การเจรจาบนเส้นด้าย

กลิ่นอายของกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องประชุมกระจกใส บรรยากาศภายในห้องเพนต์เฮوسหรูหราใจกลางย่านธุรกิจตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แฟ้มเอกสารสีดำสนิทนับสิบเล่มถูกวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทว่ามันกลับเปรียบเสมือนกองก้อนถ่านที่รอเวลาแผดเผาคนตรงหน้าให้มอดไหม้เป็นจุล รินรดานั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มขับเน้นสรีระสง่างามและความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบตึงไว้ด้านหลังอย่างประณีต เผยให้เห็นดวงหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ทว่ากลับคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน ธามินทร์ในฐานะประธานบริหารกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้เคยคุมชะตาชีวิตของคนทั้งประเทศ กำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามและเย่อหยิ่งในอดีต บัดนี้กลับดูเหนื่อยล้า ร่องลึกรอบดวงตาของเขาฟ้องชัดถึงความไร้ซึ่งการพักผ่อน ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาต้องวิ่งวุ่นทำทุกวิถีทางเพื่อกอบกู้โปรเจกต์ใหญ่ที่กำลังจะหลุดมือ ทว่าคู่แข่งรายเดียวที่กุมอำนาจต่อรองทั้งหมดไว้ในมือ... กลับเป็นอดีตภรรยาที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี "เงื่อนไขในสัญญานี้... ดูเหมือนจะบีบรัดพวกเราเกินไปหน่อยนะครับ ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเย่อหยิ่งในอดีต เอ่ยขึ้นด้วยความอ่อนล้า เจือแววเวงวอนที่เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องเอามาใช้กับใคร โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเอกสารตรงหน้า ดวงตาคู่คมจับจ้องไปยังผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยยอมมอบทั้งหัวใจให้ แต่ในวันนี้ เขาก็เป็นเพียงแค่นักลงทุนรายหนึ่งที่กำลังจะสิ้นเนื้อประดาตัวหากปราศจากลายเซ็นของเธอ "เกินไปอย่างนั้นหรือคะ, คุณธามินทร์?" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมหลุดออกมาจากริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ "สำหรับฉันแล้ว ฉันคิดว่านี่คือข้อเสนอที่ ‘เมตตา’ ที่สุดเท่าที่บริษัทที่ปรึกษาของฉันจะมอบให้กับบริษัทที่ใกล้จะล้มละลายอย่างคุณได้แล้วนะคะ" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในอกของธามินทร์ราวกับมีคนเอามีดกรีดซ้ำลงบนแผลเก่า เขารู้ดีว่าเธอกำลังแก้แค้น เขารู้ดีว่าทุกตัวอักษรในสัญญาฉบับนี้ถูกร่างขึ้นมาเพื่อทรมานเขาทางจิตวิทยา บังคับให้เขาต้องยอมจำนนทีละน้อย สูญเสียศักดิ์ศรีทีละนิด จนกว่าจะราบคาบแทบเท้าเธอ "ริน... เรื่องในอดีต ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดมหันต์ ผมขอโทษ..." ธามินทร์พยายามเอื้อมมือหนาออกไปหมายจะกุมมือบางที่วางอยู่บนโต๊ะ ทว่ารินรดากลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจที่จะให้ผิวเนื้อต้องสัมผัสกัน แม้แต่นิดเดียว *แกร็ก!* เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นขัดจังหวะ คีย์ หุ้นส่วนหนุ่มรูปหล่อก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์และแฟ้มเอกสารอีกชุดในมือ เขายืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของรินรดาอย่างสนิทสนม มือหนาวางลงบนพนักพิงของเธออย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ สายตาคมกริบมองตรงไปยังธามินทร์ด้วยความท้าทาย "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ พอดีผมมีเอกสารสำคัญเกี่ยวกับสัดส่วนหุ้นที่ทางธามินทร์ต้องโอนให้เราเพิ่มเติมเพื่อค้ำประกันความเสี่ยง" คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดเปรียบเสมือนการตอกตะปูลงโลงศพทางธุรกิจของธามินทร์ ธามินทร์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ สายตาดุจพญาอินทรีย์หันไปจ้องมองมือของคีย์ที่แตะอยู่ใกล้เรือนร่างของอดีตภรรยา ความหึงหวงและความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบจะระเบิดออกทางหน้าผาก แต่เขารู้ดีว่า... ตอนนี้เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะออกปากห้าม "คีย์จัดการต่อได้เลยค่ะ ฉันคิดว่าคุณธามินทร์คงไม่มีข้อทักท้วงอะไรอีกแล้ว... ใช่ไหมคะ?" รินรดาหันไปพยักหน้าให้หุ้นส่วนหนุ่ม ก่อนจะหันกลับมาสบตาธามินทร์นิ่ง ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ ธามินทร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังตีรวนในอก เขากวาดสายตามองเอกสารข้อตกลงที่ระบุเงื่อนไขโหดร้าย—ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่รวมถึงตารางเวลาที่เขาต้องคอยมารายงานตัว ปฏิบัติตามคำสั่ง และถูกเธอย่ำยีศักดิ์ศรีทุกครั้งที่เธอต้องการ มันคือเกมแห่งอำนาจที่เขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม มือหนายื่นไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมา นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความคับแค้นใจ ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดาที่นั่งไขว่ห้างรอด้วยแววตานิ่งเฉยไร้เยื่อใย เขาก็รู้ดีว่า... เขาไม่มีทางเลือกอื่น หากสูญเสียบริษัทนี้ไป เขาก็จะไม่เหลืออะไรเลยแม้แต่เศษเสี้ยวโอกาสที่จะได้เข้าใกล้เธออีก "ผมเซ็น..." ธามินทร์เอ่ยเสียงแหบพร่า ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษสีขาวสะอาด บรรจงเขียนลายเซ็นของตนเองลงไปทีละตัวอักษร ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ รินรดามองดูภาพนั้นด้วยหัวใจที่กระตุกวูบ ความสะใจหลั่งรินเข้ามาในสายเลือด แต่ในขณะเดียวกัน ความเจ็บปวดจากอดีตก็ยังคงกรีดแทงอยู่ในอกไม่ต่างกัน เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ามเธอ จะต้องมานั่งเซ็นสัญญาจำนนต่อหน้าเธอในวันนี้ เมื่อลายเซ็นสุดท้ายเสร็จสมบูรณ์ คีย์หยิบแฟ้มนั้นขึ้นมาตรวจทานด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะผายมือเชิญธามินทร์ออกจากห้อง ทว่าธามินทร์กลับยังไม่ขยับเขยื้อน ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาดุดันจ้องลึกลงไปในดวงตาของอดีตภรรยา "เกมนี้ยังไม่จบหรอกนะ... ริน" ธามินทร์กระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มของเธอเมื่อเขาโน้มตัวลงมาใกล้โดยไม่สนสายตาของคีย์ "คุณคิดว่าการเอาชนะผมด้วยวิธีนี้ จะทำให้หัวใจที่แหลกสลดยอมจำนนต่อคุณได้จริงๆ งั้นเหรอ?" รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มเยาะหยันอย่างไร้ความเกรงกลัว "เชิญคุณพยายามต่อไปค่ะ... ถ้าคิดว่าเศษซากศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ของคุณ มันยังมีค่าพอให้ฉันชายตาแล" ธามินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงกระแทกทางอารมณ์ รินรดาทรุดตัวพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ลมหายใจที่อัดอั้นหลุดออกมา มือเรียวบางยกขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายที่กำลังเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ แม้ภายนอกเธอจะเข้มแข็งและเฉียบขาดเพียงใด แต่ลึกๆ แล้ว การเผชิญหน้ากับเขาในวันนี้ก็ยังคงดึงเอาบาดแผลเก่าให้กลับมาปวดร้าวอีกครั้ง คีย์โน้มตัวลงมาโอบไหล่เธอเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและห่วงใย "ริน... เธอไหวไหม?" รินรดาหลับตาลงพยักหน้ารับช้าๆ "ฉันไหวค่ะคีย์ ขอบคุณนะ..." ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะผ่อนคลายความตึงเครียด เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธอกลับแผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอแสดงเบอร์สายเรียกเข้าจาก "โรงเรียนอนุบาลของลูกชาย" รินรดากดรับสายด้วยความแปลกใจ เพราะปกติในเวลานี้คุณครูจะไม่โทรมาหากไม่มีเหตุการณ์ฉุกเฉิน "สวัสดีค่ะ คุณแม่น้องไททันใช่ไหมคะ? คือตอนนี้มีเรื่องด่วนค่ะ... พอดีมีผู้ชายคนหนึ่งอ้างว่าเป็นคุณพ่อของน้อง มารับน้องกลับจากโรงเรียนโดยที่ทางเรายังไม่ได้ตรวจสอบสิทธิ์ให้ดี น้องกำลังจะขึ้นรถไปกับเขาแล้วค่ะ!" ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง หัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความเย็นเฉียบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังเมื่อตระหนักได้ถึงบางสิ่ง... ธามินทร์ไม่ได้เพิ่งเดินออกจากตึกนี้ไปอย่างไร้จุดหมาย... แต่เขาแอบสืบรู้เรื่องลูกชายมาตลอด และตอนนี้ เขากำลังพาเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอลับหายไปจากโรงเรียน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า