รอยร้าวที่กว้างขึ้น

รอยหมึกสีดำสนิทบนกระดาษเอกสารเก่าคร่ำคร่าแผ่นนั้น ไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวอักษรทางกฎหมาย หากแต่มันคือคมมีดที่กรีดลึกลงไปบนรอยแผลเป็นที่ยังไม่เคยแห้งสนิทของรินรดา "คุณแน่ใจนะคีย์ ว่าเอกสารชุดนี้ไม่ได้ถูกปลอมแปลงขึ้นมาเพื่อตบตาฉัน" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ เย็นชา และเต็มไปด้วยร่องรอยของการผ่านพ้นมรสุมชีวิตมาอย่างโชกโชน ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบาจ้องมองตัวเลขและลายเซ็นที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า หัวใจของเธอกระตุกวูบวาบด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความเจ็บปวดอันวิจิตรและความสะใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอก คีย์ หุ้นส่วนหนุ่มผู้ยืนอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ถอนหายใจเบาๆ เขายื่นมือไปแตะแฟ้มเอกสารนั้นด้วยความระมัดระวัง ราวกับมันเป็นวัตถุอันตรายที่พร้อมจะระเบิดใส่หน้าพวกเขาทุกเมื่อ "ผมตรวจสอบกับสำนักงานกฎหมายเก่าแก่แห่งนั้นสามรอบแล้วค่ะริน... ทุกตัวอักษร ทุกตราประทับ และทุกเงื่อนไขพินัยกรรม ล้วนเป็นของจริง ธามินทร์ไม่มีทางรู้เรื่องนี้เลยจนกระทั่งวันนี้ วันที่ทุกอย่างถูกโอนถ่ายมาอยู่ในชื่อของคุณครึ่งหนึ่งแล้ว" รินรดายกมุมปากขึ้นยิ้ม รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันงดงามและบาดลึกเสียจนคีย์ยังต้องเบือนหน้าหนี ครึ่งหนึ่งของอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ธามินทร์ภาคภูมิใจนักหนา ครึ่งหนึ่งของตระกูลผู้ดีเก่าที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน บัดนี้ มันกำลังจะกลายเป็นบ่วงรัดคออดีตสามีผู้เย็นชาและจองหองผู้นั้น ให้ต้องคลานเข่าเข้ามาอ้อนวอนขอความเมตตาจากผู้หญิงคนที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี ในอดีต ธามินทร์เคยมองเธอเป็นเพียงดอกไม้ประดับบ้านที่ไร้ค่า เป็นภาระที่น่ารำคาญใจ เป็นคนที่เขาไม่เคยแม้แต่จะชาย눈แลยามที่เธอร้องขอความเห็นใจ ในค่ำคืนที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ และต้องเผชิญกับความหนาวยะเยือกในห้องนอนกว้างอย่างไร้ที่พึ่งพิง เขากลับเลือกที่จะใช้เวลากับผู้หญิงอีกคน พร้อมกับคำพูดเชือดเฉือนที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท *'เธอคิดว่าตัวเองมีค่าพอจะยืนเคียงข้างฉันเหรารินรดา? ก็แค่ผู้หญิงที่ฉันแต่งงานด้วยเพราะความจำเป็นทางธุรกิจ อย่าสำคัญตัวผิดไปเลย'* ภาพความทรงจำอันเจ็บปวดเหล่านั้นไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก แต่ในครั้งนี้ น้ำตาของเธอมันเหือดแห้งไปนานแล้ว เหลือเพียงแค่ความแข็งแกร่งดั่งหินผา และเพลิงแค้นที่ถูกจุดขึ้นในดวงตา ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ก่อนที่ร่างสูงสง่าคุ้นเคยจะผลักประตูห้องทำงานส่วนตัวเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ธามินทร์ในชุดสูทสีเข้มราคาแพง ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า ดวงตาคู่นั้นกวาดมองมาที่รินรดาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความกังวล ความโหยหา และความตื่นตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งตามนิสัย "ริน..." ธามินทร์เอמהชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า เขาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขามันช่างสั้นนิดเดียว แต่กลับเหมือนมีกำแพงสูงชันกั้นขวางไว้ "คุณกำลังทำอะไรอยู่" รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอยังคงไล่สายตาอ่านข้อความในเอกสารลับแผ่นนั้นอย่างใจเย็น ก่อนจะปิดแฟ้มลงช้าๆ เสียงกระดาษกระทบกันดัง *'พับ'* เบาๆ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง "ถ้าไม่ใช่เรื่องงานสำคัญระดับชาติ ฉันคิดว่าคุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในห้องทำงานของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตนะคะคุณธามินทร์" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอว่างเปล่าและเย็นชาจนธามินทร์ต้องเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง "ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ... เรื่องบริษัทของเรา และเรื่อง... ของเรา" ธามินทร์กัดกรามแน่น มือหนาที่กำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปนบ่งบอกถึงความอัดอั้นตันใจที่เขากำลังเผชิญ "คุณรู้ใช่ไหมว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับหุ้นของตระกูลเรา? มีคนกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดในมือ และคนที่ถือครองอำนาจเสียงข้างมากในตอนนี้... คือบริษัทที่ปรึกษาของคุณ!" