ผีพนันกับตลาดนัดยุค80

"ถ้ามึงยังไม่คืนเงินกูสามร้อยบาทนี้ มึงก็อย่าหวังว่าจะได้ไปผุดไปเกิดเลยไอ้ทุเรศ!" เสียงแหลมสูงจนแก้วหูแทบปริดังแทรกเสียงจอแจของตลาดนัดประจำอำเภอในยุค 80 ท่ามกลางกลิ่นอายของปลาเค็มย่าง ควันโขมงจากเตาถ่านปิ้งลูกชิ้น และกลิ่นเหงื่อไคลของผู้คน รินยืนกระพริบตาปริบๆ อยู่หน้าแผงขายผักปลอดสารพิษที่เธอเพิ่งขนมาจากมิติลับในตัว มือเรียวกำทัพพีอลูมิเนียมแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังต้นตอของเสียงซึ่งอยู่ไม่ไกลจากแผงของเธอนัก ชาวบ้านต่างพากันเดินเลี่ยงหลบวงล้อมนั้นด้วยความหวาดกลัว บางคนยกมือขึ้นทาบอกพึมพำคาถาปัด รินหรี่ตามองร่างโปร่งแสงที่ชาวบ้านมองไม่เห็น แต่สำหรับ 'หมอผีไอที' อย่างเธอนั้น... ชัดเจนเสียยิ่งกว่าจอคอมพิวเตอร์เมนเฟรมรุ่นใหม่ล่าสุด ผีเร่ร่อนตนหนึ่ง สวมเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตเก่าๆ กางเกงสแล็กขาดวิ่น กำลังยืนชี้หน้าด่ากราดชายชราคนหนึ่งที่นั่งยองๆ หน้าซีดตัวสั่นอยู่กับพื้นถนนลูกรัง "คุณรินครับ ระวังตัวด้วยนะครับ ตรงนั้นดูท่าทางจะไม่ค่อยปกติเท่าไหร่" ผู้กองศร สามีหนุ่มนายทหารรูปร่างสูงใหญ่ในชุดไปรเวท เดินถือถุงน้ำแข็งและลังโคคาโคล่าแช่เย็นเจี๊ยบเข้ามาประชิดตัว ร่างหนากำBongบังรินไว้ครึ่งหนึ่งด้วยสัญชาตญาณระวังภัย มือใหญ่วางลงบนไหล่บางเบาๆ อย่างปลอบประโลม "ไม่ได้ไม่ปกติธรรมดาหรอกพี่ศรครับ... นั่นน่ะ เจ้าหนี้กับลูกหนี้ข้ามภพข้ามชาติชัดๆ" รินกระซิบตอบ เสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอเจือความขบขัน เธอหยิบแว่นตากรองแสงทรงวินเทจขึ้นมาสวม เพื่อปรับโฟกัสการมองเห็นวิญญาณให้คมชัดยิ่งขึ้น ย้อนกลับไปเมื่อสามสิบปีก่อน ผีเร่ร่อนตนนี้มีนามว่า 'นายประจักษ์' เป็นเซียนพนันตัวยง ส่วนชายแก่ที่นั่งตัวสั่นอยู่คือ 'ตาเพลีย' เพื่อนร่วมวงไฮโล ประจักษ์เคยให้ตาเพลียยืมเงินสามร้อยบาทเพื่อไปแก้ตัวในตา最後 แต่ปรากฏว่าเจ้ามือโกง ตาเพลียหมดตัว และก่อนที่ประจักษ์จะได้ทวงเงินคืน เขาก็ถูกคู่อริแทงตายคาบ่อนเสียก่อน ความแค้นเรื่องเงินสามร้อยบาทจึงฝังรากลึกอยู่ในดวงจิต ติดตัวข้ามภพข้ามชาติมาจนถึงยุคปัจจุบันที่ค่าเงินเปลี่ยนไปไกลโข แต่ความอาฆาตยังคงเท่าเดิมไม่เสื่อมคลาย "มึงโกงกู! สามร้อยบาทในยุคปี 2500 มันซื้อควายได้ครึ่งตัวนะเว้ยไอ้เพลีย!" ผีประจักษ์แผดเสียงโหยหวน ลมพัดกรรโชกแรงจนฝุ่นตลบอบอวลในตลาดนัด ข้าวของบนแผงข้างเคียงสั่นสะเทือน ตาเพลียวัยเจ็ดสิบเศษยกมือไหว้ท่วมหัว น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวจับจิต "กูไม่ได้ตั้งใจโกงเอ็งนะประจักษ์! กูไม่มีจะกิน ลูกเมียก็ทิ้ง กูจะเอาที่ไหนมาใช้ให้วะ! อโหสิกรรมให้กูเถอะน่า!" "ไม่อโหសิ! จนกว่ามึงจะใช้หนี้กูครบ!" ผีประจักษ์แยกเขี้ยว หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เงื้อมือทำท่าจะบีบคอตาเพลียให้ตายตามกันไปข้างหนึ่ง รินถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอยื่นลังผักให้ผู้กองศรดูแลต่อ "พี่ศรเฝ้าแผงแป๊บนะครับ เดี๋ยวผมพา 'ลูกค้าพิเศษ' ไปเคลียร์บัญชีด่วน" "ระวังตัวด้วยนะครับที่รัก มีอะไรตะโกนเรียกผมทันทีนะ" ผู้กองศรพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ แม้จะมองไม่เห็นผีตนนั้น แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากจุดเกิดเหตุ มือหนาเอื้อมไปจับด้ามปืนพกสั้นที่เหน็บไว้ใต้เสื้ออย่างระแวดระวังตามสัญชาตญาณทหารหาญ รินก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปในวงล้อม เธอหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นกระดูกหมูที่ดัดแปลงระบบภายในด้วยคาถาอาคมขึ้นมาเปิดหน้าจอแอพพลิเคชั่นคำนวณหนี้สินและดอกเบี้ยทบต้นทบดอกตามหลักเศรษฐศาสตร์ยุคใหม่ ก่อนจะสะบัดมือโปรยข้าวสารเสกใส่ผีประจักษ์เปรี้ยงหนึ่ง! "โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย แสบชิบหาย!" ผีประจักษ์สะดุ้งโหย่ง กระโดดถอยหลังไปสามก้าว หันมาถลึงตาใส่ริน "อีหนู หน้าตาดีซะเปล่า มายุ่งอะไรกับเรื่องของคนอื่นวะ!" "คนอื่นที่ไหนล่ะครับคุณประจักษ์..." รินยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่แววตากลับดุดันจนผีหนุ่มถึงกับเสียวสันหลังวาบ "ผม 'หมอผีริน' แห่งไร่ผีบอก ผู้ตรวจสอบบัญชีวิญญาณประจำอำเภอนี้ ในฐานะที่ผมเป็นตัวแทนกรมสรรพากรโลกหลังความตาย ขอบอกให้รู้ไว้นะครับว่า การทวงหนี้เกินกว่ากฎหมายกำหนดแถมคิดดอกเบี้ยเกินอัตราแบบนี้ มันผิดกฎหมายทั้งโลกมนุษย์และนรกโลกันตร์!" "กฎหมายบ้าบออะไรของแกวะ! เงินของฉัน ฉันมีสิทธิ์ทวง!" ผีประจักษ์เถียงคอเป็นเอ็น "สิทธิ์น่ะมีครับ แต่คุณตายไปสามสิบปีแล้วนะประจักษ์!" รินกดหน้าจอมือถือรัวๆ หน้าจอเรืองแสงสีเขียววาบขึ้นกลางอากาศ แสดงตัวเลขทางบัญชีที่คำนวณด้วยเวทมนตร์ไอที "เงินสามร้อยบาทเมื่อปี 2500 ถ้าคำนวณตามอัตราเงินเฟ้อ ค่าครองชีพ และค่าเสียโอกาสในการลงทุนในยุค 80 นี้... บวกกับค่าเสียหายทางจิตใจที่คุณตามหลอกหลอนเขามาสามสิบปี... หักกลบลบหนี้กันแล้ว..." รินเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ผีหนุ่มผู้กำลังอ้าปากค้าง "ตอนนี้คุณประจักษ์ต่างหากล่ะครับ ที่ติดหนี้ค่าทำขวัญและค่าก่อกวนความสงบสุขในที่สาธารณะ เป็นเงินสดรวมทั้งสิ้น... เจ็ดร้อยห้าสิบสี่บาทถ้วน!" "ฮะ?! อะไรนะ! ฉันเป็นเจ้าหนี้ทำไมกลายเป็นลูกหนี้ไปได้วะ!" ผีประจักษ์โวยวายลั่น เสียงหวีดร้องทำเอาแม่ค้าขายปลาข้างๆ เป็นลมพับคาเข่ง "ระบบไอทีของผมไม่เคยคำนวณพลาดหรอกครับ" รินก้าวเข้าไปใกล้ ใช้ปลายทัพพีเคาะเบาๆ ที่หน้าผากของผีประจักษ์ทีหนึ่ง จนเกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบ "ทางเลือกมีอยู่สองทาง... หนึ่งคือคุณเซ็นยินยอมเข้าสู่กระบวนการปรับโครงสร้างหนี้ในมิติลับของผม ไปช่วยผมปลูกผักทำไร่ใช้หนี้แรงงานสามปี หรือสอง... ผมจะใช้โปรแกรมแอนตี้ไวรัสวิญญาณ ลบคุณออกจากสารบบการเกิดใหม่ให้กลายเป็นผีเร่ร่อนไร้ตัวตนไปตลอดกาล เลือกเอาครับ!" ผีประจักษ์กลืนน้ำลายเหนียวหนืด (ถ้าผีมีน้ำลายนะ) ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เขาเหลือบมองตาเพลียที่นั่งยกมือไหว้ท่วมหัว แล้วหันกลับมามองหน้าหมอผีสาวหน้าเลือดที่ส่งรอยยิ้มพิฆาตมาให้อย่างเลือดเย็น "เอ่อ... ไปปลูกผักนี่มีข้าวให้กินสามมื้อมั้ยครับคุณหมอผี?" ผีประจักษ์ถามเสียงอ่อย ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น "ข้าวต้มหมูสับร้อนๆ ฝีมือผู้กองศรสามีผมอร่อยที่สุดในสามโลกครับ รับรองว่าอิ่มหนำสำราญแน่นอน" รินยิ้มกริ่ม ในจังหวะที่ผีประจักษ์กำลังจะอ้าปากตอบตกลงนั้นเอง ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือตลาดนัดก็พลันมืดครึ้มลงฉับพลัน ลมพัดกรรโชกแรงจนเตาถ่านปิ้งลูกชิ้นปลิวว่อน ผู้คนในตลาดต่างแตกตื่นส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากทางทิศเหนือของตลาด พร้อมกับไอหมอกสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นปกคลุมแผงค้าขายในพริบตา ผู้กองศรคว้าปืนพกขึ้นมาขึ้นลำเสียงดังคลิก ร่างสูงก้าวเข้ามาดึงรินไปหลบอยู่ด้านหลังทันที ดวงตาคมกราบกวาดมองฝ่าความมืดด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุด ร่างเงาดำทะมึนหลายสิบร่างค่อยๆ ก้าวทะลุผ่านม่านหมอกออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ และบุคคลที่เดินนำหน้าสุดในกลุ่มนั้น... คือชายหนุ่มในชุดสูทสากลร่วมสมัยที่รินจำได้แม่นยำว่าเป็นอดีตคู่ปรับเก่าจากตระกูลฝั่งพ่อผู้ล่วงลับ "สวัสดีครับคุณน้องริน... ไม่เจอกันนาน คิดถึงผมไหมครับ?" (โปรดติดตามตอนต่อไป) ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอผีไอทีกับคุณทหารสายเปย์ในไร่ผีบอก" มาจนถึงตอนนี้นะครับ!