เมื่อทหารหนุ่มมาติดหล่มในดงกล้วย

“ถ้ามึงยังไม่หยุดเขย่ารถกู อีกสามวินาทีต่อจากนี้ กูก็ไม่รับประกันนะว่าไอ้ผีตานีในดงกล้วยนั่นมันจะหันมา ‘เล่นงาน’ มึงแทนที่จะเป็นกู” รินตวาดลั่นท่ามกลางความเงียบสงัดของทางลูกรังหลังไร่ แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่หน้าจอแตกละเอียดส่องกระทบใบหน้าของป้าสมรที่ซีดเผือดจนเกือบเป็นสีขาวนวลเหมือนปูนปลาสเตอร์ ญาติผู้พี่ตัวแสบที่จ้องจะฮุบที่ดินผืนนี้ยังคงเกาะขอบหน้าต่างรถกระบะคันเก่าที่เครื่องดับสนิทค้างอยู่กลางหล่มดินโคลน ดวงตาของป้าสมรเบิกโพลง ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่มันคือความกลัวขั้นขีดสุด “นังริน! มึง… มึงอย่ามาขู่กู! ที่ตรงนี้มันมีของดี พ่อหมอที่กูไปหามาบอกว่าที่นี่มันขุมทรัพย์! มึงนั่นแหละที่ทำตัวเฮงซวยจนรถดับ!” ป้าสมรเถียงกลับทั้งที่เสียงสั่นเครือ มือที่เกาะขอบรถเริ่มสั่นระริก รินถอนหายใจยาว พลางก้มลงมองใต้ท้องรถที่จมโคลนจนมิดคาน เธอไม่ใช่หมอผีสายสวดอ้อนวอน แต่เป็นหมอผีสาย 'คำนวณ' ในมือของเธอมีแผงวงจรขนาดเล็กที่ถอดมาจากพัดลมระบายอากาศในมิติลับ มันไม่ใช่แค่เศษเหล็ก แต่เป็น 'อาคมกรองกระแสพลังงาน' ที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อกักกันไม่ให้ไออาถรรพ์จากดงกล้วยเข้ามารบกวนระบบจุดระเบิดของรถ แต่ดูเหมือนกระแสพลังงานรอบนี้จะรุนแรงเกินกว่าที่เธอคาดไว้ ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นหู—เสียงคำรามต่ำลึกของเครื่องจี๊ปทหาร—ก็ดังแทรกความเงียบงันเข้ามา แสงไฟหน้ารถจี๊ปคันแกร่งสาดส่องผ่านม่านหมอกสีจางที่ปกคลุมไร่ ร่างสูงใหญ่ในชุดลายพรางพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามแขนเป็นมัดก้าวลงจากรถ ผู้กองศรเดินตรงมาด้วยท่าทางที่ดูสงบนิ่ง แตกต่างจากบรรยากาศชวนขนลุกโดยรอบอย่างสิ้นเชิง “มีปัญหาหรือเปล่าครับคุณริน?” เสียงเข้มทุ้มของเขาทำให้ป้าสมรที่กำลังตัวสั่นสะดุ้งสุดตัว รินลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินออกจากกางเกงยีนส์ตัวเก่ง “ผู้กอง… มาได้จังหวะพอดีเลยครับ รถผมมันไม่ได้เสียเพราะเครื่องยนต์ แต่มันเสียเพราะมี ‘คน’ บางคนแถวนี้พยายามจะเอาสายสิญจน์ไปผูกไว้กับไดสตาร์ท” ผู้กองศรมองไปที่ป้าสมรด้วยสายตานิ่งเฉียบแบบทหารที่ผ่านสมรภูมิมานับไม่ถ้วน เพียงแค่ปราดเดียว ป้าสมรก็รีบปล่อยมือจากรถกระบะแล้วถอยกรูดไปอยู่หลังต้นกล้วยต้นที่ใหญ่ที่สุดทันที “ถอยออกมาครับ” ผู้กองศรเอ่ยสั่งน้ำเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ ก่อนจะเดินไปที่หน้ารถจี๊ปของเขา หยิบกล่องเครื่องมือออกมา “งานประเภทนี้คุณรินจัดการเรื่องไสยศาสตร์ไป ส่วนงานแรงๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมครับ” เขาก้มลงมุดเข้าใต้ท้องรถด้วยความชำนาญ กลิ่นโคลนดินผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และกลิ่นอายบุรุษเพศของทหารหนุ่มทำให้รินเผลอใจสั่นไปครู่หนึ่ง นี่คือความต่างระหว่าง 'ญาติจอมปลวก' กับ 'สามีที่พึ่งพาได้จริง' “แน่นมากครับ” ผู้กองศรพูดลอดออกมาจากใต้ท้องรถ “เหมือนมีบางอย่างดึงไว้… ไม่ใช่แค่โคลน” “นั่นแหละครับที่ผมบอก มันคือกระแสวิญญาณที่เกาะติดอยู่กับที่ดินผืนนี้ ถ้าจะให้รถขยับ ผู้กองต้องสับสวิตช์ตรงนี้…” รินยื่นอุปกรณ์ชิ้นเล็กๆ เข้าไปใต้รถ ผู้กองศรรับไปโดยที่มือของเขาสัมผัสกับมือของเธอชั่วขณะ ความร้อนจากฝ่ามือทหารแผ่ซ่านเข้ามาจนรินต้องรีบดึงมือกลับ เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มขึ้นมาทันทีที่สวิตช์ทำงาน แต่แล้ว… ท้องฟ้าที่ควรจะมืดมิดกลับสว่างวาบด้วยสีเขียวประหลาด กลิ่นหอมฟุ้งของดอกกล้วยป่าคลุ้งไปทั่วบริเวณ กลิ่นที่หอมจนน่าสะอิดสะเอียน หอมจนเหมือนกับว่ามีใครบางคนกำลังเอาดอกไม้ไปจ่อไว้ที่ปลายจมูก “ผู้กอง… อย่าถอยหลังนะ!” รินตะโกน แต่ไม่ทันการแล้ว ล้อรถกระบะของเธอหมุนฟรีจนดินกระจาย แต่แทนที่รถจะพุ่งไปข้างหน้า มันกลับค่อยๆ จมดิ่งลงสู่พื้นดินเหมือนตกหลุมอากาศ ผู้กองศรคว้าแขนรินไว้ได้ทันก่อนที่ร่างของเธอจะเสียหลัก ในจังหวะนั้นเอง ทั้งคู่หันไปเห็นภาพที่ทำให้ลมหายใจหยุดชะงัก ใต้ต้นกล้วยยักษ์ที่ป้าสมรเพิ่งวิ่งไปหลบ เงาร่างสีเขียวจางๆ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น มันไม่ได้ดูน่ากลัวแบบผีในหนัง แต่มันดู ‘หิวโหย’ ผิดปกติ ป้าสมรไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว มีเพียงรองเท้าแตะข้างเดียววางทิ้งไว้บนพื้นโคลนที่ค่อยๆ ยุบตัวลงเป็นวงกว้าง “ผู้กอง… เตรียมปืนของคุณไว้เถอะครับ” รินกระซิบ เสียงของเธอเย็นเฉียบ “ไอ้ที่อยู่ในดงกล้วยนี่ ไม่ใช่แค่ผีตานีธรรมดา แต่มันคือ ‘บอท’ ที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อเฝ้าขุมทรัพย์ที่ญาติผมมันหมายปอง และดูเหมือนว่าตอนนี้… มันกำลังเลือก ‘ร่าง’ เพื่อจะออกมาเดินดิน!” ร่างสีเขียวในดงกล้วยหันมามองที่ทั้งสองคน ดวงตาของมันเป็นประกายเหมือนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รวนเร และในวินาทีที่แสงไฟจากรถจี๊ปดับลงพร้อมกันทั่วทั้งไร่ สิ่งที่เหลืออยู่คือเสียงหัวเราะแหลมสูงที่ดังมาจากจุดที่ป้าสมรเคยยืนอยู่ พร้อมกับกลิ่นเน่าเหม็นของผลไม้ที่เละเทะไปทั้งสวน “ริน… ไปที่รถผม เร็วเข้า!” ผู้กองศรกระชากตัวเธอเข้าหาตัวก่อนจะคว้าบางอย่างออกมาจากใต้เสื้อกั๊ก มันไม่ใช่ปืนพกแบบทหารที่รินเคยเห็น แต่เป็นอาวุธที่มีอักขระโบราณสลักอยู่บนลำกล้อง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาถึงตรงนี้ครับ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับผม