อดีตที่ไม่เคยตาย

“คุณคิดจริงๆ หรือคะธามินทร์ ว่าเงินก้อนโตและแววตาดุดันคู่นั้น จะลบเล้าง1ล้านความพินาศที่คุณเคยฝัง2ลงบนร่าง1กายของดิฉันได้” เสียงหวานทว่าราบเรียบราวน์ผิวน้ำในคืนไร้ลมเอ่ยขึ้น ท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวของห้องรับรองพิเศษในโรงแรมหรูใจกลางมหานคร รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีเพิร์ลเกรย์นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม แววตาของเธอประดับด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของอดีตสามีผู้ทรนง ธามินทร์ยืนค้ำโต๊ะกระจกตัวยาว ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างสูงใหญ่ที่เคยใช้ความเย็นชาและอำนาจกดขี่เธอมาตลอดหลายปี บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก สายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโหยหา เจ็บปวด และตระหนักได้ถึงความจริงอันโหดร้าย—ผู้หญิงที่เขาเคยทิ้งขว้างอย่างไร้ค่า บัดนี้ได้กลายเป็นราชินีผู้สูงศักดิ์ที่เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอื้อมมือไปแตะต้อง “ริน... ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น ผมแค่มืดบอด...” “คำแก้ตัวเดิมๆ ค่ะ” รินรดายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นอายของความหรูหราเคล้าคลอไปกับความตึงเครียดในอากาศ “คุณมืดบอดเพราะความเย่อหยิ่ง และตาสว่างก็ต่อเมื่อทุกอย่างพังทลายลงคาตา น่าสมเพชดีนะคะว่าไหมคะ” ก่อนที่ธามินทร์จะได้กล่าวแก้ตัวใดๆ เพิ่มเติม เสียงเคาะประตูก็ขัดจังหวะขึ้นอย่างเยือกเย็น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของคีย์ หุ้นส่วนหนุ่มผู้เป็นดั่งเงาเคียงข้างรินรดาเสมอ เขาก้าวเข้ามาพร้อมแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าประดับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเย้ยหยันไว้มิดชิด “ขอโทษที่ขัดจังหวะความอาลัยอาวรณ์นะครับคุณธามินทร์ แต่ดูเหมือนว่าเราจะมี ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ มายืนรออยู่ข้างนอกสักพักแล้วล่ะครับ” คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะส่งสายตาไปยังรินรดา รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ใครกันคะคีย์?” “คนจากอดีต... คนที่รู้ดีว่าคุณเคยผ่านนรกขุมไหนมาบ้าง ก่อนจะก้าวขึ้นมาเป็นผู้บริหารระดับท็อปของที่นี่ครับ” สิ้นคำพูดของคีย์ ประตูห้องรับรองก็เปิดผางออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างชุ่มเหงื่อของหญิงวัยกลางคนในชุดเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงที่ยับยู่ยี่ก้าวพรวดพราดเข้ามา ใบหน้าของเธอซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก แต่แววตากลับฉายแววเจ้าเล่ห์และกระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด “คุณ... คุณรินรดาคะ! ช่วยฉันด้วยเถอะค่ะ!” เสียงแหลมสูงนั้นร้องระลอกทันทีที่เห็นหน้าอดีตนายจ้าง รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนหัวจรดเท้า ความทรงจำสีเทาหม่นในอดีตพวยพุ่งกลับมาในหัวสมองทันที—นั่นคือ ‘ป้าชื่น’ อดีตแม่บ้านคนสนิทในบ้านของธามินทร์ ผู้เคยเห็นทุกหยดน้ำตา ทุกรอยฟกช้ำ และทุกความอัปยศอดสูที่เธอได้รับระหว่างแต่งงาน ธามินทร์ขมวดคิ้วแน่น หันไปมองป้าชื่นด้วยความตกใจระคนสงสัย “แกมาที่นี่ได้ยังไง ใครปล่อยแกเข้ามา?” “คุณธามินทร์คะ! ดิฉันไม่ได้อยากจะมายุ่มย่ามเลยค่ะ แต่... แต่ถ้าคุณรินรดาไม่ช่วยดิฉันตอนนี้ ชีวิตดิฉันคงไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ!” ป้าชื่นโผเข้าหา แต่มือหนาของคีย์ขยับเข้ามาขวางกั้นไว้ทันทีอย่างรู้ทัน “พูดธุระของคุณมาค่ะป้าชื่น” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงปราศจากความอบอุ่นใดๆ “คุณไม่มีสิทธิ์มาขอร้องอะไรฉันทั้งนั้น เว้นเสียแต่ว่า... เรื่องที่คุณกำลังจะพูด มันมีค่าพอที่จะแลกกับอิสรภาพของคุณ” ป้าชื่นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หล่อนหันซ้ายแลขวาด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะตัดสินใจพ่นความลับที่ถูกเก็บงำไว้ใต้พรมมานานหลายปีออกมา “เรื่อง... เรื่องเอกสารการตรวจสุขภาพและประวัติการตั้งครรภ์ของคุณเมื่อสามปีก่อนค่ะ!” ป้าชื่นละล่ำละลักพูด “วันที่คุณแท้งลูกบนพื้นห้องนอนใหญ่... คุณธามินทร์ไม่ได้สนใจใยดี แต่วันนั้น ดิฉัน... ดิฉันเห็นบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ในลิ้นชักลับของคุณยายคุณธามินทร์!” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ สีหน้าที่เคยเยือกเย็นแข็งค้างไปในเสี้ยววินาที ขณะที่ธามินทร์หันขวับไปมองหน้าป้าชื่นด้วยความตกตะลึงจนหน้าถอดสี “แกพูดเรื่องอะไรวะป้าชื่น! เรื่องอะไรของเด็กนั่น!” ธามินทร์คำรามเสียงต่ำ พุ่งเข้าไปกระชากแขนแม่บ้านเก่าด้วยความเกรี้ยวกราด “ปล่อยฉันนะคุณธามินทร์! มันไม่ใช่แค่เรื่องเด็กธรรมดาค่ะ!” ป้าชื่นกรีดร้องด้วยความตกใจ “วันที่คุณรินรดาเซ็นใบหยดแล้วเดินออกจากบ้านไปอย่างไร้เรี่ยวแรง มีคนจ้างวานลับหลังให้ฉันทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญ... และคนคนนั้น... ก็คือคนใกล้ตัวของคุณเอง!” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็ง รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งแผดเผาช่องอกจนแทบหายใจไม่ออก แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากแท็บเล็ตในมือของคีย์ก็ดังขึ้น ตัดผ่านความเงียบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ “ริน... นายใหญ่ตระกูลของคุณ กำลังเดินทางมาที่นี่ พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ระบุชื่อ ‘ผลตรวจ DNA และสิทธิ์การดูแลทายาทลับ’ ของคุณ... และมันเพิ่งถูกส่งตรงถึงมือธามินทร์ในวินาทีนี้” รินรดาหันขวับไปมองธามินทร์ทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเห็นธามินทร์กำลังก้มลงมองซองเอกสารที่หล่นอยู่แทบเท้า ซึ่งระบุชื่อของเด็กชายตัวน้อย... ผู้มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับเขาราวกับแกะ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความเจ็บปวดและการเอาคืนนี้นะคะ ละอองดาวเดือนเก้า