ทั้งๆ ที่มุมยืนของมือปืนอยู่ทางด้านหน้าซ้าย" หมอวัฒน์ชะืองักมือที่กำลังถือคีม เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติ อุดมการณ์ทางวิทยาศาสตร์ที่ยึดถือมาตลอดชีวิตร่ำเรียนปฏิเสธที่จะเชื่อเรื่องงมงายเหล่านี้ แต่หลักฐานตรงหน้า—มุมของกระดูกซี่โครงที่หักร้าวเข้าด้านใน และคราบเขม่ารูปอักขระโบราณที่ปรากฏขึ้นบนผิวหนังเมื่อถูกน้ำยาเคมีทดสอบ—มันตบหน้าเขาอย่างจัง "ผมไม่เชื่อเรื่องปาฏิหาริย์หรือคาถาอาคมอะไรนั่นหรอกครับ หมอไตร" หมอวัฒน์เงยหน้าขึ้นสบตาคู่ปรับหนุ่ม แววตาคมกริบฉายความดื้อรั้น "ทุกสิ่งบนโลกมีคำอธิบายทางฟิสิกส์เสมอ บาดแผลบิดเบี้ยวนี้อาจเกิดจากการหักเหของความหนาแน่นในชั้นบรรยากาศป่าดิบชื้น หรือไม่ก็... มีการใช้สารเคมีบางชนิดผสมลงในดินปืนเพื่อสร้างแรงระเบิดทิศทางประหลาด" ไตรภพหัวנסในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าช้าๆ ออกจากมุมมืดเข้ามาใกล้เตียงศพ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์หอมที่ติดตัวหมอไสยเวทลอยปะทะจมูกหมอวัฒน์ ชายหนุ่มทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน ระยะห่างระหว่างกันสั้นลงจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายและความตึงเครียดที่ประตูดึงดูดทางจิตวิญญาณ "คุณนี่ดื้อรั้นเสียจริงนะ นายแพทย์ศตวรรษ" ไตรภพโน้มตัวลงกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจังจนน่าขนลุก "คุณพยายามหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาอธิบายเรื่องไสยเวท ก็เหมือนกับการพยายามใช้นาฬิกาแดดมาวัดความเร็วจรวดนั่นแหละครับ ลองใช้ 'สมุนไพรป่า' ที่ผมโยนให้เมื่อครู่ผสมกับน้ำยาตรวจศพของคุณดูสิ แล้วคุณจะเห็นร่องรอยที่ซ่อนอยู่... ร่องรอยที่คนร้ายทิ้งไว้ไม่ใช่แค่คราบเขม่า แต่เป็น 'พลังงาน' ที่ติดตัวมันมา" หมอวัฒน์นิ่งงิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมมองถาดเครื่องมือที่มีใบไม้ปริศนาวางอยู่ สัญชาตญาณนักนิติเวชมืออาชีพสั่งให้เขาลองพิสูจน์สมมติฐานนี้ดูด้วยตนเอง แม้ในใจจะต่อต้าน แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักวิทยาศาสตร์กลับมีมากกว่า เขาสวมถุงมือคู่ใหม่ หยิบหลอดทดลองบรรจุสารเคมีผสมกับน้ำยางสมุนไพรที่ไตรภพแนะนำ แล้วหยดลงบนบาดแผลของศพอย่างระมัดระวัง วินาทีนั้นเอง... ปฏิกิริยาเคมีที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ผิวหนังรอบบาดแผลที่เคยเป็นสีม่วงช้ำ กลับเรืองแสงเรื่อๆ เป็นสีเขียวมรกตจางในความมืด และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ คราบเขม่าดินปืนเริ่มก่อตัวเรียงร้อยเข้าหากัน กลายเป็นรอยนิ้วมือขนาดใหญ่ที่ปรากฏเด่นชัดบนหน้าอกของศพ—รอยนิ้วมือที่ขาดหายไปถึงสองข้อ! หมอวัฒน์ผถอยหลังกรูดด้วยความตกตะลึง ดวงเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด วิทยาศาสตร์ผสมผสานกับศาสตร์โบราณเปิดโปงหลักฐานที่มนุษย์มองไม่เห็นให้ประจักษ์แก่สายตา "รอยนิ้วมือนี้..." หมอวัฒน์พึมพำเสียงสั่น "ถูกต้องครับ" ไตรภพยิ้มมุมปาก สายตาสีเทาคมปลาบกวาดมองออกไปนอกศาลาที่ความมืดมิดปกคลุม "มันไม่ใช่รอยนิ้วมือของมนุษย์ธรรมดา และเจ้าของรอยนิ้วมือนี้... ก็ไม่ได้อยู่ไกลจากพวกเราในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ" ยังไม่ทันที่หมอวัฒน์จะได้เอ่ยถามสิ่งใด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงย่ำเหยียบกิ่งไม้แห้งดังกรอบแกรบมาจากความมืดเบื้องนอกศาลา เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับลมพัดกรรโชกแรงที่ดับตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะทำงานจนห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดทันที! เพชรตาเสือโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของคดีนี้ร่วมกันนะครับ หวังว่าความลึกลับในป่าคืนนี้จะทำให้ทุกท่านวางไม่ลงจนต้องไปต่อในตอนหน้าครับ