วิถีกระบี่มิอาจก้มหัว

"หากวิถีกระบี่ของเจ้ายังคงแปดเปื้อนความลังเล เกรงว่าแม้วันนี้... ประตูหิมะครามแห่งนี้ก็จักกลายเป็นสุสานฝังร่างอันไร้ค่าของเจ้าแล้ว" สุ้มเสียงเยียบเย็นราวกับลอยมาจากห้วงอเวจีน้ำแข็งของ มู่หานเยว่ ดังสะท้อนก้องกังวานท่ามกลางลานประลองกระบี่หมื่นปี นางยืนตระหง่านอยู่บนยอดศิลาหยกขาว อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์พลิ้วไหวตามแรงพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ เส้นผมสีดำสนิทดุจหมึกจีนตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ดวงตาคู่คมดุจกระบี่น้ำแข็งทอดมองลงมาเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง ระหว่างความเยືือกเย็นไร้หัวใจ... กับประกายความห่วงใยที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้ร่มเงาแห่งกฎเกณฑ์สวรรค์ เยี่ยเฟิง แหงนเงยใบหน้าขึ้นปะทะกับเกล็ดหิมะที่คมกริบดุจใบมีด รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายสีชาดเรืองรองด้วยจิตวิญญาณกระบี่ที่ไม่มีวันยอมจำนนต่อผู้ใด กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือขวาไม่ได้ถูกชักออกจากฝัก ทว่าพลังปราณอันดุร้ายกลับแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา ราวกับอัคคีโลกันตร์ที่กำลังแผดเผาความหนาวเหน็บให้มอดไหม้ "สุสานกระบี่งั้นหรือ?" เยี่ยเฟิงแค่นหัวเราะเสียงต่ำ น้ำเสียงของเขาทรงพลังและเต็มไปด้วยความทะนงตนจนถึงขีดสุด "มู่หานเยว่... ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีเพียงสวรรค์และปฐพีเท่านั้นที่มีสิทธิ์กดหัวข้า เจ้าคิดว่าค่ายกลกระบี่หิมะพันปีของสำนักเซียนพวกเจ้า จะกักขังวิญญาณกระบี่ที่ลุกโชนด้วยเพลิงแค้นของข้าได้หรืออย่างไร!" สิ้นเสียงคำราม ทั่วทั้งหุบเขาเหมันต์ก็พลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น *โครม!* อักขระเวทสีฟ้าครามหลายพันตัวสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ก่อตัวเป็นมหაკ่ายกล "กระบี่หิมะผสานจิต" เกล็ดหิมะนับล้านแปรสภาพเป็นคมกระบี่นับแสนเล่ม พุ่งทะยานเข้าหาเยี่ยเฟิงจากทุกสารทิศด้วยความเร็วที่แม้แต่สายตาของยอดฝีมือขอบเขตหลอมรวมวิญญาณยังแทบมองไม่ทัน แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของเขา ราวกับแบกภูเขาค้ำฟ้าไว้ทั้งลูก กระดูกทั่วร่างของชายหนุ่มส่งเสียงลั่นกรอบ เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปาก ทว่าแผ่นหลังของเขากลับยังคงตั้งตรงสง่างาม มิยอมก้มหัวลงแม้แต่นصفนิ้ว! นี่คือวิถีกระบี่ของเยี่ยเฟิง... กระบี่ที่ไร้ซึ่งรูปร่าง แต่มั่นคงดุจหินผา กระบี่ที่ต่อให้ฟ้าดินถล่มลงมาเบื้องหน้า ก็ยังคงเชิด30องศา มู่หานเยว่ ที่ยืนมองอยู่เบื้องบน หัวใจดวงน้อยที่ด้านชามานับร้อยปีกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง ภาพของชายหนุ่มผู้ดื้อรั้นเบื้องล่างซ้อนทับกับเงาร่างในอดีตที่นางฝัง 300 ปีเต็ม นางกัดริมฝีปากแน่นจนหลั่งเลือด รัศมีกระบี่รอบกายของนางสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ มือเรียวดั่งหยกขาวกำด้ามกระบี่เซียนแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด *'ไอ้คนบ้า... เจ้าจะดื้อรั้นไปถึงไหนกัน ข้ากำลังช่วยเปิดทางให้เจ้าหนีรอดไปได้นะ เหตุใดจึงต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ด้วยความทะนงตนเช่นนี้!'