ผีป่าหิวโซกับกับดักสปริงเกอร์

"ป้าสมรครับ ถ้าป้ายังเอาเท้ากระทืบประตูบ้านผมอีกครั้งเดียว ผมจะถือว่านั่นคือการบุกรุกเคหสถานยามวิกาล และในฐานะทหาร... ผมมีวิธีรับมือกับผู้บุกรุกที่สุภาพน้อยกว่านี้หลายเท่าเลยนะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของผู้กองศรดังลอดผ่านบานประตูไม้เก่าคร่ำคร่า แต่มันไม่ได้ทำให้คนข้างนอกสะทกสะท้านแม้แต่น้อย "ไอ้ทหารหน้าโง่! แกคิดว่าอำนาจปืนของแกจะสยบผีในไร่นี้ได้หรือไง! เปิดประตู! ให้คนแก่เข้าไปเอาของที่เป็นของตระกูลข้าคืนมา เดี๋ยวนี้!" เสียงป้าสมรแหลมสูงปรี๊ด ฟังดูผิดปกติจนน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงของคนปกติที่ตะโกนด่า แต่เหมือนเสียงกรีดร้องที่ผสมกับเสียงแหบแห้งของสัตว์ป่าที่กำลังหิวโหย รินยืนพิงหลังกับบานประตู ดวงตาเรียวคมของเธอกวาดมองผ่านช่องตาแมวที่เธอเพิ่งติดตั้งใหม่เมื่อเช้า เธอไม่ได้ตื่นตระหนกกับเสียงก่นด่าของป้าแท้ๆ ของสามี แต่เธอกำลังสังเกต 'เงามืด' ที่กำลังเลื้อยไหลไปตามพื้นดินรอบๆ ร่างของป้าสมร มันไม่ใช่เงาของคน แต่มันคือกลุ่มก้อนของวิญญาณผีป่าที่หิวโซจนหน้ามืด "ศร... ป้าเขาไม่ได้มาคนเดียว" รินกระซิบเบาๆ พลางหยิบแท็บเล็ตเครื่องจิ๋วที่เธอเชื่อมต่อกับระบบเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนรอบไร่ "พวกมันล้อมบ้านเราไว้หมดแล้ว ผีป่าพวกนี้คงได้กลิ่น 'ของดี' ในมิติลับของฉันแน่ๆ เลย" "ถ้ามันกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายก้อย ผมจะเผามันให้ราบเป็นหน้ากลอง" ผู้กองศรขยับแขนแกร่งโอบไหล่ภรรยา พลางกระชับมีดพกที่ลงอาคมแน่นหนาไว้ในมือ "เผาไม่ได้ครับ ป้าสมรยังเป็นคนอยู่... ถ้าผีป่าสิงร่างจนตาย เราจะซวยเอา" รินยิ้มมุมปาก ความคิดร้ายกาจแบบฉบับหมอผีวัยรุ่นเริ่มบรรเจิด "แทนที่จะเผา... เรามาทำ 'นาข้าวไฮเทค' ต้อนรับพวกมันดีกว่าไหมครับ? ในเมื่อมันหิวโหยนัก ก็จัดสปริงเกอร์น้ำมนต์สูตรเข้มข้นให้มันอาบจนตัวพองไปเลย" รินรัวนิ้วบนหน้าจอแท็บเล็ต ระบบชลประทานอัจฉริยะที่เธอติดตั้งไว้รอบไร่ถูกสับสวิตช์สู่โหมด 'ป้องกันภัยขั้นสูงสุด' เธอไม่ได้ใช้แค่น้ำเปล่า แต่เธอนำน้ำมนต์ที่ปลุกเสกด้วยยันต์ไล่ผีและเกลือสินเธาว์เข้มข้นผสมลงในถังเก็บน้ำแรงดันสูง "ศรครับ ไปประจำจุดที่ควบคุมวาล์วน้ำฝั่งซ้าย ส่วนผมจะล่อพวกมันเอง" "ระวังตัวด้วยนะริน" ผู้กองศรจ้องตาเธอด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะพุ่งตัวออกทางหน้าต่างด้านหลังอย่างคล่องแคล่วราวกับเสือชีตาห์ รินสูดหายใจเข้าลึก เปิดประตูหน้าบ้านออกกว้างปัง! ลมเย็นยะเยือกกรูเข้ามาปะทะหน้า