อาคมสะท้อนกลับ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นธูปโบราณที่ผสมผสานกันอย่างน่าสะอิดสะเอียน ตลบอบอวลอยู่ทั่วห้องชันสูตรศพใต้ดิน กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นเคมีทั่วไป แต่มันคือกลิ่นของความตายที่ถูกปลุกให้ฟื้นคืนชีพด้วยพลังงานมืด "ถอยไปซะ หมอวัฒน์!" เสียงคำรามต่ำของไตรภพดังขึ้นพร้อมกับการสะบัดข้อมือซัดแผ่นยันต์สีเลือดพุ่งตรงไปยังเงาร่างที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูกระจกฝ้า รอยแผลเป็นรูปกากบาทที่หลังมือขวาของร่างนั้นสะท้อนกับแสงไฟนีออนกะพริบอย่างน่ากลัว มันคือสารวัตรเดชา นายตำรวจผู้ควรจะนอนเน่าเปื่อยอยู่ใต้ดินลึกสามเมตร แต่บัดนี้เขากลับมายืนจ้องมองพวกเขาด้วยดวงตาสีดำสนิทไร้แววตาของมนุษย์ ศตวรรษรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นพล่านขึ้นมาจากกระดูกสันหลัง สมองส่วนเหตุผลทางวิทยาศาสตร์พยายามปฏิเสธภาพตรงหน้า แต่สัญชาตญาณดิบกลับกรีดร้องเตือนภัย ชายหนุ่มก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ไตรภพพุ่งตัวเข้าไปขวางกลางระหว่างนิติเวชหนุ่มกับร่างผีดิบของนายตำรวจ "เป็นไปไม่ได้... ร่างนั้นถูกชันสูตรและฝังตามกฎหมายทุกขั้นตอน ผมเป็นคนลงมือผ่าเองกับมือ!" ศตวรรษตะโกนแข่งกับเสียงหัวต่ำที่ดังลอดออกมาจากลำคอของสารวัตรเดชา เสียงหัวเราะนั้นแหบพร่าและก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทราวกับมาจากขุมนรก "กฎหมายของคุณมันใช้ได้กับคนเป็น หมอวัฒน์ แต่ตอนนี้ไอ้คนที่ยืนอยู่นี่มันไม่ใช่คนแล้ว!" ไตรภพตวาดกลับ นัยน์ตาสีเทาเข้มของหมอไสยเวทฉายแววตึงเครียดอย่างที่ศตวรรษไม่เคยเห็นมาก่อน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าคมสันของหมอไสยเวท มือทั้งสองข้างกำลังร่ายคาถาประสานอินทร์อย่างรวดเร็วเพื่อสร้างอาคมกำแพงแก้วคุ้ม ทว่า... ทุกอย่างสายเกินไป เงาร่างของสารวัตรเดชายกมือขึ้นช้าๆ รอยแผลเป็นรูปกากบาทบนหลังมือเปล่งแสงสีนิลวับวาว ก่อนที่เขาจะสะบัดมือออกไปอย่างแรง คลื่นพลังงานสีดำทมิฬพุ่งชนกำแพงอาคมของไตรภพจนแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ แรงปะทะมหาศาลทำให้ร่างของไตรภพกระเด็นกระดอนถอยหลังไปชนกับตู้เก็บเครื่องมือแพทย์จนแก้วและสแตนเลสหล่นกระจายเกลื่อนพื้น "อัก!" ไตรภพกระอักเลือดออกมาคำโต สีหน้าซีดเผือกราวกับกระดาษ "หมอไตร!" ศตวรรษอุทานด้วยความตกใจ ลืมความกลัวชั่วขณะ ชายหนุ่มพุ่งเข้าไปประคองร่างของคู่ปรับมืออาชีพขึ้นมา มือบางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนระอุที่แผดเผามาจากตัวของไตรภพ "อย่าเข้ามาใกล้... มันไม่ใช่การโจมตีธรรมดา" ไตรภพกัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำ พยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน มือขวายกขึ้นปาดเลือดที่มุมปาก "มันคือ 'อาคมสะท้อนกลับ' ของคนที่อยู่เบื้องหลัง... มันใช้ร่างของเดชาเป็นสื่อกลางในการส่งคำสาปมาล้างพวกเรา" สิ้นเสียงของไตรภพ ประตูกระจกห้องชันสูตรก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษกระจกนับร้อยชิ้นลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศราวกับไร้แรงโน้มถ่วง ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนด้วยความเร็วสูงราวกับห่าฝน ศตวรรษใช้สัญชาตญาณของการเป็นแพทย์เอาตัวเข้าบังร่างของไตรภพ พร้อมกับคว้าถาดสแตนเลสหนาขึ้นมาปัดป้อง แต่วิถีกระจกอาคมพวกนั้นกลับหักเลี้ยวกลางอากาศราวกับมีชีวิต *ฉับ! ฉับ! ฉับ!