อดีตที่ฝังกลบ

กลิ่นอายของฝนตกหนักเมื่อห้าปีก่อนยังคงติดตรึงอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง ค่ำคืนนั้น... คืนที่ท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งลงไปในความมืดมิด เม็ดฝนกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องชุดหรูหราจนเกิดเสียงดังระรัวราวกับเสียงคำรามของปีศาจ แต่สิ่งที่หนาวเหน็บยิ่งกว่าสายฝนภายนอก กลับเป็นความว่างเปล่าภายในห้องนอนกว้างขวางที่ไร้เงาของชายผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี รินรดายกแก้วกาแฟอุ่นขึ้นจรดริมฝีปาก สายตาคมกริบทอดมองออกไปนอกกระจกใสของสำนักงานใหญ่ใจกลางมหานคร ที่ซึ่งแสงไฟจากตึกสูงระฟ้าสะท้อนกับละอองฝนโปรยปราย เธอยังจำความรู้สึกในวินาทีที่ก้าวเดินออกจากบ้านหลังนั้นได้ดี—ร่างกายที่สั่นเทาด้วยพิษไข้จากการตั้งครรภ์อ่อนๆ หัวใจที่แตกสละเป็นจุล และเสียงพูดตัดเยื่อใยของธามินทร์ที่ยังคงก้องกังวานอยู่ในอก *“ถ้าเธอจะไป ก็ไสหัวไปซะ... อย่าได้หวังว่าฉันจะชายตาแลคนที่ไม่มีค่าอะไรเลย”* คำพูดที่เปรียบเสมือนคมมีดกรีดแทลงมาบนเนื้อสดๆ ในวันที่เธอต้องการอ้อมกอดจากเขามากที่สุด แต่วันนี้... รินรดาคนเดิมได้ตายไปพร้อมกับสายฝนในคืนนั้นแล้ว เหลือเพียงแต่นักบริหารหญิงผู้ทรงอิทธิพล ที่พร้อมจะเหยียบย่ำความทะนงตนของธามินทร์ให้แหลกคามือ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงโปรดของคีย์ หุ้นส่วนหนุ่มผู้รู้ใจจะก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเขาช่วยดึงรินรดาให้หลุดพ้นจากหลุมพรางแห่งอดีต "ประชุมกับกลุ่มนักลงทุนจากลอนดอนเรียบร้อยดีครับริน ทางนั้นประทับใจแผนงานที่เราเสนอมาก โดยเฉพาะข้อเสนอเรื่องการเข้าซื้อกิจการอสังหาริมทรัพย์ล็อตใหญ่... ว่าแต่คุณกำลังคิดถึงเรื่องเดิมอยู่อีกแล้วใช่ไหม" คีย์วางแฟ้มลงบนโต๊ะ ก่อนจะทอดสายตามองเธอด้วยความห่วงใยที่เจือความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าเพื่อนร่วมงาน รินรดาวางแก้วลง ชำเลืองมองเพื่อนสนิทด้วยแววตานิ่งสงบ เธอยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะ "เปล่าหรอกคีย์ ฉันแค่กำลังคิดว่า... บางครั้ง คนเราก็มักจะเพิ่งรู้คุณค่าของสิ่งของที่อยู่ตรงหน้า ก็ต่อเมื่อมันกลายเป็นเศษแก้วที่บาดลึกจนไม่มีวันประกอบกลับคืนได้แล้วต่างหาก" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าราบเรียบจนน่ากลัว มันคือความเย็นชาที่ผ่านการหล่อหลอมจากไฟบรรลัยกัลป์ คีย์ถอนหายใจยาวนาน เขารู้ดีว่าบาดแผลในอดีตระหว่างเธอกับอดีตสามีนั้นลึกซึ้งเพียงใด และเขาก็พร้อมที่จะเป็นกำแพงหนาแน่นคอยปกป้องไม่ให้ใครหน้าไหนกลับเข้ามาทำลายหัวใจดวงนี้ได้อีก ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของร้านอาหารหรูหราไม่ไกลจากที่ทำการนัก ธามินทร์กำลังนั่งจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีภาพถ่ายย้อนความทรงจำปรากฏขึ้น มันเป็นภาพในวันวาน—ภาพรินรดายืนยิ้มหวานอยู่ริมหน้าต่าง โดยมีเขายืนอยู่เคียงข้าง แต่ในเวลานั้น เขากลับมองข้ามรอยยิ้มนั้นไปอย่างไม่แยแส ความรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกจนหายใจแทบไม่ออก ชายหนุ่มยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว แอลกอฮอล์ร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วลำคอ แต่ไม่สามารถดับความเร่าร้อนและสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจเขาได้เลย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาลองตามหาเธอทุกวิถีทาง แต่ยิ่งเข้าใกล้ เขากลับยิ่งพบว่ารินรดาในวันนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ยอมก้มหัวให้เขาเหมือนเก่าอีกต่อไปแล้ว เธอกลายเป็นพายุหมุนที่พร้อมจะพัดพาอาณาจักรธุรกิจของเขาล่มสลายได้ในพริบตา "คุณธามินทร์คะ... เอกสารสัญญาฉบับสุดท้ายพร้อมแล้วค่ะ" เลขานุการสาวก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเกร็งๆ เมื่อเห็นใบหน้าเคร่งเครียดและดวงตาแดงก่ำของเจ้านาย ธามินทร์ไม่ได้สนใจเอกสารในมือ เขากลับขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน ความปรารถนาที่จะพบหน้าอดีตภรรยาพุ่งพล่านจนแทบคลั่ง เขาอยากจะกราบกรานขอร้องความอภัย อยากจะชดเชยทุกหยดน้ำตาที่เธอเคยหลั่งรินในคืนฝนตกพายุคะนองคราวนั้น แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม แต่ทว่า... โชคชะตากลับเล่นตลกยิ่งกว่านิยาย เมื่อโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของธามินทร์สั่นสะไหวพร้อมข้อความแจ้งเตือนจากนักสืบเอกชนที่เขาว่าจ้างให้ตามติดชีวิตของรินรดา ภาพถ่ายใบใหม่ถูกส่งเข้ามาทางแอปพลิเคชัน มันเป็นภาพของรินรดากำลังก้าวขึ้นรถหรูคันเดียวกับคีย์ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของธามินทร์หยุดเต้นไปชั่วขณะ... ไม่ใช่ภาพของอดีตภรรยากับชายอื่น แต่เป็นเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ห้าขวบ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มที่นั่งอยู่เบาะหลัง เด็กชายคนนั้นมีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งเป็นสันคมถอดแบบพิมพ์มาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจก! ละอองดาวเดือนเก้า ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความเจ็บปวดและการเอาคืนนี้นะคะ