มุ่งสู่หุบเขาอาถรรพ์

“ตายไปแล้วก็ควรอยู่ในที่ที่คนตายควรอยู่ ไม่ใช่มายืนส่งยิ้มให้คนเป็นในที่อโคจรแบบนี้” เสียงของไตรภพเย็นเฉียบพอๆ กับแววตาที่จ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งในชุดกาวน์สะอาดตาตรงหน้า มือของเขาเอื้อมไปแตะด้ามมีดหมอเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมโดยสัญชาตญาณ ขณะที่ศตวรรษยืนนิ่ง แผ่นหลังของเขารู้สึกได้ถึงไอความเย็นที่แผ่ออกมาจากชายคนนั้น มันไม่ใช่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่มันเป็นความเย็นที่กัดกินเข้าไปถึงไขกระดูก “วิทยาศาสตร์พิสูจน์ได้ว่ามนุษย์ไม่มีทางฟื้นคืนชีพหลังผ่านการชันสูตรและถูกบรรจุในโลงเย็นมาสามวัน” ศตวรรษกล่าวขึ้น แม้น้ำเสียงจะมั่นคงแต่แววตากลับสั่นไหวเล็กน้อย “คุณเป็นใคร และต้องการอะไรจากเรา” ชายผู้นั้นขยับแว่นสายตาทรงกลมเบาๆ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ขยายกว้างขึ้นแม้แต่น้อย แต่ทว่าแววตานั้นกลับทอประกายที่อ่านไม่ออก “หมอศตวรรษ... ความตายเป็นเพียงสถานะทางชีวภาพที่มนุษย์นิยามขึ้นเอง แต่ในหุบเขาลึกนั่น ความตายคือบทเริ่มต้นของการทำความเข้าใจสัจธรรม” เขาเอื้อมมือไปเปิดกระเป๋าเจมส์บอนด์หนังสีดำสนิท ภายในนั้นไม่ได้บรรจุเครื่องมือแพทย์ แต่มีเพียงม้วนแผนที่เก่าคร่ำคร่าที่ทำจากหนังสัตว์และเข็มทิศทองเหลืองโบราณที่เข็มของมันหมุนวนอย่างไร้ทิศทางราวกับกำลังหวาดกลัวบางอย่าง “พวกคุณกำลังจะเข้าไปในเขตหวงห้าม ที่ที่กฎหมายเข้าไม่ถึง และวิทยาศาสตร์ของคุณจะถูกเผาทำลายด้วยวิชาอาคมที่สาบสูญ” เขาก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว กลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ ลอยมาปะทะจมูกศตวรรษ “ผมชื่อดนัย... และผมคือคนเดียวที่จะนำทางพวกคุณไปสู่คำตอบที่พวกคุณโหยหาที่สุด” ศตวรรษขมวดคิ้วแน่น “คุณคือดนัย แพทย์ฝึกหัดที่หายตัวไปพร้อมกับบันทึกการชันสูตรศพของ 'ศาลาถอนวิญญาณ' เมื่อสามปีก่อน?” “ผมไม่ได้หายตัวไป” ดนัยตอบพลางหันหลังเดินนำไปยังชายป่าที่มืดมิด “ผมแค่ไปอยู่ในที่ที่รอคอยพวกคุณอยู่” ไตรภพก้าวตามไปโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ว่านี่อาจเป็นกับดักที่แยบยลที่สุด แต่ในฐานะของหมออาคม เขารู้ดีว่าความลับที่เขาตามหามาตลอดชีวิตซ่อนอยู่ในรอยต่อของความจริงและไสยศาสตร์ “เราไม่มีทางเลือกอื่น หมอวัฒน์ การปฏิเสธดนัยก็เท่ากับการก้าวลงนรกโดยไม่มีเข็มทิศ” ศตวรรษมองแผ่นหลังของคนทั้งสอง เขารู้สึกถึงความขัดแย้งที่ตีรวนอยู่ในอก หากเขาเดินตามไป นั่นหมายถึงการยอมรับว่าสิ่งที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิตกำลังจะกลายเป็นสิ่งที่เขาต้องเผชิญหน้า “ไปกันเถอะ” ไตรภพหันมามองศตวรรษ “จำไว้ว่าในหุบเขานั่น อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็น แต่จงเชื่อในสิ่งที่ 'สัมผัส' ได้” ทั้งสามก้าวล่วงเข้าสู่เขตหวงห้ามทันทีที่แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดงลับขอบฟ้า ป่าดิบชื้นเบื้องหน้าหนาทึบจนมองไม่เห็นทางเดิน เบื้องล่างเต็มไปด้วยซากรากไม้ที่เกี่ยวกระหวัดกันราวกับมือของภูตผี เสียงแมลงกลางคืนที่ควรจะระงม กลับเงียบสงัดราวกับถูกดูดกลืนด้วยพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็น ดนัยหยุดเดินกะทันหัน เขาชี้ไปยังต้นไทรยักษ์ขนาดสิบคนโอบที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า รากของมันชอนไชเข้าไประหว่างรอยแตกของหินผาที่มีอักขระโบราณสลักอยู่ แม้อากาศจะอบอ้าวแต่ศตวรรษกลับรู้สึกถึงไอความเย็นที่พุ่งปะทะร่างจนขนลุกชัน “ที่นี่คือด่านแรก” ดนัยกระซิบ “อยากเห็นความจริงไหมหมอศตวรรษ? ลองใช้สเกลเปลของคุณขูดเศษดินใต้รากไม้นั่นดูสิ แล้วคุณจะรู้ว่าเหตุใดศพที่ผมชันสูตรถึงไม่มีหัวใจ” ศตวรรษย่อตัวลง แม้จะพยายามคุมสติให้มั่นคง แต่เมื่อปลายมีดชันสูตรแตะลงบนพื้นดินที่เปียกชื้น เขากลับพบว่าสิ่งที่ฝังอยู่ใต้นั้นไม่ใช่ดิน แต่มันคือแผ่นหนังมนุษย์ที่สลักชื่อคนตายเรียงรายนับร้อย! ทันใดนั้น เข็มทิศในมือดนัยก็หยุดหมุนสนิท เข็มทองเหลืองชี้ดิ่งไปที่เงาดำขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังต้นไทรยักษ์ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก้าวย่างออกมาจากความมืดมิด มันไม่ใช่สัตว์ป่า และไม่ใช่คน... มันคือร่างของบางสิ่งที่ถูกปลุกขึ้นมาจากความตายด้วยอาคมที่เข้มขลังเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ ไตรภพรีบคว้าข้อมือศตวรรษให้ถอยกลับมา “อย่ามองตาของมัน! นั่นไม่ใช่ดนัย... นั่นคือสิ่งที่สวมรอยดนัยมาตลอด!” ร่างที่พวกเขาเรียกว่าดนัยหันกลับมาหาพวกเขาอีกครั้ง คราวนี้ใบหน้าของเขามีรอยแยกคล้ายรอยเย็บจากการผ่าตัด ศีรษะของเขาค่อยๆ หมุนบิดไปข้างหลังในองศาที่กระดูกมนุษย์ปกติไม่อาจทำได้ ก่อนที่เขาจะยิ้มกว้างจนถึงใบหู “พวกคุณมาสายไปก้าวหนึ่งครับ...” เขากล่าวด้วยเสียงที่ประสานกันราวกับคนหลายคนพูดพร้อมกัน “เพราะตอนนี้ ประตูหุบเขาอาถรรพ์... ได้ถูกปิดตายจากข้างในแล้ว” ศตวรรษหันไปมองข้างหลัง ความมืดมิดที่เคยเป็นทางเข้าหายไปสิ้น เหลือเพียงกำแพงต้นไม้ที่บิดเกลียวเข้าหากันแน่นหนา ราวกับมีใครบางคนหรือบางสิ่งกำลังขังพวกเขาไว้ในกรงขังแห่งความตายนี้ตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดไปกับผมนะครับ