ไสยศาสตร์ vs เมนเฟรม

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของดินซากศพโชยตีเข้าจมูกทันทีที่ลำกล้องปืนสลักอักขระขยับตัว ผู้กองศรกระชากร่างบางของรินเข้ามาชิดแผงอกแกร่งอย่างไม่ลังเล เสียงคำรามต่ำในลำคอของนายทหารหนุ่มดังแข่งกับเสียงหวีดหวิวของลมยามวิกาลที่พัดผ่านโครงกระดูกของไร่ผีบอกแห่งนี้ "อย่ามองตาพวกมัน ริน" เสียงกระซิบของสามีแหบพร่าแต่เฉียบขาด ฝ่ามือใหญ่ที่หยาบกร้านจากการจับปืนและถือจอบกดศีรษะเธอให้ซบลงกับลาดไหล่กว้าง ปลายกระบอกปืนส่องแสงสีชาดเรืองรองขับไล่ไอเย็นยะเยือกที่พยายามเลื้อยเข้ามาแตะต้องข้อเท้าของทั้งคู่ รินไม่ได้สั่นกลัวอย่างที่ผู้หญิงทั่วไปควรจะเป็น ในสมองอันปราดเปรื่องของเธอเวลานี้ไม่ได้มีภาพของภูตผีปีศาจ แต่หน้าจอคอมพิวเตอร์เมนเฟรมจำลองในห้วงมิติลับกำลังรันโค้ดคำสั่งอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาภายใต้กรอบแว่นทรงวินเทจหรี่ลงอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนต้นแขนของสามีเป็นจังหวะตามภาษาเครื่อง (Machine Code) ที่เธอตั้งโปรแกรมไว้ในหัว — *ซ้ายสาม ขวาห้า ความถี่วิญญาณเจ็ดสิบเฮิรตซ์... มันไม่ใช่ผีสุ่มสี่สุ่มห้า แต่มันคือระบบอาคมที่ถูกเซ็ตอัพโครงข่ายไว้เหมือนระบบเน็ตเวิร์กองค์กรต่างหาก* "คุณศร..." รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาสุกใสเป็นประกายท่ามกลางความมืดมิด "พวกมันไม่ได้เดินมาอย่างไร้ทิศทาง อาคมที่ป้าสมรกับพวกตระกูลตัวแสบลงไว้ที่เขตชายแดนไร่... มันคือเซิร์ฟเวอร์แม่ข่ายกระจายสัญญาณอาฆาตชัดๆ" ผู้กองศรเลิกคิ้วเล็กน้อย แม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจภาษาไอทีลึกซึ้งอย่างที่ภรรยาพูด แต่ความเชื่อใจที่มีต่อผู้หญิงคนนี้ทำให้เขายกยิ้มมุมปาก ท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน นายทหารหนุ่มยังคงมีความคลั่งรักเหลือล้น มือข้างหนึ่งเหนี่ยวไกปืนพร้อมยิง แต่อีกข้างกลับเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกแก้มเนียนให้อย่างเบามือ "ไม่ว่ามันจะเป็นเซิร์ฟเวอร์หรือภูตผีอะไร ถ้ามันกล้าทำให้คุณตกใจ ผมก็จะถอนรากถอนโคนมันให้หมดครับที่รัก" ผู้กองศรกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุกลึกซึ้ง ก่อนจะพลิกตัวเอาภรรยามาไว้ด้านหลังอย่างปกป้อง ตูーム! กระสุนอาคมพุ่งแหวกอากาศออกไป ปะทะเข้ากับเงาดำที่พุ่งเข้ามาจากพุ่มไม้จนเกิดประกายไฟสว่างวาบ ร่างโปร่งแสงของสัมภเวสีตนหนึ่งกรีดร้องโหยหวนก่อนจะแตกสลายกลายเป็น Coder-Dust ลอยหายไปกับสายลม แต่ทว่า... สัญญาณชีพจรสีแดงบนหน้าจอโฮโลแกรมในมิติลับของรินกลับไม่ได้ลดลง กลับเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นเท่าตัวราวกับไวรัสคอมพิวเตอร์ที่กำลังคุกคามระบบ "แย่แล้วครับคุณริน พวกมันกำลังดาวน์โหลดอาคมชุดใหม่เข้ามาในพื้นที่" เสียงระบบแจ้งเตือนในหัวดังระรัว รินกัดริมฝีปากแน่น ดึงโน้ตบุ๊กคู่ใจรุ่นท็อปที่เชื่อมต่อกับมิติลับออกมาจากกระเป๋าคาดเอว