รอยเท้าปริศนาหน้าบ้านพัก

"เปิดประตูให้ฉันเถอะ... ริน หลานรัก" เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ ลอดผ่านรอยแตกของประตูไม้สักเก่าแก่เข้ามา ราวกับลมหายใจของคนที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากหลุมศพ รินยืนนิ่งค้างอยู่หน้าจอแท็บเล็ต แสงสีฟ้าจากยันต์ดิจิทัลสะท้อนแววตาที่หรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ความกลัวไม่ใช่สิ่งที่เธอรู้จักดีนักในฐานะหมอผีไอทีรุ่นใหม่ แต่ความ "น่ารำคาญ" ต่างหากคือสิ่งที่กำลังพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด บุคคลที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับเรื่องกล่องเหล็กเมื่อสิบปีก่อนอย่าง "ลุงพงษ์" พี่ชายแท้ๆ ของป้าสมร กลับมายืนเคาะประตูเรียกหาเธอในคืนเดือนดับสนิท บรรยากาศรอบไร่เงียบสงบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดกรีดร้อง แต่มันกลับถูกกลบด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งหนักแน่น... ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง! "ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่หลับไม่นอน มากวนประสาทคนอื่นเขา เดี๋ยวแม่ก็แจกยันต์ไล่ผีส่งกลับหลุมเดิมซะหรอก" รินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย มือเรียวกดปิดหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อเก็บพลังงานดิจิทัลไว้จัดการกับผีแม่ครัวตัวแสบด้านหลัง แต่ทว่า เหตุการณ์กลับไม่เป็นไปตามคาด ปึ้ง! ไม่ใช่เสียงเคาะประตูอีกต่อไป แต่เป็นแรงกระแทกจากด้านนอกที่ทำให้กลอนประตูเหล็กสั่นสะเทือน รินขมวดคิ้วมุ่น เธอรู้ดีว่าวิญญาณเร่ร่อนไม่มีทางมีพละกำลังทำลายข้าวของได้ขนาดนี้ เว้นแต่ว่า... มันไม่ใช่ผี! ทันใดนั้นเอง ก่อนที่รินจะได้หยิบมีดหมออาคมขึ้นมาตั้งรับ ประตูบ้านก็ถูกถีบผงะเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก กลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งเข้ามาปะทะจมูก ร่างของชายวัยกลางคนในชุดเสื้อผ้าขาดวิ่น ใบหน้าซีดเซียวราวกับคนอดนอนมาแรมปี ยืนขวางประตูอยู่จริง ๆ ดวงตาคู่พองโตจ้องมองมาที่เธอด้วยความโลภและเคียดแค้น "แก... ซ่อนสมบัติไว้ที่ไหน นังเด็กเนรคุณ!" ลุงพงษ์คำรามเสียงต่ำ พร้อมกับพุ่งตรงเข้ามาหารินอย่างรวดเร็วเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทำได้ รินถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส้นเท้าสะดุดเข้ากับขาเก้าอี้ไม้ แต่สติสัมปชัญญะของเธอยังคงทำงานด้วยความเร็วสูง เธอดีดนิ้วมือซ้ายที่สวมแหวนอัจฉริยะเชื่อมต่อระบบกล้องวงจรปิดในมิติลับทันที แสงไฟสีแดงวาบขึ้นที่มุมห้อง พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนภัยดัง *ติ๊ด* ลั่นบ้าน แต่ก่อนที่ร่างผีดิบหรือคนสติหลุดตรงหน้าจะคว้าตัวเธอไว้ได้ ร่างหนาในชุดเสื้อยืดสีเขียวเข้มและกางเกงสนามก็พุ่งทะยานผ่านหน้าต่างบานเกล็ดเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวเศษกระจก! เพล้ง! เศษกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้น ผู้กองศรในยามนี้ไม่มีมาดนายทหารผู้สุภาพเรียบร้อยเหลืออยู่เลย มีเพียง "สามี" ผู้กำลังเดือดดาลที่เห็นภรรยาอันเป็นที่รักตกอยู่ในอันตราย ศรพุ่งเข้าชาร์จร่างของลุงพงษ์ด้วยท่าไม้ตายของหน่วยรบพิเศษ ล็อกคอและกดลงกับพื้นบ้านเสียงดังสนั่น *โครม!* "กล้าดียังไงถึงบุกเข้ามาในบ้านเมียผม!