หลักฐานชิ้นใหม่ในห้องดับจิต

เสียงเหล็กกระทบกันในถาดสเตนเลสดังก้องกังวานในห้องชันสูตรที่เย็นยะเยือก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวของซากมนุษย์ลอยอบอวลจนแสบจมูก นายแพทย์ศตวรรษยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะผ่าตัด แว่นสายตาไร้กรอบสะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวโพลนจนดวงตาภายใต้กรอบแว่นนั้นดูไร้อารมณ์ เขากำลังใช้คีมปลายแหลมคีบชิ้นเนื้อเยื่อบางส่วนจากร่างไร้วิญญาณตรงหน้าลงใส่หลอดทดลองแก้ว นี่ไม่ใช่ศพแรกของสัปดาห์... และแน่นอนว่ารอยกรีดลึกลงบนกระดูกหน้าอกรูปอักขระโบราณนั้น ไม่ได้เกิดขึ้นจากฝีมือของมนุษย์ธรรมดาอย่างที่ตำราแพทย์แผนปัจจุบันจะอธิบายได้ "คุณกำลังพยายามหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ให้กับการกระทำของภูตผีปีศาจหรือครับ หมอวัฒน์" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงรอยยิ้มหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง นายแพทย์ไตรภพก้าวออกมาจากเงาสลัว เสื้อกราวด์สีขาวของเขาไม่ได้ติดกระดุม ปล่อยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีเข้มด้านในและสร้อยประคำกระดูกสัตว์ที่ซ่อนอยู่ใต้คอเสื้อ สายตาสีเทาคมกริบของหมอไตรคู่นั้นกำลังจ้องมองศพด้วยความสนใจใคร่รู้ ราวกับมันเป็นงานศิลปะชิ้นเอก มากกว่าจะเป็นร่างไร้ลมหายใจของมนุษย์ ศตวรรษชะงักมือเล็กน้อย เขาวางคีมลงในถาดอย่างใจเย็น ถอดถุงมือยางมีเลือดเปื้อนออกทีละข้างด้วยความนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคู่ปรับทางความคิดที่มักจะก้าวก่ายอาณาเขตของเขานอกเหนือเวลาราชการเสมอ "ผมเป็นแพทย์นิติเวชครับหมอไตร ไม่ใช่นักพรตปัดรังควาน สิ่งที่ผมสนใจคือรอยแผล รอยช้ำ และหลักฐานทางชีวภาพ ไม่ใช่เรื่องอภินิหารหรือคำสาปแช่งที่คุณเอามาขู่ชาวบ้านเพื่อสร้างความน่าเกรงขาม" ศตวรรษตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคมทุกพยางค์ ดวงตาหลังเลนส์แว่นมองตรงไปยังอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ไตรภพหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและแหบพร่า เขาเดินเข้าไปใกล้โต๊ะชันสูตรมากขึ้น กลิ่นอายของธูปหอมและจันทน์เทศบางเบาโชويปะทะจมูกของศตวรรษ ท่าทีของหมอไตรสงบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยความดุดันของนักล่าที่ซ่อนเขี้ยวเล็บ "วิทยาศาสตร์ของคุณอธิบายรอยกรีดที่ไร้ซึ่งการไหลรินของเลือดได้ไหมครับ... หรือแม้แต่รอยไหม้รูปสามเหลี่ยมคว่ำที่ฐานกะโหลกนั่น ศพนี้ไม่ได้เสียชีวิตเพราะขาดอากาศหายใจ แต่หัวใจของเขาถูกควักออกไปทั้งเป็นด้วย 'นามแห่งความมืด' ต่างหากล่ะ" ไตรภพโน้มตัวเข้าไปกระซิบชิดข้างหูของศตวรรษ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้ม "คุณปฏิเสธไม่ได้หรอกหมอวัฒน์ ว่าคดีนี้มีบางอย่างเชื่อมโยงกับอดีต... อดีตที่คุณพยายามจะฝังมันไว้ใต้พรมสีขาวสะอาดของโรงพยาบาลแห่งนี้" ศตวรรษขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนแล่นวาบเข้ามาในหัว