ความดันสูงในวันประชุม

"พวกคุณสองคนมาทำอะไรในห้องประชุมมืดๆ แบบนี้กันตอนดึกดื่นครับ?" เสียงทุ้มต่ำของผอ.วิชัย ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุมใหญ่ ทำเอาหัวใจผมแทบจะกระโดดออกมาเต้นแท็ปแดนซ์ข้างนอก ครูรินที่เมื่อครู่ยังนั่งหลังตรงเป๊ะเหมือนไม้บรรทัดเหล็ก สะดุ้งโหยงจนเกือบตกเก้าอี้ ดวงตากลมโตเบิกกว้างสลับไปมาระหว่างผมกับผอ. เหมือนลูกแมวโดนจับได้ตอนกำลังจะขโมยปลาทู "คือ... ผอ.ครับ! คือผมกำลังติว 'ความดัน' ให้ครูรินอยู่ครับ พอดีช่วงนี้ครูรินดูเครียดๆ ความดันในใจน่าจะพุ่งสูงปรี๊ด ผมเลยต้องรีบมาช่วยแก้ปัญหาเชิงฟิสิกส์ให้ด่วนที่สุดครับ!" ผมตอบหน้าตายพลางขยับแว่นสายตา ส่วนมือก็คว้าแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาบังหน้าไว้ ครูรินหันขวับมามองผม ตาแทบจะถลนออกมา "ความดันบ้านคุณสิธันวา! นี่มันเรื่องงานเอกสารประชุมผู้ปกครองนะ! ผอ.คะ... คือธันวาเขาแค่... เขาแค่จะมาช่วยดูเรื่องงบประมาณจัดซื้ออุปกรณ์ทดลองเพิ่มค่ะ ไม่ได้มีอะไรอย่างที่ผอ.คิดเลยนะคะ!" ผอ.วิชัยมองพวกเราด้วยสายตาจับผิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "อืม... ถ้าอย่างนั้นก็รีบๆ เคลียร์ให้เสร็จ อย่าให้ผมเห็นว่าห้องประชุมกลายเป็นห้องติวหนังสือส่วนตัวอีกนะครับ ครูริน... พรุ่งนี้งานต้องเป๊ะนะ ผมไม่อยากเห็นความผิดพลาด" พอผอ.เดินลับหายไป ครูรินก็ทรุดตัวลงกับโต๊ะทันที ไหล่เล็กๆ ของเธอสั่นน้อยๆ อย่างคนที่พยายามกลั้นอารมณ์มานาน ผมวางแก้วน้ำลงแล้วขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ "ใจเย็นครับคุณครู หน้าแดงขนาดนี้ไม่ได้เขินผมหรอกใช่ไหมครับ? หรือว่าความดันเลือดคุณกำลังขยายตัวจนเส้นเลือดจะแตกแล้ว?" ผมถามพลางแตะมือลงบนโต๊ะข้างๆ เธอ "นายนี่มัน... กวนประสาทจริงๆ!" เธอเงยหน้าขึ้นมา ตาวาวโรจน์แต่น้ำตากลับคลอเบ้า "รู้ไหมว่าฉันเครียดแค่ไหน? ถ้าผอ.เข้าใจผิดจริงๆ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในโรงเรียนนี้" "รู้น่าว่าเครียด" ผมเปลี่ยนน้ำเสียงให้ดูจริงจังขึ้นแต่ยังคงความกวนไว้ "แต่รู้ไหมว่าเวลาคนเราเครียด หลอดเลือดจะหดตัวเพราะอะดรีนาลีนมันหลั่งออกมาเยอะ แรงดันในท่อมันก็เพิ่มขึ้นตามกฎของพัวเซลล์ (Poiseuille's Law) ยิ่งหลอดเลือดตีบ แรงดันยิ่งสูง ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ สมองคุณได้ระเบิดก่อนงานประชุมเริ่มแน่" ครูรินขมวดคิ้ว "กฎพัวเซลล์เกี่ยวอะไรกับงานเอกสารของฉัน?" "เกี่ยวสิครับ! มานี่... ดูนี่นะ" ผมหยิบขวดน้ำเปล่าพลาสติกขึ้นมาหนึ่งขวด แล้วหยิบเข็มหมุดที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา "ถ้าความดันในใจคุณคือความดันของเหลวในขวดนี้ ผมจะพิสูจน์ให้ดูว่าเราจะลดมันได้ยังไง" ผมใช้เข็มเจาะรูเล็กๆ ที่ข้างขวดน้ำ น้ำเริ่มพุ่งออกมาเป็นสาย แต่พอกดฝาปิดสนิท น้ำที่พุ่งก็หยุดชะงัก "เห็นไหมครับครูริน ถ้าคุณปิดกั้นตัวเอง หรืออัดอั้นไว้ ความดันข้างในมันจะพุ่งออกมาทำลายโครงสร้าง... แต่ถ้าคุณเปิดฝา... หรือลองหาวิธีระบายออกแบบที่เหมาะสม แรงดันมันจะลดลง" ผมยื่นขวดน้ำที่เปิดฝาให้เธอ "จิบน้ำสักหน่อยไหมครับ? น้ำเย็นๆ ช่วยลดอัตราการเต้นของหัวใจได้นะ" ครูรินมองขวดน้ำในมือผม แล้วมองหน้าผมสลับไปมา ความโกรธบนใบหน้าดูจะจางลงเหลือเพียงความงุนงง "นี่คือนิยามการลดความเครียดของคุณเหรอ? เอาเข็มมาทิ่มขวดน้ำเนี่ยนะ?" "วิทย์มันอยู่รอบตัวเราครับ และมันก็แก้ปัญหาชีวิตได้ด้วย ถ้าคุณไม่เชื่อ... ลองหลับตาแล้วหายใจเข้าลึกๆ ตามจังหวะที่ผมบอกนะ" ผมหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดเพลงแจ๊สเบาๆ เสียงดนตรีที่ไหลรื่นช่วยลดบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมที่มืดสลัวลงไปได้มาก ครูรินหลับตาลงจริงๆ เธอทำตามที่ผมบอกอย่างว่าง่าย ซึ่งนั่นทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะ... ไม่ใช่เพราะฟิสิกส์ แต่เป็นเพราะความน่ารักของเธอเวลาที่ผ่อนคลาย "รู้ไหมครับครูริน... บางทีการที่มีใครสักคนมาร่วมแก้โจทย์ยากๆ ในชีวิตไปกับคุณ มันก็ไม่ได้แย่นะ" ผมกระซิบเบาๆ ครูรินลืมตาขึ้นมาทันที ดวงตาคู่นั้นดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "นายนี่... วันนี้ดูแปลกๆ นะธันวา" "ก็คนมันเป็นห่วงนี่ครับ ยิ่งเห็นคุณแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว ผมก็ยิ่งอยากเป็นคนแบ่งเบา... เอาล่ะ ความดันลดลงแล้ว งานเอกสารที่เหลือผมช่วยทำเอง ถือว่าเป็นการทดลองเรื่อง 'ความร่วมมือในระบบปิด' ก็แล้วกัน" เราทำงานกันต่ออีกสักพัก บรรยากาศเริ่มดีขึ้นจนเกือบจะฟีลกู๊ด ถ้าไม่ติดว่าจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนไลน์จากมือถือของครูรินจะดังขึ้นขัดจังหวะ เธอกดดูข้อความแล้วหน้าถอดสีทันที "ธันวา... คือ... ผอ.ส่งข้อความมา" "ว่าไงครับ? เขาบอกว่าอะไร?" ครูรินยื่นหน้าจอมาให้ผมดู ข้อความนั้นเขียนว่า: *"ครูริน ผมลืมบอกไป พอดีผมติดกล้องวงจรปิดในห้องประชุมไว้ดูความปลอดภัย... ที่พวกคุณทำกิจกรรม 'ลดความดัน' กันเมื่อกี้ ผมเห็นหมดแล้วนะครับ พรุ่งนี้เช้า 8 โมง มาพบผมที่ห้องทำงานด้วย"* ผมกับครูรินสบตากัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง คราวนี้ความดันในห้องดูเหมือนจะสูงกว่าตอนที่ยังไม่ได้ทำกิจกรรมเสียอีก! วิทยาศาสตร์รอบตัวหวังว่าตอนนี้น่าจะถูกใจคุณผู้อ่านนะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าครับ!