กับดักวิญญาณ

กลิ่นอายฟอร์มาลินจางๆ ที่ลอยติดปลายจมูกเมื่อสามปีก่อน กลับมาอบอวลในความรู้สึกอย่างชัดเจน ราวกับมันถูกกักเก็บไว้ในสุญญากาศแห่งกาลเวลา แล้วถูกเปิดออกด้วยปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของความจริง ศตวรรษยืนแข็งทื่อเป็นหิน แผ่นหลังของเขายังคงแนบชิดอยู่กับแผ่นอกที่กำยำและอบอุ่นของไตรภพ ทว่าความอบอุ่นนั้นแทบจะถูกกลืนกินด้วยความหนาบีบคั้นของบรรยากาศรอบตัว ดวงตาของแพทย์นิติเวชเบิกกว้าง สะท้อนภาพร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวเปื้อนคราบดินโคลน ดวงหน้าของเธอซีดเซียวไร้เลือดฝาด แต่รอยยิ้มที่มุมปากยังคงเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่เคยประทับอยู่ในความทรงจำอันเจ็บปวดของเขาเมื่อครั้งอดีต *พิมพ์...* ริมฝีปากที่ไร้สีสันนั้นขยับเปล่งเสียงเรียกชื่อเขา แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากก้นบึ้งของหลุมศพ "คุณวัฒน์... ทำไมถึงปล่อยให้ฉันหนาวอยู่คนเดียวล่ะคะ..." "หุบปากซะ!" เสียงคำรามต่ำอย่างดุดันดังขึ้นจากด้านหลัง ไตรภพไม่รอช้า มือหนาของหมอไสยเวทคว้าข้อมือของศตวรรษไว้แน่นพร้อมกับกระชากให้ถอยหลัง แต่ทว่า... เท้าของศตวรรษกลับตรึงแน่นอยู่กับพื้น ราวกับมีตะปูอาคมนับร้อยดอกตอกตรึงวิญญาณและสังขารของเขาไว้กับพื้นดินใต้ศาลาถอนวิญญาณแห่งนี้ ดวงตาของศตวรรษเหม่อลอย สมองส่วนเหตุผลที่เคยทำหน้าที่อย่างเที่ยงตรงตลอดชีวิตแพทย์นิติเวชพังทลายลงในพริบตา ภาพใบหน้าของคนรักเก่ากำลังกวักมือเรียกเขาให้ก้าวเดินเข้าไปหาความตายที่รออยู่เบื้องหน้า "หมอวัฒน์! ตั้งสติ! นั่นไม่ใช่เธอ!" ไตรภพตะคอกใส่ข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรนที่มักถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความสุขุมเสมอ ศตวรรษไม่ได้ยินเสียงใดๆ อีกแล้ว โลกทั้งใบเหลือเพียงภาพเบื้องหน้า ร่างของพิมพ์กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเงาดำมืดที่แผ่ขยายออกมาจากใต้ฝ่าเท้าของเธอ เงาดำนั้นมีรูปร่างบิดเบี้ยวราวกับอสูรกายจากขุมนรก มันอ้าปากกว้างเตรียมกลืนกินสติสัมปชัญญะและลมหายใจสุดท้ายของนายแพทย์หนุ่มผู้หยิ่งทะนงในวิทยาศาสตร์ ไตรภพกัดฟันกรอด ดวงตาสีเทาเข้มฉายแววตัดสินใจเด็ดขาด ในเมื่อหลักการทางวิทยาศาสตร์และคาถาอาคมระดับผิวเผินไม่สามารถทลายภาพลวงตาอันทรงพลังนี้ได้ มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะหยุดยั้ง "กับดักวิญญาณ" ชนิดนี้ได้ หมอไสยเวทหนุ่มชักกริชโบราณออกจากเอวคมกริบ ในเสี้ยววินาทีที่ศตวรรษก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไตรภพใช้คมกริบกรีดลงบนฝ่ามือของตนเองอย่างไม่ลังเล เลือดสีแดงสดพรั่งพรูออกมาอาบทับร่องรอยอาคมบนใบมีดทันที กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอับชื้นของป่าลึก ไตรภพไม่รอช้า เขาคว้าแขนของศตวรรษเข้าหาตัวอย่างแรง พร้อมกับใช้มือข้างที่เปื้อนเลือดสดๆ ป้ายลงบนหน้าผากของแพทย์นิติเวชผู้กำลังเคลิบเคลิ้ม ท่องคาถากำราบภูตผีปีศาจด้วยเสียงก้องกังวานที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เขาเคยใช้มาในชีวิต *“โอม... พระสุเมรุไหวหวั่น ธรณีสะเทือนสะท้าน จงคืนร่าง... คืนสติ... คืนวิญญาณ!”