ใครบอกว่าวิทย์คือเรื่องยาก

"ถ้าพวกเธอคิดว่าฟิสิกส์มันยากเหมือนการจีบสาวซึนเดระ... บอกเลยว่าพวกเธอคิดถูกครึ่งเดียวนะครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของธันวา ดังแทรกขึ้นกลางห้องเรียนหลังห้องที่ขึ้นชื่อว่าปราบเซียนมานักต่อนัก นักเรียนชายสามคนที่นั่งสุมหัวเล่นเกมมือถือสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมองติวเตอร์หนุ่มฟรีแลนซ์ที่ถือวิสาสะลากเก้าอี้มานั่งประกบข้างตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ บนกระดานไวท์บอร์ดพกพาที่ธันวาพกมาด้วย มีวงจรไฟฟ้าอย่างง่ายวายยุ่งเหยิงถูกวาดไว้ด้วยปากกาเคมีสีดำ สลับกับรูปหัวใจเบี้ยวๆ ที่เจ้าตัวจงใจวาดล้อเลียนความหัวร้อนของเด็กหลังห้อง "เฮีย! พวกผมไม่ใช่เด็กโข่งนะเว้ย ฟิสิกส์กระแสไฟฟ้าอะไรนี่อ่านทีไรสมองจะระเบิดทุกที" น็อต เด็กหนุ่มหัวเกรียนหัวหน้าแก๊งหลังห้องโวยวายขึ้น พร้อมกับผลักมือถือหลบใต้โต๊ะ "ครูรินแกก็สอนแบบท่องจำจนผมจำสลับกับสูตรทำบาบีคิวอยู่ละเนี่ย" "Sigh... เบาเสียงหน่อย เดี๋ยวคุณครูคนสวยฝ่ายวิชาการเขาเดินมาได้ยินเข้า ผมจะซวยไปด้วยนะสิครับ" ธันวาหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นใสฉายแววเจ้าเล่ห์ เขาไม่ได้โกรธที่เด็กๆ บ่น แต่เขารู้ดีว่าเด็กพวกนี้ไม่ได้โง่—พวกเขาแค่เบื่อวิธีสอนแบบเดิมๆ ที่ไม่ยอมบอกว่าสิ่งที่เรียนมัน "จับต้องได้" ยังไงในชีวิตจริง ในขณะเดียวกัน ที่หน้าห้องเรียน ครูริน—สาวสวยมาดเนี้ยบผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบและตำราเรียนทุกกระเบียดนิ้ว กำลังยืนกอดอก ใบหน้าเรียวสวยบึ้งตึงเล็กน้อยเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นติวเตอร์หนุ่มจอมกวนกำลังทำตัวเป็นจุดสนใจหลังห้อง เธอสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ เขาล้ำเส้นเขตแดนการสอนของเธอมาสามรอบแล้วในสัปดาห์นี้! แต่แปลก... ทุกครั้งที่เธอตั้งใจจะเดินไปเฉ่งเขาให้หูชา เธอกลับแพ้รอยยิ้มมุมปากกับสายตาพราวระยับคู่นั้นทุกทีสิน่า *ให้ตายสิ ผู้ชายอะไร... น่าหมั่นไส้เป็นบ้า* ครูรินคิดในใจอย่างขัดเคือง พยายามเบนสายตา กลับมาสนใจสไลด์พาวเวอร์พอยต์บนจอโปรเจกต์เตอร์ แต่หูซ้ายกลับคอยเงี่ยฟังเสียงทุ้มๆ ของธันวาอย่างเสียไม่ได้ ทางด้านหลังห้อง ธันวาไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาควักวัตถุประหลาดออกจากกระเป๋าเป้ มันคือเส้นลวดทองแดงขนาดยาว แท่งแม่เหล็กนีโอไดเมียมทรงกระบอก และถ่านไฟฉายก้อนโต "โอเค ถ้าการท่องสูตร $V = IR$ มันทำให้พวกนายอยากหลับ งั้นเรามาเปลี่ยนกระแสไฟฟ้าให้กลายเป็นเวทมนตร์กันดีกว่า" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ "เวทมนตร์บ้าอะไรของเฮีย