* นางร่ำร้องอยู่ในใจ ทว่าภายนอกยังคงต้องรักษาภาพลักษณ์ของนางพญาเซียนผู้ไร้ความรู้สึกเอาไว้ "หากเจ้าอยากตายนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!" มู่หานเยว่สะบัดแขนเสื้อ ทะยานร่างลงมาจากยอดศิลาหยก รัศมีกระบี่เซียนของนางพุ่งเข้าผสานกับค่ายกลกระบี่หิมะโดยตรง พลังกดดันเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ จนพื้นศิลาเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ นางต้องการทดสอบ... ทดสอบว่าจิตวิญญาณกระบี่ของชายผู้นี้ จะคู่ควรกับหัวใจที่นางยอมมอบให้เป็นเดิมพันหรือไม่! เยี่ยเฟิงสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่พุ่งเข้าใส่ ดวงตาของเขาฉายแววบ้าคลั่ง เขารู้ดีว่าหากถอยแม้แต่ก้าวเดียว วิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ของเขาจะพังทลายลงตลอดกาล และเขาจะไม่มีวันได้ล้างแค้นให้ตระกูล "เข้ามา!" เยี่ยเฟิงคำรามก้อง ปล่อยให้ลมปราณทั้งหมดในตันtianระเบิดออกมา ชายหนุ่มหลับตาลงชั่วพริบตา ปลดปล่อยความนึกคิดทั้งหมดให้เป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่ในมือ ในวินาทีที่คมกระบี่นับแสนเล่มพุ่งเข้ามาประชิดร่าง ร่างของเยี่ยเฟิงก็หายวับไปจากจุดเดิม... กลางพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ ประกายแสงสีชาดและสีฟ้าครามปะทะกันจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งยอดเขา ทว่าท่ามกลางความอลหม่านนั้น เงาร่างของมู่หานเยว่กลับพุ่งเข้ามาประชิดตัวเยี่ยเฟิงอย่างรวดเร็วอย่างไร้ที่ติ ใบหน้าอันงดงามเย็นชาอยู่ห่างจากเขาเพียงลมหายใจกั้น ทว่า... ก่อนที่ทั้งสองจะได้ปะทะฝีมือกันอย่างเต็มรูปแบบ เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาชั้นในสุดก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน! *ก๊อง! ก๊อง! ก๊อง!* ม่านพลังสีทองอร่ามปกคลุมไปทั่วทั้งสำนักเซียน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยียบเย็นอันทรงพลังที่กดทับสติสัมปชัญญะของทุกคนให้สั่นสะเทือน ดังแทรกทะลุผ่านมิติเข้ามา "ฮ่าๆๆๆ... มู่หานเยว่ เจ้าช่างกล้าหาญนัก ถึงกับกล้าชักกระบี่เซียนปกป้องคนนอกผู้ทำลายกฎสำนัก ถึงเวลาชำระบัญชีเลือดแล้วกระมัง!" ร่างของชายชราในชุดคลุมสีทองอร่าม ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องบนอย่างไร้ซุ่มเสียง แรงกดดันระดับ "ขอบเขตเซียนแท้จริง" แผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวผิดรูป และเป้าหมายที่แท้จริงของมัน... พุ่งตรงมายังหัวใจของเยี่ยเฟิงที่กำลังบาดเจ็บสาหัส! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถีกระบี่อันหนาวเหน็บนี้ไปพร้อมกับชิงเสวี่ยเหมันต์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