แสงเงาในสวนหลังโรงเรียน

"ถ้าครูรินยังยืนกอดอกทำหน้ายักษ์ใส่ผมแบบนี้ ต้นไม้ในสวนหลังโรงเรียนคงเหี่ยวเฉาตายก่อนที่เราจะคุยกันรู้เรื่องแน่ครับ" เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นดังขึ้นทำลายความเงียบของสวน ботанический (พฤกษศาสตร์) ขนาดย่อมหลังตึกวิทยาศาสตร์ ธันวายืนพิงเสาโรงเรือนเพาะชำ มือข้างหนึ่งถือปริซึมแก้วสามเหลี่ยมอันเล็ก หมุนเล่นไปมาจนแสงแดดยามบ่ายสะท้อนเข้าตาจนเขาต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย ครูรินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ใบหน้าสวยเฉียบยุ่งเหยิงด้วยความหงุดหงิดระคนระอากับความกวนประสาทของติวเตอร์หนุ่มฟรีแลนซ์คนนี้ เธอก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายด้วยท่าทีเอาเรื่อง สองมือยังคงกอดอกแน่นตามความเคยชินเวลาพยายามสร้างเกราะกำบังความเขินอาย "นี่คุณธันวา! นี่มันเวลางานนะ ฉันไม่ได้ว่างมาเดินเล่นชมสวนกับคุณนะคะ บอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับอุปกรณ์การทดลองเรื่องแสง แต่นี่อะไร... พาฉันมานั่งดูต้นไม้เนี่ยนะ?" ครูรินโหลนเสียงใส่ด้วยความหมั่นไส้ พยายามทำเสียงดุเพื่อกลบเกลื่อนหัวใจที่เต้นรัวแปลกๆ ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ ธันวาอมยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ เขายื่นปริซึมแก้วในมือไปตรงหน้าเธอ ห่างจากปลายจมูกรั้นๆ นั้นแค่คืบเดียว "ใจร้อนจังเลยครับคนสวย... มองให้ดีสิครับ การทดลองมันเริ่มตั้งแต่คุณเดินเข้ามาในรัศมีสายตาของผมแล้วต่างหาก" "เพ้อเจ้ออะไรของคุณอีกเนี่ย!" ครูรินปัดมือเขาออกเบาๆ แต่สายตากลับเหลือบไปมองปริซึมแก้วในมือเขาโดยอัตโนมัติ "ไหนล่ะอุปกรณ์ด่วนที่ว่า อย่าบอกนะว่าคุณแค่อยากอู้งานแล้วลากฉันมาตากแดดเล่น" "เปล่าอู้งานสักหน่อยครับ ผมกำลังจะพิสูจน์ทฤษฎีสำคัญให้คุณดูต่างหาก" ธันวาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ น้ำเสียงเปลี่ยนจากทีเล่นทีจริงเป็นจริงจังขึ้นมาจนครูรินเผลอชะงัก "คุณครูฟิสิกส์คนเก่งจำเรื่องการหักเหของแสง (Refraction) ได้ไหมครับ... เวลาที่แสงเดินทางผ่านตัวกลางที่มีความหนาแน่นต่างกัน มันจะเกิดการหักเห เบนออกจากแนวเดิม เหมือนกับหัวใจของใครบางคนแถวนี้แหละครับที่บอกว่าเกลียดผม แต่เวลาผมเข้าใกล้ทีไร... สายตากลับเบนเข้าหาผมตลอดเลย" "อีตาบ้าธันวา! ใครเบนเข้าหาคุณไม่ทราบ!" ครูรินหน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที ร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู เธอฟาดยอดอกเขาไปเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "ถ้าจะมาหยอดมุกเลี่ยนๆ แบบนี้ ฉันกลับห้องพักครูดีกว่า เสียเวลาทำมาหากิน!" "อ๊ะ! อย่าเพิ่งรีบเดินหนีสิครับคุณริน ดูนี่ก่อน..." ธันวาคว้าข้อมือเรียวบางไว้เบาๆ ไม่ให้เธอถอยหนี เขายกปริซึมขึ้นรับแสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ร่มครึ้มลงมา ตวัดข้อมือเพียงนิดเดียว ลำแสงสีขาวก็หักเหผ่านเนื้อแก้ว แตกกระจายกลายเป็นแถบสเปกตรัมเจ็ดสี รุ้งกินน้ำขนาดจิ๋วทอดตัวยาวพาดผ่านลงบนเสื้อเชิร์ตสีขาวและพวงแก้มใสๆ ของครูรินพอดี บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงลมพัดใบไม้ไหวและเสียงนกกระจอกตัวเล็กๆ กลายเป็นฉากหลังอันเงียบงัน ดวงตากลมโตของครูรินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่แสงสีรุ้งทาบทับลงบนใบหน้าของเธอ แสงเงาจากพุ่มไม้รอบสวนสะท้อนกระทบกับแววตาของทั้งคู่ สร้างมิติความลึกซึ้งแบบที่ไม่มีตำราฟิสิกส์เล่มไหนเคยเขียนอธิบายไว้ ธันวาจ้องมองใบหน้านวลเนียนที่ถูกแต่งแต้มด้วยละอองแสงสีรุ้ง ความกวนประสาทเมื่อครู่อันตรธานหายไป เหลือเพียงแววตานุ่มนวลอบอุ่นที่ทำเอาคนถูกมองถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง "แสงมันหักเหเพราะความหนาแน่นของตัวกลางเปลี่ยนไป... แต่ถ้าถามว่าทำไมสายตาผมถึงหักเหมาที่คุณตลอดเวลา..." ธันวาเว้นจังหวะ เลื่อนใบเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูขาวสะอาดจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินผิวแก้ม "อันนั้นคงเป็นเพราะ... แรงโน้มถ่วงของหัวใจผมมันมีค่ามากกว่าปกติล่ะมั้งครับ" "คุณ... คุณพูดอะไรเนี่ย..." ครูรินรู้สึกเหมือนสมองช็อตไปชั่วขณะ เธอพยายามจะถอยหลังหนีแต่ขาเจ้ากรรมกลับไม่ยอมขยับ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน แพ้ทาง... เธอยอมรับกับตัวเองเป็นล้านรอบแล้วว่าเธอแพ้ทางผู้ชายคนนี้ราบคาบ ผู้ชายอะไรทั้งกวน ทั้งเจ้าเล่ห์ แถมยังมีวิธีทำให้หัวใจคนอื่นสั่นไหวได้ตลอดเวลาโดยไม่ต้องลงทุนอะไรเลย ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหอมหวานและเคมีระหว่างทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ เขายังไม่อยากละสายตาจากใบหน้าขึ้นสีระเรื่อของคนตรงหน้าเลยสักนิด แต่เพราะเสียงแจ้งเตือนนั้นดังย้ำอีกครั้ง เขาจึงจำใจต้องควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแวบหนึ่งเพื่อจะกดปิดเสียง ทว่า... ทันทีที่สายตาปะทะกับข้อความบนหน้าจอแชต สีหน้าขี้เล่นและรอยยิ้มมุมปากของติวเตอร์หนุ่มก็แข็งค้างทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่อยากเชื่อสายตา หน้าจอแสดงแชตจาก "ผอ.โรงเรียน" ที่ส่งภาพถ่ายแอบถ่ายของเขาและครูรินยืนแนบชิดกันในสวนหลังโรงเรียนเมื่อสองนาทีที่แล้ว พร้อมข้อความสั้นๆ แต่เฉียบคมบาดลึกว่า— *[คุณธันวา... เชิญพบผมที่ห้องผู้อำนวยการเดี๋ยวนี้ครับ]* ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขายังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นอธิบายอะไร ครูรินที่เพิ่งตั้งสติได้จากอาการเขินอายก็สังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของเขา "มีอะไรเหรอคุณ ทำไมทำหน้าเหมือนคนเจอผีแบบนั้น?" ครูรินถามด้วยความสงสัย พยายามชะเง้อมองหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนที่ธันวาจะทันได้ซ่อนโทรศัพท์หนี ปลายเท้าของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงทางเข้าสวนหลังโรงเรียนพอดี พร้อมกับเสียงกระแอมไอที่คุ้นเคยและน่ากลัวที่สุดในสามโลกดังขึ้น "คุยอะไรกันอยู่หรือครับ... ครูริน, คุณธันวา?" ธันวาค่อยๆ หันขวับไปมองตามเสียงนั้นช้าๆ ในขณะที่หัวใจที่เคยพองโตจากเรื่องแสงเงาเมื่อครู่ หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที โปรดติดตามตอนต่อไป... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและเรียนรู้ฟิสิกส์ไปพร้อมกับคู่ป่วนคู่นี้เสมอนะครับ