คำสารภาพของคู่แข่ง

แก้วไวน์ทรงสูงในมือของรินรดาไหววนช้าๆ ของเหลวสีทับทิมเข้มสะท้อนกับแสงไฟนีออนนวลตาจากภายนอกกระจกใสบานยักษ์ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร ที่นี่คือจุดสูงสุดของความสำเร็จที่เธียรไขว่คว้ามาได้ด้วยหยาดเหงื่อและเศษซากหัวใจที่เคยแหลقสลาย แต่ในยามค่ำคืนเช่นนี้ ความเงียบงันมักทำหน้าที่เป็นกระจกเงาที่สะท้อนภาพอดีตอันเจ็บปวดขึ้นมาทาบทับเสมอ เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่านุ่มนวลก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลัง รินรดาไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นกายคุ้นเคยเจือจางของน้ำหอมกลิ่นไม้กฤษณาผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของอากาศยามดึก เป็นเอกลักษณ์ของ ‘คีย์’ หุ้นส่วนหนุ่มผู้ยืนหยัดเคียงข้างเธอมาตลอดมรสุมชีวิต "คุณกำลังคิดถึงเขาอีกแล้วใช่ไหม ริน" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันโดยไม่ต้องมีคำเกริ่นนำ คีย์ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นมองทะลุปรุโปร่งถึงร่องรอยความเปราะบางที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนักบริหารสาวผู้เยือกเย็น รินรดาชะงักมือที่กำลังหมุนแก้วไวน์ เธอยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง "ฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องคิดถึงผู้ชายคนนั้นอีกแล้วค่ะ คีย์ ธามินทร์เป็นแค่บทเรียนราคาแพงที่ผ่านเข้ามาและจบลงไปแล้ว" "แต่บทเรียนบทนี้ดูเหมือนจะยังตามหลอกหลอนคุณไม่เลิกรา" คีย์โน้มตัวไปข้างหน้า สายตาจริงจังจนน่ากลัว "ธามินทร์กำลังพยายามทุกวิถีทางเพื่อเข้าหาคุณ เขาส่งข้อความ ส่งดอกไม้ หรือแม้แต่การใช้เหตุผลทางธุรกิจมาบีบให้คุณต้องเจอหน้าเขา... และที่สำคัญที่สุด ริน... แววตาของคุณในตอนที่พูดถึงเขา มันไม่ได้สะท้อนความเกลียดชังอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือความลังเล" คำพูดของคีย์เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นที่ยังสมานตัวไม่สนิท รินรดาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังลั่นจนของเหลวข้างในกระฉูด เธอตวัดสายตาขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจระคนตกใจ "คุณกำลังหมายความว่าอะไร คีย์?" "ฉันกำลังเตือนสติคุณในฐานะเพื่อน... และในฐานะคนที่ห่วงคุณที่สุด" คีย์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ร่างสูงโปร่งทอดเงาทาบทับร่างบาง รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุมของชายหนุ่ม "คุณสร้างกำแพงหนาเตอะขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองจากธามินทร์ แต่คุณลืมไปหรือเปล่าริน... ว่าบางที กำแพงที่คุณสร้างขึ้นมา อาจจะกำลังขังหัวใจตัวเองเอาไว้ในความเจ็บปวดเดิมๆ ด้วยเช่นกัน" "ฉันไม่ได้ขังตัวเอง..." "คุณกำลังเปิดช่องว่างให้เขาเข้ามามีอิทธิพลต่อความรู้สึกของคุณอีกครั้ง" คีย์เอื้อมมือมาแตะที่ปลายนิ้วของเธอเบาๆ สัมผัสนั้นอบอุ่นและมั่นคง ทว่ามันกลับทำให้รินรดาสั่นสะท้าน "จำวันที่คุณร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนฉันได้ไหม วันที่คุณบอกว่าผู้ชายคนนั้นเหยียบย่ำคุณจนไม่เหลือชิ้นดี... คุณลืมความเจ็บปวดเหล่านั้นไปหมดแล้วหรือไรริน ถึงได้ยอมใจอ่อนให้กับสายตาอ้อนวอนของไอ้สารเลวนั่น?" "ฉันไม่เคยลืม!" รินรดาเผลอตวาดเสียงกร้าว ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแต่เธอพยายามกะพริบตาไล่ความอ่อนแอออกไปอย่างรวดเร็ว หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ติดขัด "ไม่มีทางที่ฉันจะลืมความเย็นชาของเขา วันที่ฉันตั้งท้องลูกของเราแล้วเดินไปบอกเขาด้วยความหวัง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือกระดาษหย่าและคำพูดดูถูกเหยียดหยาม... ฉันเจ็บจนแทบตาย คีย์! คุณก็รู้!" ความเงียบงันกลับมาปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง คีย์มองหญิงสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแทนเธอ เขารู้ซึ้งถึงรอยแผลนั้นดี