การตัดสินใจที่แตกสลาย

เอกสารสรุปยอดบัญชีปีสุดท้ายก่อนที่รินรดาจะก้าวออกจากนรกขุมนั้น ถูกกางอยู่บนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนแสงไฟนีออนยามค่ำคืนของมหานคร นิ้วเรียวภายใต้เล็บเจลสีนู้ดเรียบหรูไล่กวาดสายตาผ่านตัวเลขรายจ่ายอันน้อยนิดที่เธอเคยได้รับ มันคือเศษเสี้ยวความเมตตาจากสามีทางนิตินัยผู้มองเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องประดับราคาถูกในบ้านหลังใหญ่ "คุณรินคะ เอกสารจากบริษัทกฎหมายเรื่องการตรวจสอบทรัพย์สินรอบใหม่พร้อมแล้วค่ะ" เลขาส่วนตัวเอמהเสียงเบาด้วยความเกรงใจ "วางไว้ตรงนั้นค่ะ" รินรดาตอบรับโดยไม่เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่อาบยาพิษ ในมุมมืดของห้องทำงานอีกด้านหนึ่ง คีย์ยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาคมกริบมองร่างระหงของหญิงสาวผู้เป็นทั้งหุ้นส่วนและคนที่เขากำหนดนิยามไว้ในใจว่าเป็น 'ดวงดาวที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้น' เขารู้ดีว่ารินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหน้าร้องไห้เงียบๆ ในห้องนอนมืดมิดอีกต่อไปแล้ว รอยแผลเป็นจากอดีตถูกหล่อหลอมจนกล ายเป็นเกราะเหล็กกล้าที่ไม่มีวันยอมให้ใครเจาะเข้ามาทำลายได้อีก ทว่า... ในค่ำคืนนี้ ประตูกระจกนิรภัยของสำนักงานกลับถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับที่ยับยู่ยี่และชื้นเหงื่อก้าวเข้ามาอย่างคนไร้สติ ธามินทร์ยืนหอบหายใจรุนแรง ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นกวาดมองหาเจ้าของห้องราวกับคนกำลังจะขาดอากาศหายใจ "ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาบัดนี้สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ เธอยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นและสง่างาม รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบ "เชิญออกไปจากห้องของดิฉันด้วยค่ะ คุณธามินทร์ ที่นี่ไม่มีพื้นที่สำหรับคนแปลกหน้า" "ริน... ผมขอร้อง ฟังผมก่อน" ก้าวเท้าที่เคยหนักแน่นมั่นคงทรุดลงครึ่งหนึ่งตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ ธามินทร์จำต้องกลืนศักดิ์ศรีทั้งหมดลงคอ ภาพแฟ้มเอกสารเก่าๆ และสมุดบันทึกที่เขาเพิ่งค้นพบในห้องเก็บของที่บ้านใหญ่เมื่อช่วงบ่ายกำลังกรีดแทงหัวใจของเขาให้แหลกสละ มันคือบันทึกรายจ่าย ค่ารักษาพยาบาลยามที่เธอป่วยหนักโดยไม่มีเขาเหลียวแล และข้อความตัดพ้อที่ถูกเขียนด้วยลายมือสั่นๆ ซึ่งเขาไม่เคยชายตาแลในยามที่ยังมีลมหายใจร่วมกัน "คุณรู้ไหม... ว่าผมเพิ่งเจออะไร" ธามินทร์เงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยา หยดน้ำตาของผู้ชายที่เคยประกาศกร้าวว่าจะไม่มีวันหลั่งน้ำให้ใคร กลับร่วงหล่นลงบนพื้นพรมราคาแพง "ผมอ่านมันทั้งหมดแล้ว... ริน คุณอยู่ได้อย่างไรในบ้านหลังนั้น ในวันที่ผมใจร้ายกับคุณถึงขนาดนั้น" รินรดาสบตากับเขา แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงความเยียบเย็นที่น่ากลัวยิ่งกว่าความเกลียดชัง "คุณเพิ่งรู้หรือคะ?" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "วันที่ดิฉันต้องนอนซมด้วยพิษไข้บนเตียงหลังใหญ่ ลมหายใจรดรินอยู่บนเส้นייהความตาย คุณกำลังดินเนอร์ฉลองความสำเร็จกับเลขาฯ ของคุณ วันที่ดิฉันสูญเสียลูกในท้องไปเพราะความเครียดและความเย็นชาของคุณ คุณกลับบอกว่าดิฉันเรียกร้องความสนใจ... ธามินทร์คะ ความรู้สึกสำนึกผิดของคุณในตอนนี้ มันมีค่าเท่ากับเศษขยะที่ดิฉันกวาดทิ้งไปเมื่อวานนี้เท่านั้นแหละค่ะ" คำพูดของเธอราวดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ธามินทร์รู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างกำลังถูกฉีกกระชาก เขาคลานเข่าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเธอ หมายจะเอื้อมมือไปแตะชายกระโปรงเพื่ออ้อนวอน แต่คีย์กลับก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยท่าทางแข็งกร้าว มือหนาของหุ้นส่วนหนุ่มบีบไหล่ของธามินทร์แน่นพร้อมกระซิบเตือนสติด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "ถอยไปซะ ถ้ารไม่อยากให้ฉันเรียก รปภ. มาโยนคุณออกไป" คีย์เอ่ยเสียงต่ำ ธามินทร์เงยหน้ามองคีย์สลับกับรินรดา ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เขาเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า เขาได้ทำลายสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตด้วยมือของตัวเอง ความทะนงตนในอดีตกลายเป็นโซตรึงที่ย้อนกลับมาบีรัดคอจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาเบือนหน้าหนี ปล่อยให้ธามินทร์จมอยู่กับความพินาศที่เขาสร้างขึ้นเอง เธอก้าวเดินผ่านเขาไปอย่างไร้เยื่อใยราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องทำงาน เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือของคีย์ก็ดังขึ้นพร้อมกับภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดหน้าคอนโดมิเนียมส่วนตัวของเธอ คีย์ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น รินรดาชะงักฝีเท้า หันกลับมามองท่าทีที่เปลี่ยนไปของหุ้นส่วนหนุ่ม "มีอะไรคะคีย์?" คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือให้เธอดู พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงถึงกระดูกดำ "ริน... แม่บ้านส่งภาพนี้มาเมื่อสักครู่นี้... มีผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งอุ้มเด็กผู้ชายหน้าตาละม้ายคล้ายคุณกับ... ธามินทร์ ยืนรออยู่หน้าห้องชุดส่วนตัวของคุณที่คอนโดครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความเจ็บปวดและการเอาคืนนี้นะคะ ละอองดาวเดือนเก้า