กลลวงของเวลา

“คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าความลับที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ดินสิบปี จะไม่มีวันส่งกลิ่นเน่าเหม็นออกมาให้คุณได้กลิ่น?” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นชา และบาดลึกเสียจนธามินทร์รู้สึกเหมือนถูกกรีดลงกลางใจด้วยใบมีดที่มองไม่เห็น ชายหนุ่มยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องทำงานหรูหรา เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานสีมะฮอกกานีเข้มกระจัดกระจายหลุดร่วงลงสู่พื้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก แววตาของหญิงสาวที่ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ทอประกายความอ่อนแอเหมือนหญิงสาวคนเดิมที่เคยนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารเย็นอย่างไร้ความหมายเมื่อหลายปีก่อนอีกแล้ว เปลวไฟแห่งการแก้แค้นที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยหยาดน้ำตาและความเจ็บปวดในอดีต ได้หลอมรวมให้เธอกลายเป็นประติมากรรมแห่งความเย็นชาที่สง่างามและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน ธามินทร์ก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์ป่าบาดเจ็บที่พยายามเข้าหาเจ้าของคมกระสุน “ริน... ผมขอร้อง ฟังผมอธิบายก่อน เรื่องทั้งหมดในวันนั้น มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด...” “แล้วมันเป็นอย่างไรล่ะคะ?” รินรดาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความสมเพชเวทนาที่พ่นใส่หน้าเขาอย่างไม่ไว้หน้า “ภาพในแฟ้มเอกสารลับชิ้นนี้ มันฟ้องชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำแก้ตัวโง่ๆ ของคุณเสียอีก” เธอโยนซองเอกสารสีน้ำตาลกระแทลงลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษหนาหนักสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ธามินทร์ก้มมองมันด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัว มือหนาที่เคยใช้ตบแต่งอาณาจักรธุรกิจอลังการสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบเอกสารแผ่นนั้นขึ้นมา เอกสารรายงานการตรวจสอบเส้นทางการเงินเมื่อสิบปีก่อน—หลักฐานชิ้นสำคัญที่เปิดโปงว่า ใครกันแน่คือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการล้มละลายของบริษัทครอบครัวเธอ ใครคือผู้ที่บงการให้ธนาคารทุกแห่งปฏิเสธการปล่อยสินเชื่อ จนบิดาของเธอต้องตรอมใจตาย และใครคือคนที่ผลักไสให้เธอต้องเดินเข้าไปในงานแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรัก พร้อมกับตราบาปที่เธอไม่ได้ก่อ ชื่อที่ปรากฏหราอยู่บรรทัดสุดท้ายของเอกสารฉบับนั้น ทำเอาลมหายใจของธามินทร์สะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง “ไม่... เป็นไปไม่ได้ ฉัน... ฉันไม่เคยสั่งให้ทำถึงขนาดนั้น!” “แต่เขาก็ทำค่ะ และคุณก็คือคนที่ได้ผลประโยชน์สูงสุดจากซากปรักหักพังของครอบครัวฉันไม่ใช่หรือคะ ธามินทร์?” รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทแผ่รังสีคุกคามที่ทำให้ชายหนุ่มผู้ทะนงตัวต้องผถอยหลังกรูด “คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน ทำลายชีวิตครอบครัวฉันให้ย่อยยับ เพื่อแลกกับความยิ่งใหญ่บนบัลลังก์ธุรกิจที่คุณโหยหา... น่าสมเพชเสียจริงนะคะ ผู้ชายที่รักแต่ตัวเอง” กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นยะเยือกของเธอลอยวนอยู่ปลายจมูกของธามินทร์ มันเป็นกลิ่นเดียวกับเมื่อคืนวันวาน แต่วันนี้มันกลับแฝงไปด้วยพิษร้ายที่พร้อมจะแผดเผาเขาให้มอดไหม้เป็นจุล ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงด้วยความจริงอันโหดร้าย คนที่เขาควรจะระวังตัวไม่ใช่คู่แข่งทางธุรกิจหน้าไหน แต่เป็นภรรยาเก่าที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงดอกไม้ประดับบ้านที่ไม่มีพิษมีภัย “ริน... ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ” ธามินทร์พุ่งเข้าคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ด้วยความลืมตัว ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดและสำนึกบาป “ผมยอมให้คุณทำลายทุกอย่างของผม ยอมให้คุณเอาทุกสิ่งไป ขอแค่เพียง... อย่ามองผมด้วยสายตาที่ว่างเปล่าแบบนี้เลย” รินรดากระตุกข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างไม่ใยดี เธอปัดแขนเสื้อบริเวณที่ถูกสัมผัสราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ “อย่ามาแตะต้องตัวฉันด้วยมือสกปรกคู่นั้นค่ะ ธามินทร์ สิ่งที่คุณกำลังจะสูญเสียมันไม่ได้มีแค่บริษัทหรือเงินทอง แต่มันคือทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณควรจะได้รับจากการกระทำเลวร้ายของคุณต่างหาก” ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็เปิดผางออกอย่างแรง ร่างสูงสง่าของคีย์ หุ้นส่วนหนุ่มผู้กุมความลับทั้งหมดก้าวเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ ใบหน้าคมคายของเขาราบเรียบแต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกน “ริน เอกสารชุดสุดท้ายมาถึงแล้วครับ... และผมคิดว่า คุณธามินทร์คงจะสนใจอยากเห็นมันมากๆ เสียด้วย” คีย์เอ่ยเสียงนุ่มแต่ทรงพลัง พร้อมกับหันหน้าจอแท็บเล็ตให้ทั้งสองคนได้เห็นภาพถ่ายและผลตรวจบางอย่างที่ปรากฏอยู่บนนั้น ธามินทร์หันไปมองหน้าจอตามสัญชาตญาณ ทันทีที่ภาพเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณหวบเศษปรากฏขึ้น พร้อมกับหัวข้อเอกสารที่ระบุผลตรวจความสัมพันธ์ทางพันธุกรรม (DNA Test) อย่างชัดเจน... ลมหายใจของเขาก็ขาดห้วงลงทันที ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความช็อกระคนไม่อยากจะเชื่อ เพราะเด็กชายในภาพมีโครงหน้าและดวงตาถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความเจ็บปวดและการเอาคืนนี้นะคะ ละอองดาวเดือนเก้า