แผนลอบแกะรอย

คราบเขม่าสีดำบนกระดูกชิ้นนั้นไม่ได้บอกเล่าเรื่องราวของความตายด้วยภาษาทางวิทยาศาสตร์ แต่มันส่งกลิ่นอายของความแค้นที่ถูกเคี่ยวกรำมานานนับทศวรรษ นายแพทย์ศตวรรษใช้คีมสแตนเลสคีบชิ้นกระดูกส่วนกะโหลกชิ้นเล็กๆ ขึ้นส่องใต้แสงไฟฮาโลเจนสีขาวนวล ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาเพ่งพินิจรอยจารอักขระขอมโบราณที่ถูกกรีดลึกลงไปในเนื้อกระดูก ชั้นผิวของมันเคลือบไว้ด้วยไขมันมนุษย์และยางรักดำสนิท—หลักฐานเชิงประจักษ์ที่ยืนยันว่าฆาตกรไม่ได้แค่ปลิดชีพเหยื่อ แต่กำลัง "กักขัง" ดวงวิญญาณให้อยู่ในอาณัติ "รอยกรีดพวกนี้ไม่ได้เกิดจากเครื่องมือแพทย์สมัยใหม่ และความลึกระดับศูนย์จุดเจ็ดมิลลิเมตรนี่... ต้องใช้แรงกดสม่ำเสมอจากมือของผู้ที่มีความชำนาญสูงมาก" หมอวัฒน์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องชันสูตรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีน ไตรภพซึ่งยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่มุมมืด ปรายตามองชิ้นกระดูกในมือของนายแพทย์หนุ่มด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะฝั่งที่หมอไตรยืนสะท้อนเงาให้ใบหน้าครึ่งหนึ่งจมอยู่ในความมืด คล้ายจงใจปิดบังร่องรอยความคิดบางอย่าง "คุณกำลังมองหาหลักฐานทางกายภาพเพื่อพิสูจน์ตรรกะของตัวเอง หมอวัฒน์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ "แต่ในโลกของ 'อาจารย์' คนนั้น กระดูกชิ้นนี้ไม่ใช่หลักฐาน... มันคือโทรศัพท์มือถือ มันคือเครื่องมือสื่อสารที่ใช้ติดต่อกับปลายสายที่อยู่อีกภพภูมิหนึ่งต่างหาก" ศตวรรษวางคีมลงกระทบถาดสเตนเลสเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง เขาถอดถุงมือยางออกทีละข้างอย่างใจเย็น ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับหมอไตร ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแคบลง เหลือเพียงโต๊ะชันสูตรตัวยาวกั้นกลาง แววตาของแพทย์นิติเวชเต็มไปด้วยความท้าทายที่ถูกเก็บกดมานาน "ถ้ามันคือเครื่องมือสื่อสาร อย่างน้อยเราก็ต้องรู้ว่า 'สัญญาณ' มันส่งมาจากเสาสถานีไหน" ศตวรรษก้าวเข้ามาประชิดขอบโต๊ะอีกนิด น้ำเสียงจริงจังและเฉียบคม "ผมยอมรับว่าผมอธิบายรอยจารอักขระพวกนี้ด้วยฟิสิกส์ไม่ได้ แต่ผมแกะรอยจาก 'พฤติกรรมศาสตร์' ได้ หมุดหมายที่พบศพทั้งสามรายอยู่ในรัศมีสามกิโลเมตรจากเขตป่าอาถรรพ์ฝั่งตะวันตก และทุกศพถูกฆ่าในช่วงข้างแรมคืนเดือนมืด... คนที่ทำแบบนี้ได้ต้องมีความรู้ทั้งเรื่องโครงสร้างกายวิภาคและจิตวิทยาฝูงชนเพื่อไม่ให้มีใครผิดสังเกต" ไตรภพหรี่ตาลงเล็กน้อย ประกายในดวงตาสีเทาคู่ขัดแย้งนั้นฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มขยับตัวเข้าหาแสงไฟ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปาก "คุณฉลาดมาก หมอวัฒน์... คุณไม่ได้แค่มองศพ แต่คุณกำลังมองหา 'เงา' ของฆาตกร แต่น่าเสียดายที่ศัตรูของเราไม่ได้ใช้ตรรกะแบบตำรวจสากล เขาใช้อาคมสายดำที่เรียกว่า 'มนต์มฤตยูทวงวิญญาณ' การจะไปเคาะประตูบ้านเขาตรงๆ เท่ากับเดินเข้าไปให้เชือดคอในหลุมศพ" "แล้วคุณเสนอทางเลือกไหนล่ะครับ หมอไตร?" ศตวรรษเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันจางๆ "นั่งรอให้เขา ส่งศพรายที่สี่มาให้ผมชันสูตรเล่นอย่างนั้นหรือ?" "เปล่าเลย..." ไตรภพโน้มตัวเข้ามาใกล้ จนกลิ่นอายเฉพาะตัว—กลิ่นกำยานจางๆ ผสมกับกลิ่นอับของตำราโบราณ—ลอยปะทะจมูกของศตวรรษ "เราจะไม่ได้ไปหาเขา... แต่เราจะทำให้เขา 'ต้อง' ออกมาหาเราต่างหาก" แผนการที่ถูกร่างขึ้นในคืนนั้นมีความบ้าคลั่งในแบบที่แพทย์นิติเวชสายวิทยาศาสตร์อย่างศตวรรษไม่เคยคิดว่าตนเองจะเอ่ยปากเห็นด้วย พวกเขาไม่ได้พึ่งพากำลังตำรวจ เพราะในพื้นที่รอยต่อระหว่างอำเภออับสัญญาณโทรศัพท์แห่งนี้ กฎหมายทางโลกมักเดินทางไปไม่ถึง หรือบางที... อาจมีใครบางคนในเครื่องแบบเป็นหูเป็นตาให้กับ "อาจารย์" คนนั้นมานานแล้ว เที่ยงคืนตรง สายฝนปรอยๆ เริ่มโปรยปรายลงมากระทบหลังคาสังกะสีของศาลาถอนวิญญาณ—สถานที่เกิดเหตุคดีแรกที่เชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน ศตวรรษก้าวลงจากรถกระบะคันเก่าของไตรภพ สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นดิน รองเท้าคอมแบทเหยียบย่ำลงบนโคลนตมส่งเสียงดังอึกอัก ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟฉายคาดหัวส่องนำทาง "มั่นใจนะว่าเครื่องมือพวกนี้จะใช้การได้จริง?" ศตวรรษถามพลางตบกระเป๋าเป้อุปกรณ์สนามที่บรรจุทั้งเครื่องบันทึกคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เครื่องวัดอุณหภูมิอินฟราเรด และกล้องอินฟราเรดความร้อน ซึ่งเขาดัดแปลงมาใช้ร่วมกับกลวิธีตรวจจับความผิดปกติทางชีวภาพ "วิทยาศาสตร์วัดสิ่งที่มองไม่เห็นได้ด้วยคลื่นความถี่ หมอ... ไสยเวทก็แค่ชื่อเรียกอีกแบบหนึ่งของพลังงานตกค้าง" ไตรภพตอบเสียงกระซิบ มือข้างหนึ่งถือมีดหมอเล่มเก่าที่สลักอักขระเต็มด้าม ส่วนอีกข้างถือตลับสีผึ้งอาถรรพ์สำหรับป้ายเบิกเนตร ทั้งสองลอบเข้าไปยัง "เรือนไม้สักทอง" ท้ายหมู่บ้าน ซึ่งเป็นบ้านพักของหมอพื้นบ้านผู้ล่วงลับ—บุคคลต้องสงสัยอันดับหนึ่งที่ชาวบ้านต่างลือกันว่าคือศิษย์เอกของอาจารย์ลึกลับหลังม่านวิกฤต บรรยากาศรอบเรือนเงียบสงบราวกับป่าช้า หน้าต่างบานเกล็ดปิดสนิท แต่มีแสงเทียนวับแวมลอดออกมาจากรอยแตกของแผ่นไม้ ไตรภพส่งสัญญาณมือให้ศตวรรษหมอบตัวลงต่ำข้างพุ่มไม้รกทึบ ทั้งคู่ค่อยๆ คลานเข้าใกล้ระเบียงบ้านอย่างเงียบเชียบที่สุด จังหวะการเต้นของหัวใจของนายแพทย์ศตวรรษเต้นรัวระรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตื่นตัวของนักล่าที่กำลังเข้าประชิดเป้าหมาย ภายในเรือนมีเสียงสวดพึมพำด้วยภาษาโบราณที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ดังแทรกมากับเสียงลมหายใจหอบกระชั้น คล้ายมีคนกำลังประกอบพิธีกรรมบางอย่างด้วยความเร่งรีบ ศตวรรษค่อยๆ ยกกล้องอินฟราเรดขึ้นเล็งผ่านช่องว่างระหว่างซี่ราวระเบียง หน้าจอแสดงผลดิจิทัลปรากฏภาพความร้อนเป็นดวงสีแดงฉานอยู่กลางห้อง... แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของหมอหนุ่มสะดุดกึก คือภาพของ "ร่างมนุษย์" สองร่าง ร่างหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าอยู่บนอาสนะ แต่อีกร่างหนึ่ง... กำลังลอยคว้างอยู่เหนือพื้นห้องโดยไร้เงาเชื่อมต่อกับพื้นดิน ศตวรรษสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขาก้มลงกระซิบข้างหูของไตรภพ "ภาพความร้อนตรงมุมห้องซ้ายมือ... อุณหภูมิลดต่ำลงถึงติดลบสองสถาบัน มันไม่ใช่คนมีชีวิตแน่ๆ" ไตรภพหันมามองศตวรรษด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย มันมีความระคนทึ่งและจริงจังอยู่ในที "ดูเหมือนคุณจะเริ่มเห็นสิ่งที่ผมเห็นแล้วสินะ หมอวัฒน์" แต่ก่อนที่ทั้งสองจะได้วางแผนขั้นต่อไปเพื่อพังประตูลุกคืบเข้าจู่โจม เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของพวกเขา... เป็นเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนใบคะน้าแห้งอย่างจงใจ ไม่มีการหลบซ่อน และมันอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว "พวกคุณ... หาอะไรกันอยู่หรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดังขึ้นจี้ติดหลัง ศตวรรษและไตรภพชะงักกึกพร้อมกัน ในเสี้ยววินาทีที่ศตวรรษหันขวับกลับไปมองตามเสียงนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง—ชายหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาแบบแพทย์แผนปัจจุบัน ยืนถือกระเป๋าเจมส์บอนด์หนังสีดำสนิท รอยยิ้มสุภาพแต่แววตานิ่งสนิทไร้ความรู้สึกปรากฏอยู่บนใบหน้าของคนที่พวกเขาคิดว่า... "ตาย" ไปแล้วตั้งแต่คดีแรกที่ศาลาถอนวิญญาณ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