เงาดำในโรงพยาบาล

ความเย็นยะเยือกของห้องปรับอากาศในแผนกนิติเวชยามวิกาล ไม่ได้ระคายผิวของนายแพทย์ศตวรรษเท่ากับกระแสลมประหลาดที่พัดผ่านต้นคอ แผ่นกระจกนิรภัยหนาเตอะสะท้อนภาพร่างสวมเสื้อกาวน์สีขาวของเขายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะผ่าศพ บนถาดสเตนเลสตรงหน้าคือชิ้นเนื้อเยื่อหัวใจของเหยื่อรายล่าสุดจากคดีฆาตกรรมปริศนา หลักฐานชิ้นสำคัญที่วิทยาศาสตร์การแพทย์สมัยใหม่กำลังจะพิสูจน์ความจริง แต่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่คืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จากความมืดเบื้องหลัง กลับกำลังท้าทายทุกตรรกะที่เขายึดถือ "ใคร..." ศตวรรษเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าแต่มั่นคงพอที่จะกลบความหวั่นไหวในอก ร่างสูงหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับด้ามเหล็กคีบศพในมือที่ถูกยกขึ้นโดยสัญชาตญาณแห่งการป้องกันตัว ความมืดที่โถงทางเดินด้านนอกไม่ได้ว่างเปล่า เงาดำทึบขนาดใหญ่ทาบทับลงบนพื้นกระเบื้องยาง มันไม่ใช่เงาของมนุษย์ธรรมดา ทว่าบิดเบี้ยวและขยายตัวราวกับกลุ่มควันพิษที่ไร้รูปร่าง อุณหภูมิรอบตัวดิ่งฮวบลงจนเกิดไอสีขาวออกจากริมฝีปากของแพทย์หนุ่ม ประตูกระจกอัตโนมัติที่ควรจะถูกล็อกด้วยระบบคีย์การ์ดยังคงเปิดอ้าซ่าราวกับเชิญชวนให้ผู้มาเยือนก้าวล้ำเข้ามา ศตวรรษก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ส้นรองเท้ากระทบเข้ากับขอบโต๊ะชันสูตรจนเกิดเสียงดังสนั่นก้องห้อง แต่นัยน์ตาคมกริบยังคงจ้องเขม็งไปยังใจกลางความมืดนั้น สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว—ไม่มีกระแสลม ไม่มีระบบไฟฟ้าลัดวงจร ไม่มีก๊าซรั่วไหล สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือความผิดปกติทางกายภาพที่ไร้คำอธิบายทางฟิสิกส์ เงาดำนั้นพุ่งวาบด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ เป้าหมายของมันไม่ใช่การทำร้ายเขาโดยตรง แต่เป็นถาดสเตนเลสที่วางชิ้นเนื้อเยื่อหัวใจ! "อย่านะ!" ศตวรรษตะโกนลั่น เขาพุ่งตัวเข้าขวางพร้อมกับคว้าแฟ้มประวัติคดีฟาดใส่กลุ่มควันสีดำสนิท ทว่าสัมผัสที่ปะทะกลับไม่ใช่ความว่างเปล่า มันแน่นทึบและเย็นเฉียบราศีก้อนน้ำแข็งขั้วโลก แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้ร่างของแพทย์หนุ่มกระเด็นไปกระแทกกับชั้นวางเครื่องมือแพทย์จนอุปกรณ์สเตนเลสร่วงกราวลงมาแตกกระจายเกลื่อนพื้น ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นที่หัวไหล่ขวา ศตวรรษกัดฟันกรอด รสคาวเลือดจางๆ เอ่อล้นในช่องปาก เขายันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ขณะที่เงาดำนั้นกำลังยกมืออันไร้รูปขึ้นหมายจะคว้าจับถาดชิ้นเนื้อเยื่อเพื่อทำลายหลักฐานชิ้นเดียวที่จะเชื่อมโยงไปสู่ตัวฆาตกร ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง เสียงสวดมนต์ภาษาขอมโบราณทุ้มต่ำและทรงพลังก็ดังสะท้อนก้องมาจากหน้าห้องชันสูตร ประหนึ่งเสียงคำรามของพญาเสือโคร่งในป่าลึก "โอม... มะอะอุ พุทธสังมิ สลายอาถรรพ์ มึงจงถอยไป!" สิ้นเสียงคำประกาศิต แสงสีทองเรืองรองราวกับประกายไฟจากการเชื่อมโลหะก็พุ่งวาบตัดผ่านความมืดเข้าปะทะกับเงาดำลึกร่างนั้นอย่างจัง เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับภูตผีในขุมนรกดังบาดแก้วหูจนศตวรรษต้องยกมือขึ้นปิดหูด้วยความทรมาน เงาดำบิดเร้าด้วยความเจ็บปวดก่อนจะแตกสลายกลายเป็นกลุ่มควันสีเทาจางหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ห้องชันสูตรกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงของนายแพทย์ศตวรรษที่ยืนพิงชั้นวางของด้วยความเหนื่อยอ่อน ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มของนายแพทย์ไตรภพก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู สายตาสีเทาคู่คมกวาดมองสภาพความเสียหายภายในห้องด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าซีดเผือดแต่ยังคงไว้ซึ่งความดื้อรั้นของแพทย์รุ่นน้อง "ถ้าคุณยังยึดมั่นถือมั่นแต่กับกล้องจุลทรรศน์และตำราแพทย์ตะวันตกอย่างเดียว หมอวัฒน์... คืนนี้คุณคงกลายเป็นศพรายต่อไปนอนอยู่บนโต๊ะตัวนั้นเรียบร้อยแล้วล่ะครับ" ไตรภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความนัยที่ชวนให้ขบคิด ดวงตาคมกริบของหมอไสยเวทไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความระแวดระวัง ศตวรรษปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ เขายืดตัวขึ้นยืนตรงแม้ขาจะยังสั่นเทาเล็กน้อย ความคิดทางวิทยาศาสตร์ในหัวพยายามหาเหตุผลมาหักล้างสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ภาพกลุ่มควันสีดำที่เกือบเอาชีวิตเขาเมื่อครู่มันเด่นชัดเกินกว่าจะปฏิเสธได้ว่าเป็นเพียงภาพหลอน "มันไม่ใช่แค่เรื่องไสยเวทงมงาย..." ศตวรรษเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาจ้องมองตรงไปยังไตรภพ "มีคนจงใจใช้... บางอย่าง... ควบคุมมันเพื่อทำลายหลักฐานชิ้นนี้ และผมมั่นใจว่ามันเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในโรงพยาบาลนี้โดยตรง" ไตรภพยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาความหมาย เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะผ่าศพ ก้มลงมองถาดสเตนเลสที่ยังคงปลอดภัยดีด้วยฝีมือของอาคม ก่อนจะหยิบซองพลาสติกชิ้นเล็กที่ตกอยู่ข้างๆ ขึ้นมาพิจารณา "คุณคิดถูกครึ่งเดียวครับ หมอวัฒน์..." ไตรภพเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนา แววตาสีเทาเข้มขึ้นวูบหนึ่ง "มันไม่ใช่แค่คนควบคุมพลังงานนี้หรอก... แต่ไอ้คนที่ส่งเงาดำมาเก็บกวาดหลักฐานเมื่อครู่ มันกำลังยืนมองเราอยู่จากกล้องวงจรปิดมุมตึกฝั่งตรงข้ามในตอนนี้ต่างหากล่ะครับ" ศตวรรษชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบ เขาหันขวับไปมองจอมอนิเตอร์ระบบรักษาความปลอดภัยที่ติดตั้งอยู่มุมห้อง ซึ่งเวลานี้หน้าจอดำสนิทกำลังปรากฏภาพสะท้อนของใครบางคนกำลังยกโทรศัพท์มือถือแนบหู พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังพวกเขาผ่านเลนส์กล้อง! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