* คมกระจกเฉือนผ่านเสื้อผ้าและผิวเนื้อของศตวรรษจนเกิดแผลเหวอะหวะ เลือดสีแดงฉานไหลซึมย้อมชุดกาวน์สีขาวจนกลายเป็นสีแดงเข้ม ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่วร่าง แต่นายแพทย์หนุ่มกลับไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว เขาขบกรามแน่นด้วยศักดิ์ศรีและความดื้อรั้นที่ไม่ยอมจำนนต่อสิ่งลี้ลับ "คุณมันบ้า... หมอวัฒน์ ทำไมไม่หลบไป!" ไตรภพคำรามด้วยความโกรธปนระคนตกใจ เมื่อเห็นแผลฉกรรจ์ที่แผ่นหลังและแขนของนายแพทย์หนุ่ม "ถ้าผมหลบ... คุณก็ตาย" ศตวรรษตอบกลับด้วยน้ำเสียงหอบสะท้าน ใบหน้าซีดเซียวแต่แววตายังคงแน่วแน่และดื้อรั้นอย่างถึงที่สุด "ผมไม่เชื่อเรื่องผีสาง... แต่ผมจะไม่ยอมให้ใครมาตายในห้องผ่าศพของผมเด็ดขาด!" ไตรภพแค่นยิ้มออกมาทั้งที่เลือดไหลอาบมุมปาก "ปากแข็งชะมัด... สมกับที่เป็นหมอนิติเวชผู้ไม่เคยเกรงกลัวความจริง" หมอไสยเวทสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด รวบรวมพลังจิตที่เหลืออยู่ทั้งหมด มือขวาควักกริชโบราณด้ามงาช้างออกมาจากอกเสื้อ ก่อนจะใช้คมมีดกรีดลงบนฝ่ามือซ้ายของตัวเองอย่างไม่ลังเล เลือดสดๆ หยดลงบนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ กลายเป็นไอสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาล้อมรอบตัวเขากับศตวรรษไว้ "โอม... พุทธัง สะระณัง คัจฉามิ ธัมมัง สะระณัง คัจฉามิ สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ... ถอนอาคม มลทินทั้งปวงจงมลายหายสิ้น!" บทสวดโบราณถูกเปล่งออกมาด้วยเสียงกังวานทรงพลัง สั่นสะเทือนไปทั่วห้องชันสูตร แรงกดดันมหาศาลปะทะกันระหว่างพลังไสยเวทของไตรภพและคำสาปมืดของฆาตกรปริศนา แสงสีทองจากกริชโบราณสู้รบกับแสงสีนิลของเงาร่างสารวัตรเดชาจนเกิดเสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นเป็นระระยะ ศตวรรษทรุดฮวบลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น ร่างกายสูญเสียเลือดมากเกินไปจนวิงเวียนศีรษะ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว ทว่าในวินาทีที่สติกำลังจะหลุดลอย สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ข้อมือซ้ายของร่างเงาดำที่ยืนอยู่ท่ามกลางควันไฟ ไม่ใช่แค่รอยแผลเป็นรูปกากบาทที่หลังมือ... แต่ที่ข้อมือข้างนั้น มีรอยสักรูป "ตาข่ายดักฝัน" (Dreamcatcher) ขนาดเล็กซ่อนอยู่ใต้รอยแผล ซึ่งเป็นรอยสักสัญลักษณ์ประจำตัวของใครบางคน... คนที่ศตวรรษเพิ่งเซ็นชื่ออนุมัติงบประมาณช่วยเหลือในคดีอาชญากรรมเมื่อสัปดาห์ก่อน! ไตรภพเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของศตวรรษ จึงตะโกนถามท่ามกลางเสียงคำรามของอาคม "หมอวัฒน์! คุณเจออะไร!" ศตวรรษพยายามอ้าปากจะเอ่ยชื่อนั้นออกมา แต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปด้วยแรงกระแทกครั้งสุดท้าย เมื่อเงาร่างของสารวัตรเดชากรีดร้องโหยหวนออกมาก่อนจะสลายกลายเป็นเถ้าถธุลีสีดำปลิวหายไปกับสายลมที่พัดเข้ามาจากช่องระบายอากาศ ความเงียบสงบกลับมาเยือนห้องชันสูตรอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นไหม้เกรียม คราบเลือด และร่างของไตรภพกับศตวรรษที่นอนหอบหายใจโรยรินอยู่บนพื้นห้อง ไตรภพยันตัวลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก เดินเซมาทรุดตัวลงข้างศตวรรษที่กำลังนอนพะงาบๆ พลางตรวจสอบบาดแผลฉกรรจ์ให้ "อดทนไว้ หมอวัฒน์... อย่าเพิ่งตายตรงนี้ ผมยังไม่ได้คำตอบที่คุณควรรู้" ศตวรรษใช้มือเปื้อนเลือดคว้าชายเสื้อกาวน์ของไตรภพไว้แน่น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาของหมอไสยเวทด้วยความตื่นตระหนกปนสมเพชในความจริงที่เพิ่งค้นพบ "ไม่ใช่... สารวัตรเดชา..." ศตวรรษกระซิบด้วยเสียงแหบพร่า ขาดเป็นห้วงๆ "คนที่อยู่เบื้องหลัง... คนที่ส่งอาคมมาฆ่าเรา... ไม่ใช่คนนอก..." ไตรภพขมวดคิ้วมุ่นทันที "ใคร?" ศตวรรษกระตุกยิ้มเยาะที่มุมปาก ทั้งเจ็บปวดและเจ็บใจในเวลาเดียวกัน ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบลงกว่าเดิม "ผู้กำกับ... ธงชัย" *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกห้องชันสูตรดังขึ้นสามครั้งในความมืดสงัด ทั้งที่ประตูห้องถูกล็อกตายสนิทจากด้านใน และไม่มีใครอื่นควรจะอยู่ที่นี่ในยามวิกาลนี้อีกแล้ว เงาร่างหนึ่งที่ทอดยาวผ่านแสงไฟสลัวที่หน้าประตูกระจกค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูที่ค่อยๆ หมุนเปิดออกอย่างช้าๆ... ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดและไสยเวทอันดำมืดนี้ร่วมกันครับ - เพชรตาเสือโบราณ