* เพล้ง! เสียงราวกับกระจกแก้วแตกละเอียดดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ภาพของหญิงสาวผู้ล่วงลับสลายกลายเป็นควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าก่อนจะเลือนหายไปในความมืดมิด แรงกดดันมหาศาลที่กดทับร่างของศตวรรษมลายหายไปในพริบตา ร่างของศตวรรษทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดแรง หากไม่ได้อ้อมแขนที่แข็งแกร่งของไตรภพโอบประคองรับเอาไว้ ร่างกายของแพทย์นิติเวชคงกระแทกกับพื้นดินเย็นเฉียบไปแล้ว ลมหายใจของศตวรรษหอบถี่ เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่น องค์การแพทย์ กลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและหวาดผวาเป็นครั้งแรกในชีวิต "คุณ... คุณทำอะไรลงไป..." ศตวรรษกระซิบเสียงสั่น เท้าทั้งสองข้างยังคงสั่นเทาจากการเผชิญหน้ากับความตายเมื่อครู่ ไตรภพไม่ได้ตอบคำถามทันที เขาก้มมองฝ่ามือข้างที่ยังมีเลือดไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มซีดเซียวลงเล็กน้อยจากการสูญเสียเลือดในปริมาณมากพอสมควร แต่แววตายังคงนิ่งสงบและคมกริบราวกับพญาเสือซ่อนเล็บ "ถ้าผมไม่ใช้เลือดทำลายเขตอาคมเลือดแลกวิญญาณ ป่านนี้วิญญาณของคุณคงถูกดึงลงไปอยู่ในหลุมศพไร้ชื่อข้างใต้นั่นแทนที่เธอไปแล้วครับ, หมอวัฒน์" ไตรภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความจริงจังที่เฉียบคมบาดลึก ศตวรรษเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้มีอุดมการณ์ขัดแย้งกับเขามาโดยตลอด แสงสว่างจางๆ จากกริชในมือของไตรภพสะท้อนให้เห็นรอยเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนใบหน้าและเสื้อผ้าของอีกฝ่าย ความรู้สึกบางอย่างตีรวนอยู่ในอกของนายแพทย์หนุ่ม ทั้งความหวาดกลัว ความสับสน และความรู้สึกติดค้างบางอย่างที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ "ทำไมคุณต้องเสี่ยงขนาดนี้... เราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญต้องมาทำคดีร่วมกันเท่านั้น" ศตวรรษถามเสียงแหบพร่า พยายามดึงความเยือกเย็นของตัวเองกลับคืนมา ไตรภพมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ยากจะคาดเดา ดวงตาสีเทาคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแพทย์นิติเวช ราวกับกำลังอ่านทะลุปรุโปร่งไปถึงจิตวิญญาณที่กำลังสั่นคลอน "คนแปลกหน้าที่ไหนเขาเอาชีวิตมาแลกกันครับ, หมอ... อีกอย่าง วิญญาณในศาลาถอนวิญญาณแห่งนี้ไม่ได้แค่ลวงตาคุณให้กลัว แต่มันกำลังพยายามใช้ความรู้สึกผิดในใจคุณเพื่อเปิดประตูบานใหญ่อีกบานหนึ่ง" ศตวรรษขมวดคิ้วแน่น "ประตูบานไหน?" ไตรภพไม่ตอบคำแผ่วเบานั้น ทว่าเขาใช้มืออีกข้างที่สะอาดดึงตัวศตวรรษให้ลุกขึ้นยืนทรงตัวได้มั่นคง พร้อมกับหันไปมองยังใจกลางศาลาที่ตอนนี้แผ่นศิลาจารึกโบราณกำลังเลื่อนเปิดออกด้วยกลไกปริศนา ส่งเสียงครูดคราดน่าขนลุกท่ามกลางความเงียบสงัด แสงสว่างสีนวลประหลาดสาดส่องขึ้นมาจากหลุมเบื้องล่าง และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนแท่นหินใจกลางหลุมนั้น ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะดุดกักค้างไว้ในลำคอทันที มันไม่ใช่ศพ... แต่มันคือสมุดบันทึกหนังมนุษย์ที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง และที่หน้าปก... มีเข็มฉีดยาแพทย์แผนปัจจุบันปักคาอยู่ พร้อมกับตราสัญลักษณ์โรงพยาบาลเดียวกับที่ศตวรรษกำลังปฏิบัติงานอยู่ ณ ปัจจุบัน ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความตื่นเต้นเร้าใจเสมอนะครับ