รอยรักกับรอยสักอาคม

กลิ่นอายควันเทียนหอมๆ และกลิ่นไอไอน้ำเดือดพลั่กจากหม้อแกงเขียวหวานเนื้อน่องลายลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวเรือนไม้สักทอง ผู้กองศรในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อแน่นหนาตามประสาชายชาติทหาร กำลังยืนบรรจงตักกะทิเคี่ยวแตกมันลงในหม้อด้วยความประณีตราวกับกำลังปฏิบัติภารกิจกู้ระเบิด ทว่าในมืออีกข้าง เขากลับถือแผ่นยหนังโบราณสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าที่มีคราบหมึกจีนจางๆ ส่งยื่นมาตรงหน้าภรรยา "ผมว่าคุณควรดูเจ้านี่หน่อยครับ... ริน" รินละสายจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพา (ที่เธอโมดิฟายด์ระบบเขียนโปรแกรมไล่ผีผ่านคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า) เธอดันแว่นกรองแสงขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววฉงนระคนระแวง เธอรับแผ่นกระดาษโบราณนั้นมาพินิจพิเคราะห์ กลิ่นอายจางๆ ของชาดและกระดาษสาเก่าเก็บโชยเข้าจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของหมอผีสาวสายไอทีเต้นกระหน่ำ ไม่ใช่ความเก่าแก่ของมัน แต่เป็นลวดลายอักขระขอมโบราณที่ขมวดเกลียวเป็นวงจรดิจิทัลแบบไบนารีโค้ดอย่างไม่น่าเชื่อ! "นี่มัน... โค้ดคำสั่งระบบปัดเป่าวิญญาณรุ่นบุกเบิกนี่คะ... เอ๊ย นี่ครับ!" รินเกือบหลุดปากพูดสำนวนคุ้นเคย รีบปรับสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาคลั่งรักของสามีทหารจ้องมองมาอย่างเอ็นดู "คุณเอามาจากไหนคะ... ครับ ผู้กอง?" "จากหีบสมบัติลับของคุณปู่ผมเองครับ" ผู้กองศรวางทัพพีลง เดินเข้ามาประชิดตัวภรรยาอย่างแนบชิด กลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกลิ่นแดดอ่อนๆ และกลิ่นเครื่องแกงไทยๆ ลอยเข้าแตะจมูก "ท่านเคยบอกไว้ก่อนเสียชีวิตว่า ยันต์ตระกูล 'สิงห์ 2' บทนี้ ถูกสร้างขึ้นเพื่อผนึกวิญญาณอาฆาตในไร่แห่งนี้โดยเฉพาะ และผู้ที่จะปลดล็อกมันได้... ไม่ใช่ทายาทสายตรงอย่างผม แต่ต้องเป็นคนที่มีจิตวิญญาณเชื่อมโยงกับโลกอีกใบได้อย่างคุณ" รินก้มมองยันต์ในมือ สัมผัสได้ถึงกระแสความอุ่นวาบที่แล่นแปลบจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ รอยสักรูปวงจรเวทมนตร์ที่ต้นแขนซ้ายของเธอเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา ราวกับมันกำลังตอบสนองต่อแผ่นกระดาษตรงหน้า ในขณะที่ป้าสมร ญาติจอมสูบที่แอบย่องเบาหมายมาขโมยผักสวนครัวไปขายในตลาด ยืนแข็งทื่ออยู่หลังม่านประตู ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือดด้วยความกลัวเมื่อเห็นแสงเรืองรองสีทองอ่อนๆ เปล่งประกายออกมาจากตัวของหลานสาว "อี... อีริน! แกไปทำอะไรผัวแก ของต่ำช้าอะไรทำไมมันเรืองแสงได้วะ!" ป้าสมรโพล่งขึ้นด้วยความตกใจกลัวจนลืมตัว วิ่งโร่เข้ามาหมายจะปัดกระดาษในมือรินทิ้งด้วยความโลภและอิจฉาริษยา เพราะคิดว่ามันคือลายแทงขุมทรัพย์สมบัติโบราณ "หยุดนะป้า!" ผู้กองศรตวาดเสียงทุ้มต่ำทรงพลังตามสัญชาตญาณทหารหนุ่ม มือหนาคว้าข้อมือป้าสมรไว้มั่นราวกับคีมเหล็ก แรงกดมหาศาลทำให้ป้าสมรหน้าเหเกด้วยความเจ็บปวด "ของในบ้านผม อย่าริอ่านมาแตะต้องเด็ดขาด!" รินไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของป้าสมร สายตาของเธอจดจ้องอยู่บนรอยสักรูปอักขระบนแขนของตนเองที่ค่อยๆ ขยายตัวเชื่อมโยงกับยันต์ในมือ โลกมิติลับในสมองของเธอสั่นสะเทือน ข้อมูลมหาศาลเกี่ยวกับอาณาเขตไร่ผีบอกหลั่งไหลเข้ามาในสมองราวกับดาวน์โหลดไฟล์ภาพยนตร์ความคมชัดสูง ภาพวิญญาณเร่ร่อนนับร้อยที่เคยอาละวาดในอดีตกำลังคุกเข่าลงต่อหน้าพลังงานบางอย่างที่คุ้นเคย... พลังงานสายเลือดเดียวกับผู้กองศร "ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญแน่ๆ ครับผู้กอง..." รินเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของสามี น้ำเสียงของเธอนิ่งสงบแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ยันต์แผ่นนี้... มันคือสิทธิ์การครอบครองที่ดินทั้งหมดของไร่ผีบอกทางกฎหมายไสยศาสตร์ และชื่อที่ถูกลงทะเบียนไว้ในระบบเมื่อร้อยปีก่อน... คือบรรพบุรุษของคุณ ที่ทำสัญญาร่วมกับตระกูลหมอผีของฉัน!" บรรยากาศในห้องครัวพลันเงียบกริบลงทันที เสียงเดือดพลั่กของแกงเขียวหวานเนื้อน่องลายส่งกลิ่นหอมหววนยั่วยวนน้ำลาย แต่ไม่มีใครสนใจอาหารตรงหน้าอีกต่อไป เมื่อจู่ๆ หน้าต่างไม้สักก็กระแทกเปิดผางด้วยแรงลมพายุที่พัดมาจากไหนไม่ทราบ ท้องฟ้าด้านนอกที่เคยสดใสกลับมืดครึ้มลงในพริบตา พร้อมกับเงาดำทมิฬรูปร่างประหลาดนับสิบที่พากันเคลื่อนตัวรายล้อมบ้านเรือนไม้ ทว่าสิ่งที่ทำให้รินและผู้กองศรต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง คือเสียงเคาะประตูหน้าบ้านสามครั้งดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ทั้งที่ประตูลงกลอนไว้อย่างแน่นหนาจากด้านใน และแขกยามวิกาลที่ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบธรณีประตูเรือน โดยไม่มีใครปลดล็อกกลอน... กลับไม่ใช่ภูตผีปีศาจตนใด แต่เป็นร่างระหงของหญิงสาวปริศนาในชุดไทยโบราณที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับรินทุกกระเบียดนิ้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอผีไอทีกับคุณทหารสายเปย์ในไร่ผีบอก" มาจนถึงตอนนี้ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้หมอผีวัยรุ่นคนนี้ด้วยนะครับ!