ปัญหาการขาดแคลนวัตถุดิบ

"ถ้าปีนี้ฝนไม่ตกตามฤดูกาล ผลผลิตที่วางแผนไว้ทั้งหมดก็คือเศษดินไร้ค่า นายคิดจะเอาอะไรไปส่งให้โรงงานแปรรูปอาหารในช่วงปลายเดือนหน้ากันล่ะ เฉินเว่ย?" เสียงของหลี่มู่สั่นเครือเล็กน้อยขณะวางจดหมายแจ้งเตือนจากทางอำเภอลลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอแค่จ้องมองดินที่แตกระแหงในแปลงผักหลังบ้านด้วยสายตาที่เย็นเยียบและสิ้นหวัง ความลับที่เธอเก็บไว้ว่าตัวเองอาจจะมีหนทางช่วยได้บ้าง ดูเหมือนจะไร้ความหมายเมื่อเผชิญกับภัยธรรมชาติที่ถาโถมเข้าใส่หมู่บ้านในยามนี้ เฉินเว่ยไม่ตอบ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่เคยเป็นถึงเจ้าสำนักผู้ทรงอิทธิพลในมิติเดิมยังคงมีความเยือกเย็นติดตัวมา เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าที่ไร้เมฆฝน แสงแดดจัดจ้านของยุค 70 แผดเผาจนผืนนาข้างเคียงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองซีดดั่งฟางแห้ง "ดินพวกนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของปากท้อง แต่มันคือสัญญาที่ผมทำไว้กับทางอำเภอ" เฉินเว่ยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความดุดันที่ทำให้หลี่มู่ชะงัก "ถ้าเรายอมจำนนตอนนี้ ชื่อเสียงที่ผมสร้างมาตลอดสามเดือนก็จะพินาศไปพร้อมกับผลผลิตที่เหี่ยวเฉา คุณเชื่อใจผมไหมหลี่มู่?" หลี่มู่เงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ดวงตาของเขาไม่มีความหวั่นเกรง มีเพียงประกายของความฉลาดทันคนและแผนการที่ซ่อนอยู่ในนั้น "เชื่อสิ... แต่คุณจะทำอย่างไร ในเมื่อแหล่งน้ำหลักของหมู่บ้านเริ่มแห้งขอดจนทางกรรมการหมู่บ้านสั่งงดใช้เพื่อการเกษตรแล้ว" เฉินเว่ยหยิบแผนที่เขตพื้นที่รกร้างหลังภูเขาขึ้นมาวางกางบนโต๊ะ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาลากผ่านเส้นทางคดเคี้ยวไปตามแนวหินผา "คนที่นี่เชื่อว่าภูเขาลูกนี้คือภูเขาตายซาก ไม่มีทางมีน้ำ แต่ในมุมมองของนักยุทธศาสตร์ ทุกที่ที่มีภูเขาหินปูนสูงชัน ย่อมต้องมีระบบทางน้ำใต้ดินที่คนในยุคนี้ยังเข้าไม่ถึง" เขาหยิบตะเกียงน้ำมันขึ้นมาแล้วก้าวเดินออกจากประตูไปทันทีโดยไม่รอช้า ความมุ่งมั่นของเขาไม่ใช่แค่การรักษาธุรกิจ แต่คือการพลิกชะตาครอบครัวไม่ให้ต้องกลับไปเป็นคนชั้นต่ำที่ไร้ปากเสียงในระบบที่โหดร้ายนี้ ทั้งคู่เดินทางฝ่าความร้อนระอุเข้าสู่เขตป่าดิบชื้นหลังภูเขาตลอดทั้งวัน จนกระทั่งพบกับหน้าผาหินที่ดูผิดปกติ เฉินเว่ยใช้สมาธิจดจ่อ ประสาทสัมผัสแบบเซียนยุทธภพเปิดใช้งาน เขาไม่ได้ใช้แค่สายตา แต่ใช้การ 'ฟัง' เสียงสะท้อนของแรงสั่นสะเทือนในชั้นหิน "นั่นไง" เขาพึมพำ ก่อนจะใช้มีดพกขุดเจาะลงไปในซอกหินที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนาทึบ หลี่มู่ยืนดูด้วยใจระทึก เมื่อแผ่นหินก้อนหนึ่งหลุดออก