ไสยศาสตร์หรือเปล่า?" น็อตหรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจ "วิทยาศาสตร์สิครับน้องชาย... ฟังนะ โลกเราเนี่ยมันเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านอยู่รอบตัวเหมือนความรู้สึกของผมตอนมองหน้าคุณครูรินนั่นแหละ วิ่งเร็วและแรงจนควบคุมไม่ได้" ธันวาหยอดมุกเสี่ยวตามความเคยชินจนเด็กๆ ส่งเสียงโห่แซวเบาๆ ครูรินที่ยืนอยู่ไกลออกไปถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองเล็กน้อย เธอแกล้งทำเป็นจัดปกเสื้อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างเนียนที่สุด *ไอ้คนฉวยโอกาสเอ๊ย!* "ตั้งใจฟัง!" ธันวาปรับน้ำเสียงให้กลับมาจริงจังขึ้นเมื่อเห็นว่าเด็กๆ เริ่มโฟกัส "มาดูนี่... ไฟฟ้าจริงๆ ไม่ใช่เรื่องไกลตัว มันคือการเคลื่อนที่ของอิเล็กตรอน เหมือนเวลานายวิ่งไล่จับแฟนเก่าในงานวัดนั่นแหละ ยิ่งตัวนำไฟฟ้าดี อิเล็กตรอนก็วิ่งผ่านฉลุยเหมือนใจรนราน แต่ถ้ามีความต้านทานสูง ($Resistance$) มันก็จะเกิดความร้อน เหมือนเวลานายโดนแฟนจับได้ว่าแอบไปกดไลก์รูปสาวอื่นนั่นแหละ... ร้อนๆ หนาวๆ จริงไหมล่ะ?" เด็กๆ หัวเราะลั่นห้อง ความตึงเครียดเรื่องสูตรคำนับคำนวณหายวับไปกับตา เหลือเพียงบรรยากาศสนุกสนานที่ธันวาจงใจสร้างขึ้น "แล้วทีนี้..." ธันวาหยิบแท่งแม่เหล็กมาวางไว้ใกล้เส้นลวดทองแดงที่ต่อเข้ากับถ่านไฟฉาย "เมื่อกระแสไฟฟ้าไหลผ่านลวดตัวนำในนามสนามแม่เหล็ก มันจะเกิดแรงกระทำขึ้นมา เราเรียกมันว่า *แรงแม่เหล็กไฟฟ้า* หรือ *Lorentz Force* ดูนี่นะ..." เขานำลวดทองแดงดัดเป็นรูปทรงประหลาดวางลงบนถ่านไฟฉาย ทันใดนั้น ลวดทองแดงเส้นนั้นก็เริ่มหมุนติ้วด้วยความเร็วสูงโดยไม่มีกลไกอะไรซ่อนอยู่เลย เด็กๆ อ้าปากค้าง ตาโตเป็นไข่ห่าน น็อตถึงกับลุกขึ้นยืนโน้มตัวมามองใกล้ๆ จนจมูกแทบจะชนโต๊ะ "เฮ้ย! มันหมุนได้ไงวะเฮีย?! ไม่มีมอเตอร์ ไม่มีสายไฟอะไรเลยนะนั่น!" น็อตอุทานเสียงดังลั่นห้อง ลืมตัวไปเลยว่านี่คือคาบฟิสิกส์สุดน่าเบื่อ "เห็นไหมล่ะ ใครบอกว่าวิทย์คือเรื่องยาก?" ธันวาฉีกยิ้มกว้าง นัยน์ตาสดใสสะท้อนประกายความภาคภูมิใจ "ฟิสิกส์ไม่ใช่ตัวเลขยึกยือในกระดาษ แต่มันคือการอธิบายว่าโลกใบนี้ทำงานยังไง มอเตอร์ไฟฟ้า พัดลม หรือแม้แต่หัวใจที่เต้นรัวตอนที่นายแอบมองคนที่ชอบ... มันก็ใช้หลักการแม่เหล็กไฟฟ้าเหมือนกันหมดแหละครับ" ความเงียบสงบชั่วขณะปกคลุมห้องเรียนหลังห้อง ไม่มีใครสนใจมือถืออีกต่อไป ทุกคนจ้องมองลวดที่กำลังหมุนด้วยความทึ่ง ธันวายื่นมือไปตบไหล่น็อตเบาๆ "คราวนี้พอกลับไปดูสูตร $F = ILB \sin(\theta)$ นายจะรู้ว่าตัวแปรแต่ละตัวมันหน้าตาเป็นยังไง เพราะนายเพิ่งเห็นมันหมุนโชว์คาตาเมื่อกี้ไงล่ะครับ" เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง ไม่ใช่จากเด็กนักเรียนหลังห้อง แต่เป็นเสียงปรบมือจากคุณครูสาวที่เดินเข้ามาประชิดโต๊ะตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ ครูรินยืนกอดอก ใบหน้างดงามระบายด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก ดวงตากลมโตมองหน้าธันวาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิม เธอยอมรับในใจลึกๆ ว่า ผู้ชายคนนี้มีวิธีทำให้วิชาที่แข็งกระด้างที่สุดกลายเป็นเรื่องมีชีวิตชีวาได้อย่างน่าอัศจรรย์ "สอนสนุกดีนี่ครับ... เอ้ย หมายถึง สอนใช้ได้นี่คะ... เอ๊ย!" ครูรินเผลอหลุดปากพูดติดๆ ขัดๆ เมื่อธันวาหันขวับมาสบตา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาให้เธอแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ "เมื่อกี้คุณครูชมผมว่าอะไรนะคับ? 'สอนสนุกดีนี่คะ' งั้นเหรอครับ?" ธันวาแกล้งทวนคำด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนครูรินต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าว "ฉันไม่ได้พูดนะ! อย่ามามั่วซ้ำซากนะคุณธันวา!" ครูรินรีบแก้ตัวหน้าตื่น พวงแก้มเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอพยายามรักษาฟอร์มสาวมั่นแต่ความแตกยับเยินจนเก็บอาการไม่อยู่ "โธ่... ผมได้ยินเต็มสองหูเลยนะครับว่าคุณครูแอบชมผมในใจ... แหม เขินก็บอกนะครับ ไม่เห็นต้องทำเป็นดุเลย" ธันวาหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ครูรินกัดริมฝีปากอย่างหมั่นไส้ เธอยื่นมือหมายจะหยิกแขนคนกวนประสาทสักทีเพื่อเป็นการลงโทษ แต่ทว่า— จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* ธันวาหยิบมือถือขึ้นมาดูแวบหนึ่ง หน้าจอแสดงข้อความแชตจากบัญชีลึกลับที่ส่งรูปถ่ายปัจจุบันกาลของ "ใครบางคน" ที่ยืนอยู่หน้าโรงเรียน พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของธันวาเย็นเฉียบลงทันที *“จำฉันได้ไหม... ธันวา? เลิกเล่นเป็นเด็กขายขนมจีบครูสาวแล้วออกมารับกรรมที่แกก่อไว้ซะที”* ธันวาชะביกมือถือในมือ รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดจริงจังจนครูรินสังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันที "คุณธันวา... มีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น?" ครูรินเอ่ยถามด้วยความตกใจ น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ ริมฝีปากขยับจะเอ่ยปฏิเสธ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ที่หน้าประตูห้องเรียน พร้อมกับเงาดำทมิฬที่ทาบทับเข้ามาในกรอบประตูก่อนที่ร่างนั้นจะปรากฏตัวขึ้นเสียอีก! วิทยาศาสตร์รอบตัวหวังว่าตอนนี้น่าจะถูกใจคุณผู้อ่านนะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าครับ!