ปฏิเสธอำนาจเพื่ออิสรภาพ

“วางสายซะ เลขาฯ หยาง” ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานและทรงพลังท่ามกลางความเงียบงันของมุมตึกอับแสง ผมเดินออกจากเงามืดก้าวไปเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่แสดงอาการเกรงกลัวแม้แต่น้อย เลขาฯ หยางชะงักมือที่ถือโทรศัพท์สายค้างไว้ ดวงตาหลังกรอบแว่นหนาเตอะของเขาไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาฉาบด้วยรอยยิ้มจอมปลอมที่ดูน่าสะอิดสะเอียน “เฉินเว่ย... คุณนี่ช่างหูไวตาไวสมคำร่ำลือจริงๆ” เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้อสูทเนื้อหยาบ “ท่านต้องการพบคุณไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายหรอกครับ มันเป็นโอกาสทองที่นักธุรกิจหน้าใหม่ใฝ่ฝันอยากจะได้ด้วยซ้ำ แค่คุณก้มหัวให้ถูกคน ทรัพยากรทั้งหมดในมณฑลนี้ก็จะอยู่ในกำมือคุณ” ผมแสยะยิ้มที่มุมปาก “ทรัพยากรที่แลกมาด้วยโซ่ตรวนน่ะหรือครับ? ขอบคุณแต่ผมขอผ่าน การที่คุณต้องเรียกใช้ ‘อำนาจมืด’ มากดดันผมในวันนี้ มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าคุณไม่มั่นใจในตัวสินค้าของคุณ... หรือต่อให้พูดให้ถูก คือคุณไม่มั่นใจว่าผมจะยอมก้มหัวให้ระบอบเน่าเฟะที่พวกคุณสร้างขึ้น” เลขาฯ หยางหรี่ตาลง รอยยิ้มจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เย็นเยียบเหมือนสัตว์นักล่า “อย่าถือดีนักเลยเฉินเว่ย คุณเป็นแค่ไอ้หนุ่มที่โชคดีที่จับกระแสการค้าได้ถูกจังหวะ แต่ในยุคที่กระแสลมเปลี่ยนทิศ หากไม่มีเรือที่แข็งแกร่งพอจะต้านพายุได้ คุณคิดว่าเงินก้อนโตในมือจะช่วยรักษาหัวคุณไว้ได้นานแค่ไหน?” “ในยุคนี้ ผู้ที่แข็งแกร่งไม่ใช่คนที่ถืออำนาจในมือ แต่มันคือผู้ที่สามารถปรับตัวได้เร็วที่สุดต่างหาก” ผมก้าวเข้าไปใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “คุณพยายามจะดึงผมเข้าสู่เกมการเมืองเพื่อใช้เป็นเครื่องมือฟอกเงินและสร้างบารมีให้เจ้านายของคุณ แต่จำไว้นะครับ... ผมไม่ใช่เบี้ยที่ใครจะเดินหมากได้ตามใจชอบ” ผมหมุนตัวเดินจากมาโดยไม่รอฟังคำตอบ ทิ้งให้เลขาฯ หยางยืนกำหมัดแน่นอยู่ตรงนั้น ความกดดันที่บีบคั้นหัวใจหายไปพร้อมกับจังหวะก้าวที่หนักแน่นของผม แม้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้อาจหมายถึงการถูกตรวจสอบภาษีย้อนหลัง การถูกกีดกันทางการค้า หรือแม้แต่การถูกคุกคามชีวิต แต่นี่คือทางเลือกเดียวที่ผมจะรักษา ‘อิสรภาพ’ ของครอบครัวไว้ได้ เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลี่มู่ฮุ่ยกำลังนั่งเย็บผ้าอยู่ใต้แสงตะเกียงน้ำมัน ดวงตาของเธอเงยขึ้นมองผมทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู เธอไม่ได้ถามอะไรแม้แต่คำเดียว แต่แววตาที่ฉายความกังวลลึกๆ นั้นทำให้ผมรู้ว่าเธอสัมผัสได้ถึงพายุที่กำลังจะถาโถม “ดูเหมือนว่าเราอาจจะต้องเริ่มต้นใหม่จากศูนย์อีกครั้งนะ มู่ฮุ่ย” ผมเดินเข้าไปวางมือบนไหล่ของเธอ สัมผัสถึงความอบอุ่นที่ช่วยปลอบประโลมความเหนื่อยล้าในใจ “เธอเสียใจไหมที่เราอาจจะไม่ได้เป็นเศรษฐีในแบบที่ใครๆ คาดหวัง?” หลี่มู่ฮุ่ยยิ้มบางๆ แล้ววางงานเย็บผ้าลง เธอจับมือผมไว้แน่น “เฉินเว่ย... สำหรับฉัน แค่เราได้กินข้าวพร้อมหน้ากันโดยไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะมีใครมาพังประตูบ้านตอนกลางคืน นั่นคือความมั่งคั่งที่สุดแล้ว ส่วนเรื่องธุรกิจ... ไม่ว่าคุณจะล้มกี่ครั้ง ฉันก็จะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ ไม่ใช่ในฐานะเบี้ย แต่ในฐานะภรรยาที่จะสู้ไปพร้อมกับคุณ” คำพูดของเธอกระแทกเข้ากลางใจผมอย่างจัง ในโลกยุทธภพที่ผมจากมา อำนาจคือทุกอย่าง แต่ในโลกนี้ ความเชื่อใจและความสัมพันธ์ที่แท้จริงคือสิ่งที่ยากจะหามาได้ ผมก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ ความมุ่งมั่นในใจกลับมาเดือดพล่านอีกครั้ง หากพวกเขาอยากเล่นเกมสกปรก ผมก็จะใช้ไหวพริบในฐานะอดีตเจ้าสำนักผู้มากประสบการณ์ พลิกเกมธุรกิจนี้ให้พวกเขาสะอึกไปเอง แต่ในขณะที่ผมกำลังจะบอกเล่าแผนการก้าวต่อไปให้มู่ฮุ่ยฟัง เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้น... มันไม่ใช่เสียงเคาะที่เป็นจังหวะของคนมาติดต่อธุรกิจ แต่มันเป็นเสียงเคาะที่หนักแน่น ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยรังสีสังหารที่คุ้นเคย ผมหันไปมองมู่ฮุ่ยที่หน้าซีดเผือด ก่อนจะส่งสัญญาณให้เธอเข้าไปในห้องนอนแล้วล็อคกลอน ผมคว้าเหล็กเขี่ยไฟข้างเตาถ่านมาถือไว้แน่น พลางก้าวไปที่ประตูบ้านด้วยใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักๆ เมื่อผมเปิดประตูออกไป ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่เลขาฯ หยางหรือพรรคพวกของเขา แต่เป็นชายร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวมะกอกที่คุ้นตา เขายืนตระหง่านพร้อมกับเอกสารตราประทับสีแดงฉานในมือ “คุณเฉินเว่ย... ทางหน่วยงานกลางมีคำสั่งด่วนถึงคุณ... เรื่องการยึดทรัพย์สินทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการทำธุรกิจสีเทาตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” นั่นไม่ใช่เสียงของเลขาฯ หยาง แต่มันคือเสียงของคนที่ผมเคยช่วยชีวิตไว้ในอดีต... คนที่ตอนนี้กลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งที่ผมต้องเผชิญหน้าโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผมมาจนถึงตอนนี้ครับ - เฉินเว่ยสายลุย