กฎการอนุรักษ์พลังงาน (ใจ)

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นเป็นรอบที่สี่ของนาทีนี้ พร้อมกับใบตองแห้ง—ไม่ใช่สิ กระดาษโจทย์ข้อสอบฟิสิกส์ชุดใหญ่ที่ถูกขยำจนกลายเป็นก้อนกลม แล้วลอยละลิ่วตกลงสู่ถังขยะอย่างแม่นยำ "พอ! เลิกติว เลิกพูดเรื่องแรงเหวี่ยง แรงดึงดูด หรือแรงอะไรก็ช่าง ฉันยอมแพ้แล้ว นายจะเอาอะไรว่ามาเลยธันวา" ครูรินทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้สำนักงานเบาะหนังสีดำ ศีรษะเอียงไปด้านหลังจนเส้นผมยาวสลวยระกับพนักพิง ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววเข้มงวดดุจกรรมการคุมสอบ ตอนนี้กลับมีร่องรอยความอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด เธอเหนื่อย เหนื่อยจนไม่อยากจะเถียง ไม่อยากจะยกหลักการทางฟิสิกส์มาหักล้างรอยยิ้มกวนๆ ของติวเตอร์หนุ่มร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของเธออยู่อีกต่อไปแล้ว ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นตามความคุ้นชิน ดวงตาเรียวรีใต้กรอบแว่นใสพิจารณาคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน เขยิบตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด ส่งเสียง hmmm ในลำคอเบาๆ "อ้าว ครูรินคนเก่ง ผู้ยึดมั่นในกฎของนิวตันทุกข้อ ยอมจำนนต่อราบทางลาดเอียงของผมแล้วเหรอครับเนี่ย ปกติเห็นต้องเถียงผมจนกว่ากริ่งโรงเรียนจะดังทุกทีสิน่า" "เพราะฉันรู้ว่าเถียงไปก็เปลืองพลังงานไง" ครูรินปรือตาขึ้นมามองค้อนวงใหญ่ แต่เพราะความเพลีย ค้อนนั้นเลยดูคล้ายกับการอ้อนโดยไม่ได้ตั้งใจมากกว่า "ตามกฎการอนุรักษ์พลังงาน (Law of Conservation of Energy) พลังงานในจักรวาลมีแต่เปลี่ยนรูปและถูกถ่ายเท แต่พลังงานชีวจิตของฉันในวันนี้ มันกำลังจะหมดไปเพราะความกวนประสาทของนายต่างหาก ธันวา! พลังงานฉันเป็นศูนย์แล้ว เข้าใจไหม!" ธันวากลั้วหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลชวนฟังดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องพักครูยามเย็นที่เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัว "แหม พูดถึงกฎการอนุรักษ์พลังงานขึ้นมาพอดีเลยนะครับ..." ธันวาทรุดตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่เสมอ1กับเก้าอี้ที่ครูรินนั่งอยู่ เขาวางศอกทั้งสองข้างลงบนพนักแขนของเธอ ใกล้เสียจนครูรินต้องผละตัวถอยหนีตามสัญชาตญาณ แต่ติดที่พนักเก้าอี้ดันล็อกไว้จนขยับไปไหนไม่ได้ "ครูรู้ไหมครับว่า กฎข้อนี้บอกว่าพลังงานสร้างขึ้นใหม่ไม่ได้ และทำลายให้สูญหายไม่ได้... มันทำได้แค่เปลี่ยนรูป" ครูรินกระพริบตาปริบๆ หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้ในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เจือกลิ่นกระดาษหนังสือเรียนเก่าๆ ลอยเข้าจมูก "อะ... อะไรของนาย อยู่ๆ ก็มาโหมดวิชาการ เบอร์นี้หมายความว่าไง ถอยไปเลยนะ" "ผมไม่ได้มาโหมดวิชาการครับ ผมกำลังมาโหมด... หัวใจ" ธันวาเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่คมมองตรงเข้าไปในดวงตาของเธออย่างสื่อความหมาย "พลังงานความรู้สึกดีๆ ที่ผมส่งให้ครูทุกวันผ่านมุกแป้กๆ ผ่านการกวนประสาท หรือแม้แต่ตอนที่ครูบ่นผม มันไม่ได้หายไปไหนเลยนะครูริน..." "..." "มันแค่เปลี่ยนรูป... จากพลังงานจลน์ของการทะเลาะกัน กลายเป็นพลังงานศักย์... สะสมอยู่ในใจของครู... และของผม จนตอนนี้มันล้นทะลักออกมาหมดแล้วครับ" ห้องพักครูทั้งห้องเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ครูรินอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองที่เคยประมวลผลเรื่องการเคลื่อนแนวตรง โปรเจกต์ไทล์ หรือโมเมนตัม ตอนนี้กลับชัตดาวน์สนิท คำพูดหยอดมุกเสี่ยวปนหลักการฟิสิกส์ของธันวาเล่นเอาเธอไปไม่เป็น ร่างบางนั่งนิ่งแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปมองกระถางต้นไม้ริมหน้าต่างเพื่อหลบสายตา "นาย... นายมันบ้า..." เสียงของเธอเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ "เอาฟิสิกส์มาอ้างเรื่องความรู้สึกแบบนี้ได้ยังไงเล่า..." "ก็เพราะฟิสิกส์อธิบายทุกสิ่งในจักรวาลไงครับ" ธันวายิ้มละมุน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนคนฟังรู้สึกวูบวาบในอก "รวมถึงแรงดึงดูดประหลาด... ที่ทำให้ผมละสายตาจากคนขี้โวยวายแถวนี้ไม่ได้เลยด้วย" ครูรินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน มือเรียวเล็กยกขึ้นผลักไหล่กว้างของเขาเบาๆ เป็นเชิงไล่กลายๆ ทั้งที่ในใจไม่ได้อยากให้เขาถอยไปไหนเลยสักนิด "ใครขี้โวยวายกัน! พูดมากน่าธันวา กลับบ้านไปเลยไป พรุ่งนี้ค่อยมาเคลียร์เรื่องโจทย์ฟิสิกส์บทใหม่!" "พรุ่งนี้ผมมาแน่ครับ..." ธันวายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง เขายิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดีก่อนจะก้าวถอยหลังออกไปสองก้าว "แต่ก่อนไป ขอชาร์จพลังงานสักนิดได้ไหมครับ" "ชาร์จอะไรของนาย... อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่ครูรินจะได้ตั้งตัว ธันวาก็จิ้มปลายนิ้วลงที่แก้มเนียนใสของเธอเบาๆ หนึ่งที ราวกับเด็กน้อยหยอกเย้าผู้ใหญ่ แล้วหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหันหลังเดินลิ่วออกจากห้องพักครูไปทันที ทิ้งให้ครูรินนั่งเอามือกุมแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าว หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู "ไอ้... ไอ้เด็กบ้าธันวา!" เธอสบอุทานเบาๆ กับความหน้ามึนของเขา แต่ริมฝีปากบางกลับคลี่ยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว ครูรินถอนหายใจยาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า... เธอก้มมองสมุดโน้ตบนโต๊ะที่ว่างเปล่า ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อเตรียมจะพิมพ์ข้อความไปต่อว่าพ่อติวเตอร์ตัวแสบสักหน่อย นิ้วเรียวบรรจงพิมพ์ข้อความตัดพ้อความกวนประสาทส่งไปทางแชตส่วนตัว *[ครูริน]: นายมันร้ายกาจเกินไปแล้วนะธันวา พรุ่งนี้ห้ามมาสายเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะหักเงินเดือนติวเตอร์!* พิมพ์เสร็จเธอก็กดส่งทันทีด้วยความหมั่นไส้ แต่ทว่า... ผ่านไปไม่ถึงสองวินาที เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ก็ดังขึ้นสวนกลับมาทันทีจากหน้าจอโทรศัพท์ของเธอเอง ไม่ใช่ข้อความจากธันวา... แต่เป็นข้อความจากใครบางคนที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ *[ผอ.ประทีป]: ครูรินครับ ยังอยู่บนตึกใช่ไหม พอดีผมลืมเอกสารสำคัญไว้ที่โต๊ะทำงาน รบกวนลงมาเปิดประตูห้องประชุมใหญ่ให้หน่อยครับ... อ้อ แล้วก็... มีคนฝากกระเป๋าเอกสารและแฟ้มโจทย์ฟิสิกส์ชุดพิเศษนี้ไว้ให้ครูที่หน้าห้องด้วย บอกว่าเป็น "พลังงานสำรอง" จากติวเตอร์หนุ่มคนนั้นครับ* ครูรินขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปเปิดประตูห้องพักครูเพื่อจะลงไปดูตามที่ผอ.บอก แต่ทว่า... เมื่อเปิดประตูออกไป ภาพตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ที่ระเบียงทางเดินมืดสลัว ไม่มีร่างของผอ.ประทีปยืนอยู่... มีเพียงกล่องของขวัญสีน้ำตาลผูกโบว์เรียบร้อย วางอยู่บนโต๊ะไม้หน้าห้อง พร้อมกับกระดาษโน้ตลายมือหวัดๆ ที่คุ้นตาแปะไว้ด้านบน *[กระดาษโน้ต]: "ระวังตัวไว้ให้ดีนะครูริน... เพราะแรงดึงดูดระหว่างเรา ต่อให้ใช้กฎข้อไหน ก็ต้านทานไม่ไหวแล้วล่ะครับ"* ครูรินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจระคนตื่นเต้น เธอรีบหันขวับมองซ้ายมองขวาไปตามทางเดินมืดทึบของตึกเรียนยามเย็นที่ไร้ผู้คน ทว่าในความเงียบสงบนั้น... กลับมีเสียงฝีเท้าคุ้นเคยของใครบางคนกำลังก้าวเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้จากมุมมืดของบันไดหนีไฟ พร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบที่ดังแว่วมาใกล้หู... "เจอตัวแล้วครับ... พลังงานชีวจิตของผม" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาปั๊มหัวใจและเติมพลังงานให้คู่หูสายวิทย์คู่นี้เสมอนะครับ