นิ้วมือรัวแป้นพิมพ์อย่างดุเดือดท่ามกลางเสียงคำรามของผีร้ายรอบทิศทาง หน้าจอสีฟ้าสะท้อนแสงเข้ากับแว่นตาของเธอ "คิดจะใช้ไสยศาสตร์ครอบงำไร่ของฉันเหรอ? ฝันไปเถอะ..." รินพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มเยาะ มือซ้ายกดป้อนคำสั่งชุดใหญ่ลงไปในโปรแกรมคำนวณทิศทางผีหลอกที่เธอเพิ่งเขียนขึ้นสดๆ ร้อนๆ บนหน้าจอแสดงผล แผนที่สามDของไร่ผีบอกปรากฏขึ้นพร้อมกับจุดพิกัดสีแดงของอาคมที่กำลังเคลื่อนที่ รินใช้หลักการคำนวณเรขาคณิตวิเคราะห์และอัลกอริทึมการกระเจิงของคลื่นพลังงานวิญญาณ เพื่อหา "จุดบอด" หรือช่องโหว่ของโครงข่ายไสยศาสตร์ที่ป้าสมรและหมอผีรับจ้างวางไว้ "เจอแล้ว..." รินยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายของผู้ชนะ "จุดเชื่อมต่อหลักอยู่ที่ใต้ต้นสำโรงใหญ่ริมห้วย... พิกัดองศานั้นเป็นจุดอับสัญญาณพอดี ถ้าเรายิงกระสุนอาคมฝังโค้ดไวรัสล้างระบบเข้าไปตรงนั้น โครงข่ายผีสางนี่จะพังทลายเป็นโดินอมิโนทันที!" ผู้กองศรหันมามองภรรยาด้วยความทึ่ง ระหว่างที่ผู้ชายคนอื่นมองว่าภรรยาเป็นเพียงแม่บ้านหรือสะใภ้ไร่สวน แต่ภรรยาของเขากลับกำลังใช้คอมพิวเตอร์แฮกอาคมโบราณอย่างกับในภาพยนตร์ไซไฟผสมหนังผีสยองขวัญ "สั่งมาเลยครับผู้บังคับบัญชา ผมพร้อมลุยแล้ว" ผู้กองศรกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พร้อมปลดสลักกระสุนพิเศษเพิ่มอีกสองนัด "เล็งไปที่โคนต้นสำโรง ห่างจากผิวดินสี่สิบเซนติเมตร มุมยิงยี่สิบห้าองศา... ยิง!" เสียงคำสั่งเฉียบขาดดังขึ้นพร้อมกับที่ผู้กองศรเหนี่ยวไกปืนสุดแรงเกิด กระสุนพุ่งแหวกความมืดพุ่งตรงปักเข้าที่เป้าหมายอย่างแม่นยำราวจับวาง วินาทีนั้นเอง แสงสีทองสว่างวาบพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดิน เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณเร่ร่อนดังระเบิดก้องฟ้า ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาเงียบสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น หน้าจอเมนเฟรมในหัวของรินแสดงผลสถานะ *System Cleared: 100%* อย่างงดงาม รินผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก ปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กรวบเก็บเข้าที่ ก่อนจะหันไปสบตากับสามีรูปงามที่ยืนยันความแข็งแกร่งอยู่เคียงข้างเธอไม่ห่าง แต่ทว่า... ความเงียบสงบยังไม่ทันได้โอบGอมคนทั้งคู่ กลิ่นหอมกรุ่นของ "แกงคั่วหอยขมใบชะพลู" ฝีมือป้าสมรที่ตั้งเตาเคี่ยวไว้ที่เรือนใหญ่เมื่อหัวค่ำ ก็ลอยตามลมพัดโชยมาปะทะนาสิกจนทั้งคู่ท้องร้องกะ습นกะ습น และในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของป้าสมรก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความมืด— "นึกว่าตายหงส์ตายซากกันไปแล้ว ไอ้หลานสะใภ้จอมLวงโลก! เปิดประตูรับมรดกชิ้นสุดท้ายของตระกูลเดี๋ยวนี้!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสนุกและร่วมลุ้นไปกับความแสบสันของหมอผีสาวและผู้กองสายเปย์ในตอนนี้นะครับ