หยดน้ำตาที่ร่วงหล่น

กระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพหญิงสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม รินรดายืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ามัน ปลายนิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนเพชรเม็ดเล็กจิ๋ว—แหวนที่เธอซื้อให้ตัวเองในวันที่ก้าวขาออกจากขุมนรกแห่งการแต่งงาน—กำลังลูบไล้กรอบหน้าของตนเองอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยฉาบไว้ด้วยความอ่อนแอและหยาดน้ำตาเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับเรียบนิ่งราวกับผืนน้ำในคืนไร้จันทร์ ทว่าลึกลงไปภายใต้ความเยือกเย็นอันเป็นเกราะกำบังนั้น มีรอยร้าวลึกที่ไม่มีวันประสาน ห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของอาคารสำนักงานใจกลางกรุง เงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ความเงียบมักเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของคนที่มีความลับ และเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของคนที่พยายามลืมอดีต ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูเบาๆ ไม่ได้ทำให้รินรดาสะดุ้ง เธอเพียงแต่ลดมือลง จัดปกเสื้อให้เข้าที่ด้วยกิริยาสง่างามไร้ที่ติ ก่อนจะเอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงเรียบราบ "เข้ามาค่ะ" ประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสมส่วนของคีย์ หุ้นส่วนหนุ่มผู้ควบตำแหน่งเพื่อนสนิทและกำแพงกันกระแทกให้เธอมาโดยตลอด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นกวาดมองประเมินรินรดาเพียงเสี้ยววินาที เขารู้จักเธอดีเกินกว่าจะถูกรอยยิ้มบางๆ ที่เธอจงใจสร้างขึ้นตบตา "เอกสารสำหรับประชุมพรุ่งนี้เรียบร้อยดีแล้วครับ... เอ๊ด... เรียบร้อยดีแล้วค่ะ" คีย์แก้คำพูดตัวเองทันทีเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงเป็นทางการแบบปกติ พร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ เพื่อลดความตึงเครียด "ฉันเห็นเธอนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกนานเกินไปแล้วนะริน เลยเอาชาคาโมมายด์อุ่นๆ มาให้" รินรดารับแก้วเซรามิกเนื้อดีมาจากมือของชายหนุ่ม ไออุ่นแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้ว แต่ไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บที่เกาะกุมขั้วหัวใจลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย "ขอบคุณนะคีย์ ช่วงนี้ฉันอาจจะ... พักผ่อนน้อยไปหน่อย" เธอยกแก้วขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย รสชาติอุ่นละมุนช่วยบรรเทาความขมปร่าในลำคอได้บ้าง "เพราะธามินทร์ใช่ไหม?" คีย์ถามตรงๆ ไม่มีการอ้อมค้อม ผู้ชายคนนั้นเริ่มเข้ามาวนเวียนใกล้รินรดามากเกินไปในรอบสัปดาห์นี้ โครงการอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหลายหมื่นล้านที่เขาพยายามดึงบริษัทของเธอเข้าไปมีส่วนร่วม มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือข้ออ้าง... ข้ออ้างที่จะได้กลับเข้ามาในชีวิตของผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ รินรดาชะงักไปนิด ดวงตาคู่สวยไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม เธอกางเอกสารตรงหน้าออกอ่านโดยไม่ยอมสบตาเพื่อนสนิท "เขาเป็นนักธุรกิจที่ฉลาดคีย์ และฉันก็ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่จะยอมให้ใครมาชี้นำชีวิตอีกแล้ว" "แต่แววตาของเธอเวลาพูดถึงเขา... มันไม่ได้บอกว่าเธอเกลียดเขาอย่างเดียวริน" คีย์ถอนหายใจยาว วางมือลงบนขอบโต๊ะทำงานอย่างเป็นห่วง "ความเกลียดชังมันคือความรู้สึกที่มีตัวตน แต่ถ้าวันไหนที่เธอเริ่มรู้สึกเฉยชาไม่ได้เลย... วันนั้นต่างหากที่น่ากลัว" "ฉันไม่เคยเฉยชากับความเจ็บปวดที่เขาเคยฝากไว้หรอกคีย์" รินรดากล่าวเสียงแผ่วเบา ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับตอกลงบนแผ่นหิน "แผลเป็นมันอาจจะจางลงตามกาลเวลา แต่รอยแผลที่เขาฝากรอยกรีดไว้บนเนื้อตัวและจิตใจของฉันในคืนวันนั้น... ฉันจำมันได้ขึ้นใจ ทุกหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนหมอนในห้องนอนมืดๆ ตอนที่เขากลับบ้านมาพร้อมกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงอื่น... ฉันไม่เคยลืม" คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน คีย์มองเพื่อนสนิทด้วยความเจ็บปวดแทน เธอยืนหยัดขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง กลายเป็นผู้บริหารมือทองที่ใครๆ ก็เกรงข้าม แต่ใครจะรู้เล่าว่า... เบื้องหลังความสำเร็จอันเจิดจรัสนี้ คือซากปรักหักพังของเด็กสาวผู้ไร้เดียงสาที่ถูกเผาทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี "ถ้าเธอเหนื่อย... ร้องออกมาก็ได้นะริน ไม่มีใครเห็นหรอก" คีย์เอ่ยเสียงอ่อนโยน รินรดาสบตาเพื่อนสนิท รอยยิ้มฝาดเฝื่อนผุดขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่น่าสงสารที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นมา "คนอย่างรินรดา... เลิกใช้น้ำตาแลกความเห็นอกเห็นใจมานานแล้วคีย์ น้ำตาของฉันมันมีราคาแพงเกินกว่าจะเสียให้ผู้ชายไร้ค่าแบบนั้น" เธอบอกปัดและขอตัวอยู่คนทำงานต่อ คีย์รู้ว่าควรเว้นระยะห่าง จึงยอมเดินเลี่ยงออกไปและปิดประตูให้เงียบเชียบ เมื่อความเงียบกลับมาโอบL้อมอีกครั้ง รินรดาก็ไม่สามารถฝืนความแข็งแกร่งนั้นไว้ได้อีกต่อไป เข่าของเธอนิ่มยวบลงจนต้องทรุดกายลงนั่งกับเก้าอี้ทำงาน มือเรียวบางยกขึ้นปิดใบหน้า ปลายนิ้วจิกเข้าหากลุ่มผมและฝ่ามือแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงสะอื้น ความเข้มแข็งที่เธอแสดงออกต่อหน้าคนอื่น เป็นเพียงเกราะกำบังที่เปราะบาง ยิ่งดึกดื่น... ยิ่งเงียบงัน... ภาพอดีตยิ่งย้อนกลับมาทิ่มแทง ภาพวันครบรอบแต่งงานปีที่สาม... วันที่เธอยืนถือเค้กที่ตั้งใจทำด้วยตัวเองจนดึกดื่น รอคอยสามีผู้เย็นชาด้วยความหวังอันริบหรี่ ภาพที่ธามินทร์ผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้คำอวยพร ไร้แม้แต่รอยยิ้ม และคำพูดเชือดเฉือนที่ยังคงดังชัดเจนอยู่ในโสตประสาท *‘เธอคิดว่าการแต่งงานงี่เง่านี้จะผูกมัดฉันไว้ได้ตลอดไปงั้นเหรอรินรดา? เลิกทำตัวน่าสมเพชสักที’* หยดน้ำอุ่นร้อนร่วงหล่นจากปลายนิ้ว กระทบลงบนหลังมือของเธอทีละหยด... หยด... และหยด มันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ แต่มันคือหยดน้ำตาแห่งความแค้นเคืองที่สะสมมาแรมปี ความเจ็บปวดที่ถูกบดขยี้จนแหลลาญ ร่างบางสั่นเทิ้มด้วยแรงสะอื้นที่ถูกกลืนหายไปในลำคอ เธอเกลียดตัวเองที่บางครั้งหัวใจเจ้ากรรมยังคงเผลอไผลไปกับแววตาสำนึกผิดที่ธามินทร์ส่งมาให้ในยามนี้ แววตาของหมาป่าที่เพิ่งรู้ตัวว่าได้ขับไล่เหยื่ออันมีค่าที่สุดออกจากถ้ำ "คุณไม่มีสิทธิ์มารักฉันตอนที่ฉันไม่เหลือความรู้สึกให้แล้ว... ธามินทร์" เธอพึมพำกับความมืด หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจควบคุม บาดแผลเก่าถูกกรีดซ้ำด้วยมือของเธอเอง แต่ครั้งนี้... มันจะไม่ใช่ความเจ็บปวดที่สูญเปล่า ในขณะที่รินรดากำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความทุกข์ระทม เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยหน้าห้องทำงานส่วนตัวก็ดังขึ้นขัดจังหวะ แสงไฟสีแดงกะพริบเบาๆ บนหน้าจออินเตอร์คอม บ่งบอกว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญกำลังยืนอยู่หน้าประตู และระบบรักษาความปลอดภัยได้สแกนใบหน้าของบุคคลผู้นั้นเรียบร้อยแล้ว รินรดารีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ สูตรลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเยือกเย็นดังเดิม ดวงตาสวยคมตวัดมองหน้าจอภาพวงจรปิดด้วยความตกใจระคนช็อก ร่างสูงโปรดของธามินทร์ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู ในมือของเขาถือแฟ้มเอกสารบางอย่าง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม... คือสายตาคู่นั้นที่มองตรงมายังเลนส์กล้อง ราวกับเขารู้ว่าเธอกำลังนั่งมองเขาอยู่จากข้างใน และรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความลับบางอย่างที่ทำให้เธอกลัวจับใจ ติ๊ง! เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นอัตโนมัติจากระบบส่วนกลางที่ถูกแฮกเข้าอย่างง่ายดาย ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้องทำงานของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าเธออย่างแรง "ผมคิดว่าคุณน่าจะอยากดูนี่ด้วยตาตัวเองนะ... รินรดา" ธามินทร์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนริมฝีปากหยัก "เรื่องที่เราสองคน... ยังมี 'บางสิ่ง' ที่ต้องสะสางให้จบ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งความเจ็บปวดและการเอาคืนนี้นะคะ (ละอองดาวเดือนเก้า)