เพราะเขาคือคนที่คอยซับน้ำตาให้เธอในวันที่โลกทั้งใบพังทลาย "ถ้าคุณไม่ลืม... ทำไมหัวใจของคุณถึงยังเต้นแรงทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้ล่ะริน?" คีย์ถามเสียงแผ่วเบา ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ธามินทร์อาจจะกำลังสำนึกผิด เขากำลังพยายามไถ่บาป แต่มันสายเกินไปไหมล่ะ? สำหรับผู้หญิงที่เคยถูกผลักตกจากหน้าผาอย่างคุณ การจะเดินกลับไปจับมือกับคนที่ผลัก... มันคือความกล้าหาญหรือความโง่เขลากันแน่?" รินรดานิ่งงัง คำพูดของคีย์เหมือนค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ เธอยอมรับว่าพักหลังมานี้ หัวใจของเธอมักจะเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เห็นเงาของธามินทร์ ความรู้สึกเกลียดชังที่เคยมีมันถูกเจือปนด้วยความสับสน และนั่นคือสิ่งที่เธอกลัวที่สุด กลัวว่าความเข้มแข็งที่สร้างมานานนับปีจะพังทลายลงเพียงเพราะคำขอโทษที่เอ่ยออกมาจากปากของอดีตสามี "ฉัน... ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร คีย์" รินรดาเบือนหน้าหนี หลบสายตาคมกริบที่อ่านทะลุทุกความคิดของเธอ "ฉันจะไม่กลับไปจุดเดิมเด็ดขาด ธามินทร์ไม่มีสิทธิ์ได้รับโอกาสนั้น" "ดี..." คีย์โน้มตัวลงมา กระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวงแหนและจริงจัง "เพราะถ้าคุณใจอ่อน... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนแย่งคุณไปจากเขาเอง และคราวนี้ ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้คุณหันหลังกลับไปมองอดีตอีกเลย" ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำให้รินรดาต้องผับผะผ่าว หัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความไม่คาดคิดในน้ำเสียงและแววตาของคีย์ ชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยล้ำเส้นมาตลอดหลายปี วันนี้เขากลับประกาศกร้าวอย่างชัดเจนถึงความรู้สึกที่ซ่อนเร้น ก่อนที่รินรดาจะทันได้เอ่ยคำใดเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากด้านนอกห้องทำงานส่วนตัวก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว คีย์ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะ ส่วนรินรดารีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ กวาดตามองไปยังบานประตู "เข้ามา" เธอเอ่ยอนุญาต ประตูเปิดออกเผยให้เห็นเลขาหน้าห้องที่ยืนหน้าซีดเผือด มือถือแท็บเล็ตสั่นเทาเล็กน้อยหล่อนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "คุณรินคะ... มีแขกไม่ได้รับเชิญมารอพบค่ะ... เขา... เขาไม่ยอมฟังคำทักท้วงของพนักงานเลยสักนิด" รินรดาขมวดคิ้ว "ใครกัน ถึงกล้าบุกขึ้นมาถึงชั้นนี้โดยไม่นัดหมาย?" เลขาหลบสายตา กลืนคำพูดสุดท้ายด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะเอ่ยชื่อคนที่รินรดาไม่อยากได้ยินมากที่สุดในยามวิกาลนี้ "คุณธามินทร์ค่ะ... และ... และเขากำลังเดินตรงมาที่นี่แล้วค่ะ!" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัวหรือเอ่ยปากไล่แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางด้วยมือของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ร่างคุ้นตาในชุดสูทสีเข้มที่ดูยับยู่ยี่เล็กน้อยบ่งบอกถึงความเร่งรีบ ธามินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยลมหายใจหอบกระชั้น ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองมาที่เธอและคีย์ที่ยืนประชิดกันอยู่ด้วยรัศมีคุกคามที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใด ธามินทร์ก็ชะงักฝีเท้าลง สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่รินรดา... แต่กลับก้มลงมองกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นอยู่บนพรมหน้าโซฟา ซึ่งปลิวตกลงมาจากแฟ้มเอกสารที่คีย์ถือไว้เมื่อครู่ มันคือภาพถ่าย... ภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยอนุบาลคนหนึ่งที่มีดวงตากลมโตและเค้าโครงใบหน้าถอดแบบมาจากธามินทร์ราวกับแกะ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความเจ็บปวดและการเอาคืนนี้นะคะ ละอองดาวเดือนเก้า