ข้อเสนอแลกเปลี่ยน

เสียงหัวปากกาหมึกซึมราคาแพงที่จรดลงบนกระดาษแผ่นหนา... ช่างเป็นเสียงที่บาดลึกโสตประสาทของคนฟังเสียเหลือเกินค่ะ ในห้องประชุมสีเทาเข้มไร้ซึ่งรอยยิ้ม รินรดานั่งไข្វ้ว้างด้วยท่าทีสง่างามราวกับราชสีห์ผู้ครองบัลลังก์ ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรงเฉี่ยว—แม้ในร่มเงามืด—ยังคงฉายแววเยียบเย็นและสะใจระคนสมเพช เธอทอดสายงามมองบุรุษผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนจมดิน บัดนี้กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่เบื้องหน้า ธามินทร์... อดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง ทระนง และไม่เคยชายตาดูลมหายใจของเธอเลยแม้แต่น้อยในอดีต บัดนี้มือหนาที่เคยสั่นเทาเล็กน้อยกำลังถือปากกาเซ็นสัญญามูลค่ามหาศาล สัญญาที่จะต่อลมหายใจให้โครงการอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ของเขาพ้นจากการล้มละลาย แต่ทว่า... มันแลกมาด้วยการที่เขาต้องยอมก้มหัวลงมาอยู่ใต้เงาของบริษัทที่ปรึกษาที่เธอถือหุ้นใหญ่ "เซ็นสิคะ... คุณธามินทร์" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้อง "หรือว่าศักดิ์ศรีมหาศาลของคุณมันกำลังคัดค้าน จนมือไม้สั่นไปหมดแบบนั้นคะ?" ธามินทร์ชะงักกึก ปากกาในมือหยุดนิ่งเหนือเส้นบรรทัดสุดท้าย เขาดงตาแดงก่ำเงยขึ้นมองอดีตภรรยาที่เขาเคยทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาในวันนี้ ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เอาแต่นั่งร้องไห้รอคอยความรักในบ้านหลังใหญ่หลังนั้นอีกแล้ว หล่อนคือ 'รินรดา' นักบริหารมือฉมังผู้ไร้หัวใจ ผู้หญิงที่ถือชะตากรรมของอาณาจักรธุรกิจตระกูลภักดีภัทรไว้ในอุ้งมืออย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "ริน..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากลำคอของเขาแหบพร่าอย่างน่าสมเพช "เธอต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ... เอาบริษัทของฉันมาเป็นตัวประกัน เพื่อความสะใจของเธอเองเนี่ยนะ" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากสวยเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูกเขา ชวนให้ระลึกถึงค่ำคืนเก่าๆ ที่เขาเคยเมินเฉย "ความสะใจเหรอคะ? หึ... คุณเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้วค่ะ คุณธามินทร์" ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความปรานี "นี่ไม่ใช่ความสะใจ แต่มันคือ 'ธุรกิจ' ต่างหากล่ะคะ ในเมื่อคุณบริหารมันจนพังไม่เป็นท่า ฉันในฐานะนักลงทุนผู้เชี่ยวชาญ ก็แค่เข้ามาซื้อซากปรักหักพังของคุณในราคาถูก เพื่อเอาไว้เหยียบเล่นแก้เบื่อเท่านั้นเอง" คำพูดเชือดเฉือนนั้นบาดลึกเข้าเนื้อหนังจนธามินทร์รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง แต่เขาทำอะไรไม่ได้เลย... เขารู้ดีว่าถ้าเขาไม่เซ็นสัญญาฉบับนี้ในวินาทีนี้ ทุกสิ่งที่บรรพบุรุษสร้างมาจะมลายหายไปในชั่วข้ามคืน และที่สำคัญที่สุด... มันเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เขาได้เข้าใกล้ผู้หญิงคนนี้ ได้มีข้ออ้างในการพบหน้า ได้ชดใช้ความผิดบาปที่เขาเป็นคนก่อขึ้นด้วยมือของตนเอง จวบจนวินาทีที่ปลายปากกาจรดลงจนครบทุกหน้ากระดาษ ธามินทร์หลับตาลงอย่างจำยอม เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากวาดตามองลายเซ็นนั้นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหยิบเอกสารฉบับสำคัญเข้าหาตัวด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าก่อนที่เธอจะเอ่ยปากไล่เขาออกจากห้อง ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดผางขึ้นอย่างกะทันหันโดยปราศจากการเคาะขออนุญาต "รินครับ เอกสารสำหรับดีลพรุ่งนี้—" เสียงทุ้มของ 'คีย์' หุ้นส่วนหนุ่มรูปงามผู้เป็นทั้งมือขวาและกำแพงเหล็กคอยปกป้องเธอมาตลอดดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาอย่างสนิทสนม คีย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาดุร้ายราวกับเสือหิวของธามินทร์ที่มองมายังตน ธามินทร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวและหึงหวงที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉุดไม่อยู่ เมื่อเห็นความสนิทสนมระหว่างอดีตภรรยากับชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้ เขากำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "พวกเธอ... สองคน... มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งถึงขั้นไหนกันแล้ว!" ธามินทร์คำรามต่ำในลำคอ ลืมตัวตนและมาดนักธุรกิจผู้เย่อหยิ่งจนหมดสิ้น รินรดาไม่แม้แต่จะชายตามองความเกรี้ยวกราดของเขา เธอเพียงแค่ยกมือขึ้นรับแฟ้มเอกสารจากมือของคีย์ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่แตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มที่เธอไม่เคยหยิบยื่นให้ธามินทร์เลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดเวลาที่แต่งงานกัน "มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะต้องมาใส่ใจค่ะ คุณธามินทร์" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีด้วยแววตานิ่งเฉยไร้ความรู้สึก "สัญญาเซ็นเรียบร้อยแล้ว หน้าที่ของคุณในฐานะลูกจ้างภายใต้ร่มเงาของฉันได้เริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ... เชิญออกไปได้แล้วค่ะ ฉันกับคุณคีย์มีเรื่องต้องคุยกัน 'เป็นการส่วนตัว'" คำว่า *เป็นการส่วนตัว* ถูกเน้นเสียงหนักหน่วงราวกับมีดกรีดลงบนหัวใจของธามินทร์ เขากัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ความอัปยศอดสู ความเจ็บปวด และความหึงหวงตีรวนอยู่ในอกจนแทบกระอักเลือดออกมาเป็นAสายเลือด เขาอยากจะพุ่งเข้าไปกระชากผู้หญิงคนนี้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขน อยากจะบอกว่าเขาสำนึกผิดแล้ว อยากจะคุกเข่าขอร้องให้เธอกลับไปเป็นภรรยาคนเดิม... แต่ทว่า ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความจริงที่ว่า 'เขาไม่มีสิทธิ์นั้นอีกต่อไปแล้ว' "จำไว้... รินรดา" ธามินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุดันมองสลับระหว่างเธอกับคีย์ด้วยความแค้นเคือง "เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ฉันไม่มีวันยอมให้เธอไปเป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น!" พูดจบ ธามินทร์ก็สะบัดหน้าเดินกระแทกไหล่คีย์ออกไปจากห้องด้วยความโมโหร้าย แต่ทว่า... ทันทีที่ประตูห้องประชุมปิดลง รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าของรินรดาก็พลันเลือนหายไป เธอนั่งทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า มือเรียวบางยกขึ้นกุมขมับอย่างอ่อนแรง ความเข้มแข็งที่สร้างมาทั้งหมดเกือบจะพังทลายลงในชั่วพริบตา คีย์โน้มตัวลงต่ำ วางมืออุ่นลงบนไหล่บางของเธออย่างปลอบประโลม ดวงตาคู่คมทอดมองเธอด้วยความห่วงใยระคนเจ็บปวดไม่แพ้กัน "ไหวไหมครับริน? ถ้ามันเกินไป... ผมจัดการให้เองได้นะ" เสียงทุ้มต่ำเอמהอย่างอ่อนโยน รินรดาส่ายหัวเบาๆ เธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ปรากฏแววตาเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดยิ่งกว่าเดิม "ไม่ค่ะคีย์... รินต้องเป็นคนจบเกมนี้ด้วยตัวเอง" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังจะกลับเข้าสู่ความสงบ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาะๆ สามครั้งติดกัน ก่อนที่เลขานุการส่วนตัวจะผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือเล็กๆ ถือซองเอกสารสีน้ำตาลสนิมรengรีบเดินตรงเข้ามาหารินรดาด้วยอาการสั่นเทา "คุณรินคะ... คือว่า... มีพัสดุด่วนที่สุดส่งตรงถึงคุณค่ะ หน้าซองระบุว่าเป็น... 'ผลตรวจดีเอ็นเอ' ของเด็กชายตัวน้อยคนนั้น... คนที่เพิ่งถูกพบตัวอยู่ที่หน้าบริษัทของเราเมื่อช่วงเช้าค่ะ!" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจสะดุดกึกทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'ผลตรวจดีเอ็นเอ' และเด็กน้อย... ในขณะที่คีย์รีบคว้าซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะซีดเผือดลงจนไร้สีเลือด เมื่อสายตาคมกริบกวาดมองข้อความสรุปผลบรรทัดสุดท้ายที่ระบุไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง... ว่าเด็กชายคนนั้นมีสาย血สัมพันธ์ตรงกับใคร! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความเจ็บปวดและการเอาคืนนี้นะคะ