แต่เธอยืนหยัดอย่างมั่นคง มือข้างหนึ่งถือเครื่องสแกนพลังงาน อีกข้างถือยันต์สีทองเรืองแสง "อยากได้มรดกนักใช่ไหมป้าสมร? เข้ามาสิ!" รินตะโกนท้าทาย ร่างของป้าสมรพุ่งเข้ามาทันที แต่นั่นไม่ใช่กิริยาของคนแก่ ผิวหนังของป้าเริ่มมีรอยแตกลายเหมือนเปลือกไม้ ดวงตาขาวโพลนไร้ตาดำ มันอ้าปากกว้างจนแทบจะฉีกถึงใบหู ส่งเสียงร้องโหยหวนที่ทำเอาหน้าต่างสั่นสะเทือน ผีป่าหลายสิบตนพุ่งกระโจนออกมาจากเงามืด หวังจะฉีกทึ้งคนในบ้านเป็นชิ้นๆ รินแค่นยิ้ม กดปุ่มเอนเตอร์บนแท็บเล็ต "3... 2... 1... ระบบน้ำมนต์ทำงาน!" ฟู่! สายน้ำพุ่งแรงดุจเข็มเหล็กพุ่งออกมาจากสปริงเกอร์ทั่วทั้งไร่ มันไม่ใช่ละอองน้ำธรรมดา แต่มันคือการฉีดพ่นแรงดันสูงที่ผสมด้วยเกลือและน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ ผีป่าที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาถูกแรงน้ำมนต์อัดกระแทกจนลอยกระเด็น เสียงหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วไร่ แรงดันน้ำที่รุนแรงทำให้พวกมันไม่สามารถตั้งตัวได้ ราวกับถูกอาบด้วยไฟกรด ป้าสมรที่ถูกผีเข้าถึงกับล้มพับลงไปกองกับพื้น ร่างกายของนางบิดเบี้ยวแต่ก็ถูกสายน้ำสะอาดชะล้างไอชั่วร้ายออกไปทีละน้อย รินไม่ได้หยุดแค่นั้น เธอรีบวิ่งออกไปกลางสายน้ำ ร่ายมนต์สะกดวิญญาณลงบนยันต์กระดาษ ก่อนจะแปะลงที่หน้าผากของป้าสมรอย่างแม่นยำ "จบเรื่องผีป่าหิวโซ... เหลือแต่ปัญหาว่าทำไมป้าถึงมาได้ไกลถึงขนาดนี้" รินพึมพำขณะลากร่างป้าสมรที่สลบไสลเข้าไปในตัวบ้าน โดยมีผู้กองศรคอยคุมเชิงอยู่ข้างหลัง "จัดการเรียบร้อยครับ" ศรกล่าวพลางเก็บมีดเข้าฝัก "แต่ริน... ดูนั่นสิ" รินหันไปมองตามทิศที่ศรชี้ แสงไฟจากรถยนต์คันหรูหลายคันกำลังแล่นเข้ามาจอดที่หน้าไร่ ชายในชุดสูทสีดำสนิทหลายคนก้าวลงจากรถ พร้อมกับชายชราที่ดูมีอำนาจบารมีเกินกว่าชาวบ้านทั่วไป เขาถือไม้เท้าหัวกะโหลกที่ดูขลังและน่าสะพรึงกลัว "หลานสะใภ้ข้า... เจ้าทำเกินไปแล้วนะที่ทำกับคนในครอบครัวแบบนี้" ชายชรากล่าวเสียงเย็นเยียบ "ของที่เจ้าครอบครองอยู่ มันไม่ใช่แค่สมบัติ... แต่มันคือ 'กุญแจ' ที่พวกข้าตามหามาตลอดสามสิบปี" รินชะงักไปชั่วครู่เมื่อเห็นตราสัญลักษณ์บนไม้เท้าของชายชรา มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่ถูกสลักอยู่บนกล่องเหล็กปริศนาที่เธอได้รับมาจากมรดกตอนที่แล้ว และนั่นไม่ใช่สิ่งที่ใครในหมู่บ้านนี้ควรจะมี ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาถึงตรงนี้นะครับ หมอผีวัยรุ่นจะรีบปั่นตอนต่อไปให้รี้ดเดอร์ได้สนุกกันต่อครับ!