กลิ่นไอเย็นชื้นก็พุ่งสวนออกมาปะทะใบหน้า ความมืดมิดในโพรงถ้ำลึกดึงดูดสายตาของทั้งคู่เข้าไปราวกับมีเวทมนตร์ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลังของโขดหิน "หยุดเดี๋ยวนี้! ใครสั่งให้พวกแกมาขุดคุ้ยในเขตหวงห้ามของหมู่บ้าน!" เสียงนั้นเป็นของหัวหน้าหน่วยพิทักษ์หมู่บ้าน ผู้ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับเฉินเว่ยมาโดยตลอด เขาเดินนำลูกน้องสามคนออกมาพร้อมกับท่าทีคุกคาม ในมือถือไม้กระบองแน่น เฉินเว่ยค่อยๆ หมุนตัวกลับมา สายตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนก เขายิ้มที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "เขตหวงห้าม? หรือเขตที่พวกคุณแอบขุดหาทรัพยากรไปขายให้ตลาดมืดกันแน่?" บรรยากาศในป่าเงียบสนิทลงทันที หัวหน้าหน่วยชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหัวเราะร่า "ปากดีนักนะเฉินเว่ย แกคิดว่าคนอย่างแกจะรอดไปจากป่านี้ได้งั้นเหรอ?" ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปสู่การปะทะ เฉินเว่ยกลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับหยิบเอกสารบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือสิทธิในการจัดการที่ดินรกร้างที่เขาแอบไปทำเรื่องขอไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนอย่างเงียบเชียบ "เอกสารนี่ระบุว่า ที่ดินผืนนี้รวมถึงทางผ่านใต้ดินทั้งหมดอยู่ในความดูแลของผมตามกฎหมายการปฏิรูปที่ดินใหม่" เฉินเว่ยประกาศก้อง เสียงของเขาหนักแน่นและทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "หากพวกคุณขัดขวางการทำงานของผม ก็เท่ากับขัดขวางนโยบายรัฐ... คิดให้ดีว่าจะเอาอนาคตของตัวเองไปเสี่ยงกับคนอย่างพวกคุณหรือเปล่า?" หัวหน้าหน่วยพิทักษ์กัดฟันแน่น กำมือจนสั่นเทา เขารู้ดีว่าเฉินเว่ยในตอนนี้ไม่ใช่ชายหนุ่มผู้โง่เขลาเหมือนแต่ก่อน แต่ในขณะที่ความขัดแย้งกำลังจะคลี่คลาย เสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากทางทิศที่ตั้งของหมู่บ้านที่พวกเขาทั้งหมดเพิ่งเดินจากมา! ควันไฟสีดำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เฉินเว่ยหน้าซีดเผือดทันที เขาหันมองหลี่มู่ที่ตัวแข็งทื่อด้วยความตระหนก "นั่นมันทิศทางบ้านของเรา..." หลี่มู่กระซิบด้วยเสียงที่สั่นจนแทบจะขาดใจ เฉินเว่ยไม่ได้พูดอะไรอีก เขาคว้ามือหลี่มู่แล้วออกวิ่งฝ่าป่าหนาทึบกลับไปยังหมู่บ้าน ทิ้งให้ปริศนาของถ้ำน้ำและกลุ่มคนลึกลับเบื้องหลังกลายเป็นความวุ่นวายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ แต่สิ่งที่รอพวกเขาอยู่เบื้องหน้าในหมู่บ้าน กลับกลายเป็นโศกนาฏกรรมที่ไม่มีใครคาดคิดว่ามันจะเริ่มต้นขึ้นในวันนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งพลังใจมาให้เฉินเว่ยเสมอนะครับ!