เสียงเพรียกจากความผิดบาป

ความเงียบงันในยามวิกาลของเพนต์เฮوسหรูใจกลางมหานครไม่เคยเป็นมิตรกับคนที่แบกบาปไว้เต็มอก สำหรับธามินทร์แล้ว ความมืดมิดไม่ได้มอบการพักผ่อน แต่มันทำหน้าที่เป็นห้องพิจารณาคดีส่วนตัวที่ไม่มีวันปิดทำการ เสียงกริ่งนาฬิกาดังตอกย้ำวินาทีแห่งความผิดพลาด ขณะที่เปลือกตาที่ปิดลงกลับกลายเป็นประตูบานนรกที่เปิดต้อนรับภาพอดีตอันโหดร้ายที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเองกับมือ ร่างสูงใหญ่บนเตียงคิงไซส์สะดุ้งเฮือกตกรอบที่สามของคืน ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความทรมาน ในความฝัน... เขาไม่ได้เป็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่ใครต่อใครต้องเกรงกลัว หากแต่เป็นเพียงชายโง่เขลาผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าประตูห้องฉุกเฉินสีขาวโพลน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อยังคงคละคลุ้งติดปลายจมูก ราวกับมันฝังรากลึกอยู่ในเนื้อเยื่อความทรงจำ ภาพในฝันฉายซ้ำ รินรดาในยามนั้น—ภรรยาผู้บอบบางราวกับตุ๊กตาแก้ว—นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดฝาด ดวงตาคู่นคมที่เคยทอประกายความรักความภักดี บัดนี้ว่างเปล่าและแห้งผาก ไร้ซึ่งหยดน้ำตา ไร้ซึ่งเงาของเขาอยู่ในนั้น และคำพูดประโยคสุดท้ายก่อนที่เธอจะหันหลังเดินออกจากชีวิตเขาด้วยร่างกายที่แตกสลาย ก็ยังคงก้องกังวานบาดลึกในโสตประสาท *“คุณสายเกินไปแล้วค่ะ... ธามินทร์ คนที่ตายไปแล้ว ฟื้นคืนกลับมาไม่ได้อีกหรอก”* ธามินทร์ยกมือขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ หยดน้ำตาแห่งความอัปยศและสำนึกผิดรินไหลลงมาเงียบๆ ในความมืด เขาเกลียดตัวเอง เกลียดความเย่อหยิ่งจองหองในอดีต เกลียดความเย็นชาที่เคยใช้ทำร้ายผู้หญิงที่รักเขาหมดหัวใจ ในยามที่รินรดากลายเป็นนักบริหารสาวผู้สง่างาม เยือกเย็น และอยู่สูงเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึง เขากลับเพิ่งตระหนักว่า สิ่งมีค่าที่สุดที่เขาเคยครอบครอง ได้ถูกมือคู่นี้ทำลายหลุดลอยไปตลอดกาลแล้ว ติณณภพ... หรือคีย์ หุ้นส่วนหนุ่มผู้ยืนเคียงข้างเธอในทุกย่างก้าว คือเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าเขามันไร้ค่าแค่ไหน ภาพที่เขากล้องวงจรปิดหรือสายตาของนักสืบรายงานว่า คีย์คอยโอบประคองรินรดาในยามที่เธออ่อนล้า หรือแม้แต่รอยยิ้มบางเบาที่เธอมอบให้ชายอื่น มันค้อนทุบลงกลางใจของธามินทร์จนแหลกละเอียด ไม่ต่างจากความรู้สึกของรินรดาในวันที่เขาเคยทอดทิ้งเธอให้อยู่ลำพังในค่ำคืนที่หนาวเหน็บที่สุดในโรงพยาบาล "ริน..." เสียงแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นเทา เขากำผ้าปูที่นอนแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยในงานเลี้ยงธุรกิจเมื่อค่ำวานยังคงร้อนรุ่มอยู่ในอก สายตาคู่นั้นที่มองมาที่เขา... สายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองผ่านอากาศธาตุ มันเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกคมมีดกรีดแทงนับพันครั้ง ในขณะเดียวกัน ที่คอนโดมิเนียมหรูอีกฟากหนึ่งของเมือง รินรดายืนจิบไวน์แดงรสเลิศริมระเบียงกระจกใส เงามืดของราตรีขับเน้นให้ใบหน้าสวยเฉี่ยวดูทรงพลังและน่าเกรงขาม แววตาของเธอนิ่งสนิทสะท้อนภาพแสงไฟจากตึกสูงระฟ้า เธอกำลังคิดถึงแผนการขั้นต่อไป—การเข้าซื้อกิจการในเครือของธามินทร์ที่กำลังสั่นคลอนจากการตัดสินใจผิดพลาดของเขาเอง ความแค้นที่สั่งสมมานานไม่ได้ทำให้เธอใจร้อน แต่มันถูกหล่อหลอมให้กลายเป็นความเย็นชาที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานส่งเสียงสั่นเบาๆ รินรดาวางแก้วไวน์ลงช้าๆ ก่อนจะเดินกลับเข้ามาหยิบมันขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากหมายเลขคุ้นเคยที่เธอพยายามบล็อกมาโดยตลอด—ข้อความสารภาพผิดที่ยาวเหยียด เต็มไปด้วยคำวิงวอนขอโอกาสจากอดีตสามีผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอ มุมปากอิ่มสวยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ไร้ซึ่งความเห็นใจ ไร้ซึ่งความลังเล "เพิ่งมารู้สึกตัวเอาตอนนี้มันสายเกินไปจริงๆ ค่ะ ธามินทร์..." เธอบ่นพึมพำกับความว่างเปล่า ก่อนจะกดบล็อกเบอร์นั้นอย่างไม่ลังเลอีกต่อไป ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะวางโทรศัพท์ลง เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากระเบียงห้องนอนก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ รินรดาชะงักฝีเท้า ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจระคนระแวดระวัง เนื่องจากห้องของเธออยู่บนชั้นเพนต์เฮาส์ที่ระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่นที่สุด ไม่มีทางที่ใครจะเข้ามาทางระเบียงได้เว้นแต่... เธอค่อยๆ หันกลับไปมองผ่านม่านโปร่งที่ปลิวไสวตามแรงลมราตรี และหัวใจที่เคยเยือกเย็นมาตลอดกลับต้องกระตุกวูบ เมื่อเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนยืนประจันหน้าอยู่หลังกระจก พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือ ที่ถูกยกขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มลึกลับจากชายผู้ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่ในยามวิกาล... คีย์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาแห่งความเจ็บปวดและการเอาคืนนี้ด้วยกันนะคะ ละอองดาวเดือนเก้า