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปหาเขาช้าๆ ส้นสูงกระทบกับพื้นห้องเกิดเสียงดังเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศของชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับความเย้ายวนอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอ จนธามินทร์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "เพิ่งรู้ตัวเหรอคะ?" รินรดายกมือขึ้นกอดอก สายตาจ้องมองเขาด้วยความสมเพชเวทนา "น่าแปลกใจจริงๆ สำหรับนักธุรกิจมือหนึ่งอย่างคุณ ที่ใช้เวลาโง่อยู่นานนับปีถึงเพิ่งมองเห็นว่า เกมนี้ใครเป็นคนถือไพ่เหนือกว่า" "ริน... อย่าเล่นเกมแบบนี้กับผมเลย" ธามินทร์ก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความร้อนรน มือใหญ่เอื้อมหมายจะคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้เหมือนอย่างเคย แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างทันท่วงที ราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขาเสียเต็มประดา "ที่คุณทำทั้งหมดนี้... ต้องการอะไร เงินทอง อำนาจ หรือว่า... ต้องการให้ผมกราบลงแทบเท้าคุณ? ถ้ามันทำให้คุณหายแค้น ผมยอม..." "ยอมเหรอ?" รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "คำว่า 'ยอม' ของคุณมันมีราคาเท่าไหร่กันคะธามินทร์? มันเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่ฉันต้องทนรับในวันที่คุณเหยียบย่ำหัวใจฉันลงกับพื้นดิน" เธอยื่นมือไปแตะปกเสื้อสูทของเขาเบาๆ ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกด้วยท่าทีหยือกเยาะ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกน "จำคำพูดของคุณในวันนั้นได้ไหมคะ... *'อย่าสำคัญตัวผิดไปเลย'* ตอนนี้ฉันกำลังย้อนกลับมาบอกคุณด้วยคำพูดเดียวกันค่ะ... อย่าสำคัญตัวว่าคุณยังมีค่าพอที่จะได้รับความปรานีจากฉันเลย" ธามินทร์ชะงักงัน ลมหายใจของเขาติดขัด ดวงตาคมเข้มแดงก่ำด้วยความเจ็บปวดและความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ เขาเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอและโง่เขลาในอดีต ได้กลายเป็นพญาหงส์ที่บินสูงเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึง และปีกของเธอนี่แหละ ที่กำลังจะพัดพาความพินาศมาสู่ชีวิตของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด คีย์ที่ยืนเงียบมานานก็ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งให้รินรดาด้วยสีหน้าร้อนรนแปลกๆ "ริน... ผมว่าคุณต้องดูนี่ครับ เอกสารชิ้นล่าสุดเพิ่งส่งตรงมาจากสำนักงานสืบสวน... เกี่ยวกับประวัติการเดินทางของบุคคลลึกลับที่แอบติดต่อกับหุ้นส่วนใหญ่ของคุณเมื่อสัปดาห์ก่อน" รินรดารับซองเอกสารนั้นมาด้วยความสงสัย เธอดึงกระดาษด้านในออกมาอ่านอย่างรวดเร็ว แต่เพียงแค่กวาดสายตาไปเห็นชื่อและรูปถ่ายที่แนบมา ดวงตาคู่คมของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนมือไม้สั่นเทา ธามินทร์ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาผิดปกติของอดีตภรรยา "มีอะไรในนั้น?" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองหน้าธสบินทร์สลับกับกระดาษในมือ หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง เพราะในเอกสารใบนั้น... ระบุชื่อของเด็กชายวัยห้าขวบคนหนึ่ง พร้อมผลตรวจ DNA ยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือดอย่างชัดเจน... และที่สำคัญที่สุด เด็กคนนั้น... มีใบหน้าถอดแบบมาจากธามินทร์ราวกับแกะ แถมปัจจุบันยังอยู่ในการอุปการะลับๆ ของผู้หญิงคนสนิทในอดีตของเขาเอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความเจ็บปวดและการเอาคืนนี้นะคะ