สมัยที่เขายังเป็นแพทย์ฝึกหัดในโรงพยาบาลชนบทห่างไกล คดีฆาตกรรมปริศนาที่เหยื่อถูกสลักลายเส้นประหลาดบนร่างแบบเดียวกันนี้... คดีที่ถูกปิดตายอย่างเร่งรีบโดยคำสั่งของผู้มีอิทธิพล และถูกปัดตกให้เป็นเพียงอุบัติเหตุจากความวิกลจริต "อย่ามาพูดจาชี้นำผม หมอไตร" ศตวรรษกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาคู่นั้น "ผมเชื่อในหลักฐาน ไม่ใช่คำพังเพยงมงาย" "ถ้าเช่นนั้น เชิญพิสูจน์ความจริงด้วยตาของคุณเองเถอะครับ..." ไตรภพผายมือไปยังช่องเก็บศพสแตนเลสหมายเลข 13 ที่มุมห้อง ซึ่งถูกปิดตายมานานหลายปี "เพราะสิ่งที่ผมกำลังจะให้คุณดูต่อไปนี้ ไม่ได้มาจากตำราไสยเวทของผม แต่มันอยู่ในแฟ้มคดีลับที่คุณเป็นคนเซ็นชื่อรับรองด้วยตัวเอง เมื่อสิบปีก่อน" บรรยากาศในห้องชันสูตรพลันเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหยดน้ำจากก๊อกน้ำที่ปิดไม่สนิท ศตวรรษนิ่งง้ำไปชั่วขณะ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างผิดจังหวะด้วยความรู้สึกที่ผสม The Unsettling Truth ระหว่างความอยากรู้และความหวาดกลัวที่ถูกเก็บกดไว้ หมอไตรเดินไปที่ตู้เก็บเอกสารเหล็กเก่าคร่ำคร่า ไขกุญแจด้วยมือเปล่าแล้วดึงลิ้นชักที่ฝืดเคืองออกมา เอกสารสีเหลืองกรอบตามกาลเวลาปึกใหญ่ถูกโยนลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังทึบ หน้าปกประทับตราลับสีแดงฉานที่เลือนราง ศตวรรษก้าวเข้าไปใกล้ หยิบเอกสารแผ่นบนสุดขึ้นมาดู ดวงตาหลังกรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพถ่ายขาวดำของการผ่าศพเมื่อสิบปีก่อน—รอยแผล รูปแบบการกรีด และตำแหน่งของรอยอักขระ... มันเหมือนกับศพตรงหน้าไม่มีผิดเพี้ยน ทว่า สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของแพทย์หนุ่มสะดุดกึก ไม่ใช่ความเหมือนของคดี แต่มันคือลายเซ็นที่กำกับอยู่ท้ายรายงานการชันสูตรพลิกศพในแฟ้มลับนั้น... ลายเซ็นของ 'นายแพทย์ศตวรรษ' สมัยที่เขายังเป็นเพียงนักศึกษาแพทย์ฝึกหัดใต้สังกัดของอาจารย์แพทย์ผู้ล่วงลับ... ผู้ซึ่งถูกระบุสาเหตุการตายในเวลาต่อมาว่า 'ฆ่าตัวตายหนีความผิด' ศตวรรษยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เลือดในกายเย็นเฉียบจนปลายนิ้วชาดิก เขามองหน้าไตรภพที่ยืนกอดอกอมยิ้มบางๆ อยู่เบื้องหน้า "จำได้แล้วใช่ไหมครับหมอวัฒน์..." ไตรภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากยมบาล "คุณไม่ใช่คนเดียวหรอกครับที่กำลังตามหาฆาตกรต่อเนื่องคนนี้... แต่ปัญหาคือ ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณนี่เอง" ศตวรรษยังไม่ทันได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของรองเท้าหนังหนักอึ้งก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านหลังที่ควรจะถูกล็อกสนิท พร้อมกับเสียงประตูกระจกนิรภัยของห้องชันสูตรที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ ทั้งที่ไม่มีใครแตะต้อง! โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดด้วยกันนะครับ — เพชรตาเสือโบราณ