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคมกราบกวาดมองผู้บุกรุกอย่างคาดโทษ ศรใช้เข่ากดทับแผ่นหลังของชายแปลกหน้าไว้แน่น จนอีกฝ่ายส่งเสียงร้องครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด รินยืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง เธอยกมือขึ้นปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้สามีที่กำลังทำหน้าที่ปกป้องครอบครัวอย่างแข็งขัน "ใจเย็น ๆ ก่อนครับพี่ศร เดี๋ยวเขาตายคาบ้านแล้วเราจะซวยเอา แค่ลากคอมันออกไปให้พ้นหน้าบ้านก็พอ" ศรหันมามองภรรยาแวบหนึ่ง สายตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยทันที เขาสำรวจเนื้อตัวรินอย่างรวดเร็ว "น้องรินปลอดภัยดีนะครับ? มันทำอะไรคุณหรือเปล่า?" "ผมยังไม่ตายโว้ย! พวกแกสองคนมันเนรคุณ สมบัติในกล่องนั้นมันควรเป็นของตระกูลเรา!" ลุงพงษ์ที่ถูกกดอยู่กับพื้นตะโกนแหบแห้ง ใบหน้าแนบติดกับพื้นไม้กระดาน น้ำลายไหลย้อยด้วยความคลุ้มคลั่ง รินย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ใช้ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ ที่คางของตัวเองด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ ต่างจากสถานการณ์ตึงเครียดรอบตัว "ลุงพงษ์ครับ สมบัติอะไรนั่นน่ะ มันอยู่ในมิติลับที่ต่อให้ลุงเอาหัวโขกพื้นตายแล้วเกิดใหม่สบรอบ ลุงก็ไม่มีวันหาเจอหรอกครับ อีกอย่างนะ... คนที่ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ควรจะนอนนิ่ง ๆ อยู่ในหลุม ไม่ควรมาเดินเร่ร่อนเรียกหาผลประโยชน์ตอนดึกดื่นแบบนี้" สิ้นคำพูดของริน แววตาของลุงพงษ์ก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ร่างกายที่เคยดิ้นรนขัดขืนกลับนิ่งสนิท ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตาขาว ก่อนที่คราบโคลนและกลิ่นเน่าเฟะจะโชยออกมาจากตัวเขาอย่างรุนแรง ศรสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาขยับตัวบังหน้าภรรยาไว้ทันที พร้อมกับชักมีดพกประจำกายออกเตรียมพร้อม "น้องริน... นี่มันไม่ใช่คนแล้วครับ" "รู้แล้วครับพี่" รินกัดฟันกรอด หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดใช้งานอีกครั้ง หน้าจอฉายภาพโครงสร้างพลังงานวิญญาณที่กำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติรอบตัวลุงพงษ์ "นี่มันร่างเชิดของผีตายโหงที่ถูกควบคุมด้วยอาคมสายดำ... มีคนจงใจส่งมันมาเปิดทางเข้าไร่เรา!" บรรยากาศในบ้านพักพลันหนתเยือกขึ้นทันตาเห็น อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ลุงพงษ์ที่นอนอยู่บนพื้นค่อย ๆ บิดเกร็งข้อต่อกระดูกเสียงดังกร๊อบแกร๊บ ราวกับตุ๊กตาไม้ที่ถูกดึงสายเชิ่ด ท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาล ประตูบ้านที่พังเสียหายค่อย ๆ ปิดลงเองอย่างช้า ๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังมาจากความมืดมิดนอกรั้วไร่ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอแท็บเล็ตในมือของรินก็ส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นเป็นจังหวะรัว พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโปร่งแสง— **[Warning: พลังงานอาคมระดับสูงกำลังปิดล้อมพื้นที่พิกัด 00.00 น. ตรวจพบรอยเท้าปริศนาเพิ่มอีกสิบสองคู่กำลังมุ่งหน้ามาที่ไร่จากทุกทิศทาง]** โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอผีไอทีกับคุณทหารสายเปย์ในไร่ผีบอก" มาจนถึงตอนนี้ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้หมอผีวัยรุ่นคนนี้ด้วยนะครับ!